(เมื่อหัวใจ)กลัว


"มึงยังคิดที่จะกลับไปอีกเหรอ?"


เราส่ายหน้าให้เพื่อนที่นั่งข้างกายแทนคำตอบ


"แล้วทำไมถึงยังรอล่ะ?"


"..."


เราเงียบไปพักนึง นั่นสิทำไมถึงยังรอ เรากำลังรออะไรอยู่ รอเขา รอเรา หรือรออะไรกันแน่
ถามตัวเองไปสักพักก็ได้คำตอบที่แน่ใจ

"..."


"จริงๆคือกูไม่ได้รอเขาหรอก.."


"แล้วมึงรออะไร?"


"รอวันที่เลิกกลัวมั้ง.."

ประโยคสั้นๆพวกนั้นเกิดขึ้นในคืนพระจันทร์เต็มดวงกลางป่าในจังหวัดเชียงใหม่ 
ตอนนั้นเราจำได้ว่าตัวเองโครตซึมเพราะต้องเลิกกับแฟนที่คบกันมานาน เอาจริงๆระหว่างที่คบก็คบๆเลิกๆกันมาหลายครั้งแล้วแหละ
แต่ครั้งเขาดันไปจริง...

หลังจากที่เลิกกับเขาได้ประมาณสองเดือนชีวิตเราก็ยังเหมือนเดิม ยังฟังเพลงเศร้า ยังดูหนังรักไม่ได้และซึมเข้าขั้น จนพี่ที่รู้จักทนสภาพไม่ไหวชวนไปเดินป่าที่เชียงใหม่เราเลยตกลงไป

ก่อนไปเดินป่าที่เชียงใหม่ดูชีวิตจะกลับมาเหมือนชีวิตขึ้นบ้างเพราะต้องรีบปั่นงานเพื่อไม่ให้งานค้างช่วงไปเที่ยวจนไม่ได้สนใจคิดถึงเรื่องใครเท่าไหร่ บวกกับเป็นช่วงที่เริ่มกลับมาดูแลตัวเองเพราะหน้าอย่างโทรม

ตอนนั้นก็เริ่มมีคนใหม่ๆเข้ามาคุยมาทักซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าดีใจมากๆ เขาดูเป็นคนดี ทุกอย่างดูโอเคหมดติดแค่เราที่ดันไม่อยากคุยกับใครซะงั้น

จำได้เลยว่าเดือนนั้นเทผู้ชายไปสามคนติดๆ ไม่รู้เหมือนกันว่่าตัวเองเดินมาถึงจุดนี้ได้ยังไงในเมื่อที่ผ่านมาเรียกร้องหาคนคุยมาโดยตลอด พอมีแล้วกลับไม่อยากคุย 

สับสนกับตัวเองจริงๆ...

จนเราได้ไปเดินป่าแล้วคุยกับพี่กลางดึกขณะนอนดูดาวกับดวงจันทร์บนฟ้า ความเงียบในช่วงดึกทำให้้เรามีเวลาได้คิดทบทวนเรื่องต่างๆที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเพื่อน เรื่องครอบครัวหรือแม้กระทั่งเรื่องของเขามากขึ้น

ถามตัวเองอยู่นานว่าทำไมถึงยังไม่มีใครสักที สุดท้ายเราก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า...

เรากำลังกลัว


ที่เราไม่ยอมมีใครสักทีไม่ได้เป็นเพราะเขาคนนั้นหรอก แต่มันเป็นเพราะตัวเองกำลังกลัวใจตัวเองอยู่ต่างหาก 
กลัว...วันนึงจะเสียใจแบบเดิมอีก
กลัว...เสียเวลาชีวิตถ้าสุดท้ายต้องเลิกกัน
กลัว...การเริ่มต้นใหม่กับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันดี
กลัวเรื่องสารพัดที่อาจจะเกิดขึ้นกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่จนลืมคิดไปว่า ...
ถ้าเรามัวแต่กลัวไม่ลองเสี่ยงจนต้องเสียสิ่งดีๆหลุดมือไปคงน่าเสียดายแย่แน่
หลังจากนั้นเราก็ค่อยๆเริ่มก้าวผ่านความกลัวจองตัวเองออกมาทีละนิดๆ ไม่รีบร้อนจนเกินไป สบายใจจะคุยกับใครก็คุยไม่กดดันตัวเองเพราะความกลัวอีก

สตอรี่เรื่องนี้เราอยากเป็นกำลังใจให้คนที่กำลังกลัวในความรักครั้งใหม่นะคะ เอาจริงๆความรักไม่ได้น่ากลัวเลยนะคนใจร้ายต่างหากที่น่ากลัว
อย่าเพิ่งหมดศรัทธาในความรักนะคะเชื่อเราเถอะว่าสักวันเราจะต้องเจอความรักที่ดีได้แน่...
ไม่ใช่ว่าเพราะเราเป็นหมอดูนะ
แต่เพราะครั้งนึงเราเคยมอบรักดีๆให้กับใครคนนึงต่างหากล่ะ 

ขอให้วันนี้เป็นวันสุขที่ดีของทุกคนนะคะ 🌈
SHARE
Writer
Reallife97
Writer
Black Life ✋

Comments