ยอมแพ้
หัวเรื่องอาจจะชื่อว่ายอมแพ้
แต่ความจริงแล้วผมไม่ยอมแพ้หรอก
แค่อยากเขียนเล่ากล่าวถึง “การยอมแพ้”
ว่ามีกี่ครั้งกันนะ ที่เราจะคิดยอมแพ้
ในความรักครั้งนี้
แล้วก็ล้มเลิก กลับมาลุกขึ้นสู้อีกครั้งตลอด
ทั้งๆที่เขาไม่เคยให้ความหวังผมเลย                     ทั้งๆที่เขาไม่เคยพูดสักคำที่ดูจะให้โอกาส
ทุกครั้งที่รู้สึกได้ถึงคำพูดเหล่านั้น
มันเจ็บแปล้บ ขึ้นมาทุกที
คำว่า พอเถอะ พอมั้ย หรือ พอแล้วดีกว่า
ผุดขึ้นมาในหัวตลอด
มันทรมาน ที่จะต้องยอมรับกับคำเหล่านั้น
ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไม
ทำไมยังต้องสู้อยู่ทั้งที่เป้าหมายวิ่งหนีอยู่ตลอดเวลา
เมื่อวานเห็นโควตหนึ่งในหน้าฟีดเฟซบุ้ค
ถ้าอยากมีความสุขจงผูกชีวิตไว้กับเป้าหมาย           ไม่ใช่กับคนหรือสิ่งของตลอดมาผมเอาแต่คิดว่าต้องได้เขากลับคืนมา
แต่ความจริงแล้ว ผมเพียงแค่
ต้องการอนาคตที่มีเขาอยู่ด้วยกลับคืนมา
แค่ใส่คำว่า “อนาคต” เข้าไป
กลับกลายเป็นว่าจากที่ผมผูกมัดคนๆนึงมาตลอด
ได้กลายเป็นมีเป้าหมายขึ้นมาแทน
คงเป็นเพราะแบบนี้
ทำให้ผมมีแรงฮึดขึ้นมาตลอด
และเปลี่ยนจากความหวัง
ที่หวังว่าจะได้ตัวเขาจะกลับมา
ก็ย้ายที่เก็บความหวังอันมากมาย
ไปอยู่ที่
การหวังว่า สักวันหนึ่ง ที่เรารักเขาอยู่เรื่อยมา จนวันหนึ่งที่เขาเห็นคุณค่า เขาคงกลับมารักเราเหมือนเดิมเอง ถึงแม้เขาจะไม่กลับมา เราแค่เก็บรักษารักของเราไว้ตรงนี้   ก็น่าจะเพียงพอแล้วแหละ


เรายังคงเก็บรักษารักของคุณไว้ดีเหมือนเดิม
แต่สำหรับผมในตอนนี้ มันคงจะดีขึ้นมากกว่าเดิมนิดหน่อยละนะ รีบกลับมาได้แล้วคุณออกจากบ้านหลังเล็กนี้ไปนานเหลือเกินคุณความรัก
SATURDAY 15 DECEMBER 2018 11:54 AM
คิดถึงคุณเหลือกเกินครับ คุณความรัก
SHARE
Written in this book
The Balloon
มันคือสมยานามของเธอ ที่เธอเป็นคนตั้งเอง หนังสือเล่มนี้ผมตั้งใจจะเขียนให้เธอ ตลอดเวลาที่ผมคิดอะไรออก และหวังว่าสักวันเธอจะอยากอ่านเรื่องราวที่ผมกำลังจะเขียน และสุดท้ายคือหวังให้เธอช่วยแต่งแต้มหนังสือเล่มนี้ แม้ตอนนี้เธอจะไม่อยู่กับผมแล้วก็ตาม
Writer
Risker
writer
ชอบอ่านในสิ่งที่ชอบ ชอบเขียนในสิ่งที่ชอบ เราแค่ทำในสิ่งที่ชอบ ที่มันไม่เดือดร้อนเรา และไม่เดือดร้อนใคร :)

Comments