—— 2018 to 2019
วันนี้วันที่ 01/01/2019
ในเวลา เกือบๆจะเที่ยงคืน เรารอนับเวลาเพื่อเริ่มต้นใหม่ 




วันนี้ท้องฟ้าอาจมองไม่เห็นดวงดาวเท่าไหร่นัก
หากจะมองเห็นพลุบนท้องฟ้ากันไปปะปราย
เรารักความสงบ แต่ก็ชอบบรรยากาศของความสุข
ของผู้คนในช่วงเวลานี้




การรอคอยให้เวลาเริ่มต้นใหม่ในทุกปี
เรามักจะนับวันเริ่มต้นใหม่ผ่านทีวี จนชาชินไปเสียแล้ว
และหากจะให้ดี การเปิดเพลง คืนข้ามปี ของพี่ดาก็ดูจะเข้ากันดีเหลือเกิน




เราอยากบอกลาปีเก่า และเล่าเรื่องราวเพื่อกล่าวอำลาปี 2018 เราในปีก่อนก็ยังคงเป็นเราคนเดิมในปีใหม่
คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก




ปี 2018 หรือ ปี 2560 เป็นปีที่ให้เราได้เรียนรู้
ชีวิตเยอะแยะมากมาย




เป็นปีที่ ใช้ชีวิตสาหัสสากรรจ์พอดู
ป่วยแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะหนักหนาขนาดนี้
สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง
ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจริงๆเป็นยังไงแน่ 




นอนโรงพยาบาลครั้งแรกในรอบ 25 ปี
พบจิตแพทย์ กินยารักษาอาการป่วยซึมเศร้า
กันไปแบบเออ เอาเข้าไป แดกยาแล้วต้องหายน่ะเว้ย




โดยตอนนี้ก็ยังคงไม่รู้ว่า 
เราเครียดและมีปมในชีวิตอะไรนักหนา
ที่ทำให้ป่วยได้เนี้ย
เพราะชีวิตที่ผ่านมาก็ไม่ได้ขาดอะไร
ความรักจากครอบครัวก็ล้นเปี่ยม(เกินไป)



แต่ถ้าให้สงสัยหรือตั้งสมมติฐานซักข้อก็คงมีบ้าง
การเรียนต่อปริญญาโท เพื่อหนีงานที่น่าเบื่อ
กลับกลายเป็นเรื่องที่ทำให้ร่างกายและจิตใจป่วย
เอออ ไม่คุ้มเท่าไหร่ แฮะ



แต่ที่คุ้มคงต้องบอกว่า ความสาหัสในครั้งนี้
ส่งผลให้แรงกดดันเหล่านั้น 
พาเรามาในจุดที่เราคาดไม่ถึง
ได้พบเจอสังคมเพื่อนใหม่ๆ 
เลิกยึดติดกับคำว่า เพื่อนสนิท ที่ต้องบอกกันทุกๆ อย่าง 




พอมีเพื่อนรุ่นพี่ๆ เพื่อนๆ มาร่วมเรียนด้วยกัน
โลกเราก็มีวิถีแนวคิดที่ดูจะต้องโตขึ้น 
เราอยากขอบคุณมิตรภาพเหล่านั้น
ที่ทำให้เรา ได้ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานอีกครั้ง




หากมีเวลา หลังเรียนจบ เราก็ยังคงมีกรุ๊ปไลน์ 
หรือโทรติดต่อกันบ้าง ชวนกันไปเที่ยวบ้าง 
ช่างแตกต่างจากเพื่อนๆ ที่ผ่านมา 



ที่พอเรียนจบ ทุกคนก็ไม่ติดต่อกันเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆในชีวิต เพราะเล่าไปคงไม่อินด้วยแหละ อยู่กันคนละที่ใชีชีวิตกันไป ทางใครทางมัน





เป็นปีที่ได้มีหนี้สินก้อนแรก 
ราคาของมันเทียบดูก็มากโข 
แต่เราถือว่า นี้เป็นสิ่งที่เราจะต้องรับผิดชอบ 
ไปจนกว่าจะหมดภาระ แต่ก็ขอบคุณ
น้องรถคันนี้ของเรามาก น้องชื่อน้อง “ชามุก” 
พาเราไปได้ทุกที่ที่เราต้องการ
นั้นดีมากเวลาเราต้องการออกไปสูดอากาศลมเย็นๆ
ไปเที่ยวได้โดย ไม่ต้องลำบากใครต้องไปส่ง




ส่วนการงานก็น่าเบื่อเหมือนเดิม 
แต่เราก็ขอบคุณในความน่าเบื่อนี้แหละ
ที่ทำให้เราอยู่กับมันได้แบบ ที่มีความรับผิดชอบ 




บางทีไปเจอแค่ผู้คนยิ้มให้ เล่าเรื่องราวที่ไม่ใช่เป็นอาการเจ็บป่วยทางกาย ที่เราต้องไปดูเพื่อติดตามอาการอยู่แล้ว




แต่พอได้ฟังเรื่องราวเจ็บป่วยทางใจ ของผู้คนบ้าง
มันก็รู้สึกดีมาก รู้สึกเหมือนเรามาช่วยให้เค้าได้ระบาย
ผู้คนก็น่ารัก เวลาไปเยี่ยมมักมีของฝาก 




มีรอยยิ้มให้ เป็นที่รักของพ่อๆแม่ๆ อสม. 
เจอที่ไหนก็ทักทายเหมือนมีคนรู้จักที่คุ้นเคยกันเพิ่มมากขึ้น



ครอบครัวก็อบอุ่นเหมือนเดิม 
คงจะมีแต่เจ้าน้องชายตัวแสบ
ที่ขยันหาเรื่องให้แม่ปวดหัว
ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง 


เราคงหวังว่า น้องเราจะเติบโตขึ้น
จากความผิดพลาดได้ในซักวัน
และใช้ชีวิตแบบที่พึ่งพาตัวเองได้
คงหวังแค่นั้น



พ่อ หลังจากเข้าพรรษาที่พี่แกอดสุรา
พอออกพรรษาก็กลับมาดื่มเช่นเดิม
แต่ก็ความสุขของแกแหละ 
กินแบบไม่ได้เมามายแค่พอหลับสบาย 
และที่ตกใจคือ พ่อยอมออกกำลังกาย 
ปั่นจักรยานทุกเช้าและเย็น 
เพื่อให้สุขภาพดีพอที่จะกินสุราได้อย่างมีข้ออ้างบ้าง 5555





แม่ ขี้บ่นเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนชีวิตแม่มีสีสันมากขึ้น
ได้ออกไปเที่ยวเล่น ไปเข้าสังคม และไปเต้นเวทีต่างๆ 555 เราก็พลอยดีใจไปด้วย ที่แม่ได้ออกไปเต้นไปสนุกกับชีวิตในช่วงเวลานี้ ที่ตอนเด็กๆไม่ได้ทำ (แม่เรียบร้อยมากเมื่อก่อน)



และ คุณ


เป็นปีที่ได้เรียนรู้ใครคนนึงและได้รู้ว่า เจ้าสิ่งนี้คือ “รัก”
เราได้รักใครเป็นจริงๆ ซักที มันดีมากเลยแหละ

คนไม่เคยรู้จักว่ารักจริงๆต้องเป็นยังไง 

พอมาเจอคุณ อยากจะขอบคุณมากๆ  อยากดึงเข้ามา กอด แล้วบอกขอบคุณซ้ำๆเราผ่านช่วงเวลาต่างๆเหล่านี้มาพร้อมๆกับคุณ 
คุณเดินเข้ามาในช่วงเวลาที่เราไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
เรื่องแย่ๆ เต็มไปหมด แต่ทุกครั้งที่เราแย่มาก 




คุณยังยืนยันที่จะยืนอยู่ข้างๆเราเสมอ
ความอบอุ่นของคุณทำให้หัวใจเรา 
ที่เมื่อก่อนมันหนาวเหน็บเย็นชา จนไร้ความรู้สึก



ได้กลับมายิ้ม มาหัวเราะ มีคนให้กำลังใจ
เติบโตไปด้วยกันในทุกๆวัน



แม้เราจะมีช่วงที่ทะเลาะกันบ่อย การร้องไห้และเสียใจเพราะคุณบางทีมันก็มีประโยชน์น่ะ มันทำให้เราได้เปลี่ยนน้ำตาเก่าๆ ออกไปบ้าง 555 



แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราก็ได้เรียนรู้กันมากขึ้นเช่นกัน
ได้เปิดใจกว้าง ยอมรับข้อผิดผลาด แต่เข้าใจกันมากขึ้น


วันนี้ เราได้ทำตามสิ่งที่ในใจเราแอบอยากทำมาหลายปี
นั้นคือการ ได้เคาท์ดาวปีใหม่ พร้อมไปใครซักคน ที่หัวใจรู้สึก ได้นับเลข ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง และกล่าวสวัสดีปีใหม่ กับคุณคนแรก



ขอบคุณนะ ขอบคุณในความใจดี
ขอบคุณในความน่ารัก ความสบายใจ
ความสดใส ความบ้าบอที่ทำให้ยิ้มได้
ขอบคุณหัวใจที่แสนอบอุ่นที่มอบให้เรา


คืนไหนๆดาวก็สวยเสมอเลย
ถ้าได้มองกับคุณ เรายังยืนยันคำเดิม

ปีใหม่ปีนี้ เราจะยังเป็นเราคนเดิม
ขี้เกียจเหมือนเดิม 555
แต่จะพยายามขัดเกลาตัวเองให้ดีขึ้นทีละน้อยละกัน



ขอบคุณทุกๆความเจ็บปวดที่ผ่านเข้ามา
และขอบคุณแสงแดดยามเช้าที่ยังส่องสว่างอยู่ในใจเราได้ จนถึงวันนี้



ขอบคุณทุกๆความต่างของผู้คน ที่ทำให้เราได้เรียนรู้
เปิดใจและเปิดมุมมองใหม่ๆ


และสุดท้าย
ขอบคุณตัวเราเอง
แกเข้มแข็งมากเว้ย ที่ยังสู้กับมันมาได้
แกเก่งมากๆแล้ว อย่างน้อยลมหายใจแก
ก็ยังอยู่ สู้ไปด้วยกันนะ ;)


สวัสดีปีใหม่ 2019

จากเราคนเก่าที่เติบโตขึ้นทุกๆวินาที 




ขอบคุณนักอ่านนักเขียนทุกท่านที่สร้างสังคมดีๆไว้แลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตกันนะ :)
เรายังคงจะเขียนมันไปเรื่อยๆและอ่านไปเรื่อยๆเช่นกัน


SHARE
Writer
Prawwerland
Remember
ชอบทุกสิ่งได้ก็ดีน่ะ - 1 วัน มี 24 ชั่วโมง - ก่อนพอเพียงต้องเพียงพอก่อนไหม - โลกใบเล็กสีเขียว - มีใจให้เธอ - ติดต่อเพื่อตัดต่อ - เก็ตแล้วตามมาน่ะ - จอดรอที่ฐาน เราไม่ได้เขียนเรื่องที่ชอบ เราเขียนเรื่องที่เรารู้สึก แต่ส่วนใหญ่เขียนระบายความรู้สึกข้างในใจ https://ask.fm/prawwerland

Comments