EP166 : An Engine World
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวผมวันนี้ .. ถ้าพูดถึงที่สักที่ .. โลกเดียวที่มีความสุขของผม ณ ตอนนี้คงเป็นโลกหลังพวงมาลัย โลกที่อยู่ในอุโมงค์ความเร็วบ้าง ช้าบ้าง โลกที่มีเสียงเพลงเปิดดังพอที่จะได้ยินคนเดียว หรือโลกเงียบๆที่มีแต่เสียงท่อไอเสียและเสียงเครื่องยนต์แว่วมาทุกครั้งที่เร่งความเร็ว แล้วแต่อารมณ์

ผมเคยฝังตัวอยู่ในโลกที่ว่านี้มาระยะหนึ่งโดยที่ไม่สนใจใคร จนวันหนึ่งผมคิดว่าผมควรออกไปหาคนอื่นๆ สนใจคนอื่นๆบ้าง 

เริ่มต้นทุกอย่างก็ดีมีความสุข แต่ความเป็นคนที่ผมเจอ อาจไม่เหมือนที่ใครเคยเจอ จริงอยู่ว่าก่อนหน้านี้มันมีความคาดหวัง แต่ตอนนี้ไม่มี .. ถึงกระนั้น ความสุขที่ผมมีมันก็สุข .. แต่มันมีกำแพง

กำแพงจากความคิด ความรู้สึก ความถูกต้อง ความไม่ถูกต้อง อะไรก็แล้วแต่ ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองนี่ล่ะน่าจะเป็นปัญหาให้คนอื่นไม่สบายใจ และผมก็ไม่อยากเป็นตัวปัญหานั้น

คำถามหลายๆคำถามที่ผมเจอ คำพูดต่างๆที่ผมได้ยิน การกระทำหลายๆครั้งที่ผมได้สัมผัส .. ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นมากขึ้นๆทุกวัน 

ทุกคนอยากมีความสุข ความสมบูรณ์ลงตัว .. ผมก็อยากมี ผมจึงเต็มที่กับทุกอย่างทุกความรู้สึก 

ชอบ .. ก็ชอบเต็มที่
รัก .. ก็รักไปให้เต็มที่
คิดถึง .. ก็คิดถึงให้เต็มที่

ความรู้สึกของผมเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามีค่า จึงให้กับคนที่สำคัญกับความรู้สึกไปโดยไม่มีข้อแม้ แต่ในความเป็นจริง คงไม่มีใครคิดแบบเดียวกับผม ไม่ว่าด้วยอะไรก็แล้วแต่ ความคิดของผมมันคงเป็นความคิดของคนไม่เต็มคนหนึ่ง ที่เหมือนไม่สนใจกับความผิดถูกอะไร มีแต่ความเห็นแก่ตัวที่อยากตักตวงแต่ความสุขให้กับตัวเอง .. สิ่งที่ผมให้ไปมันจึงดูไร้ค่า และมีคำถามที่ให้ความรู้สึกตรงกันข้าม กลับมาทำร้ายความรู้สึกผมเองเสมอๆ
ผมควรกลับไปอยู่ในโลกของผม
หลายๆครั้งผมคิดแบบนี้จริงๆ โลกของรถที่ไม่เคยมีอะไรทำให้ผมเสียใจ ใช่ครับ .. รถ เครื่องยนต์ มันไม่มีชีวิต แต่ผมอยู่กับมันแล้วผมมีความสุข ไม่เคยต้องรู้สึกว่าตัวเองเป็นปัญหาให้ใคร

คนเราเกิดมาพร้อมกับความแตกต่างในความเป็นมนุษย์ ในขณะที่ผมเข้าใจคนอื่นๆ แต่เหมือนคนอื่นๆกลับเป็นในทางตรงกันข้ามกับผม

ผมคิดว่าเวลาที่ผมจะอยู่ในโลกของคนอื่นๆ น่าจะเพียงพอแล้ว เพราะในขณะที่ผมสุข .. คนอื่นๆไม่ได้สุขเต็มที่แบบเดียวกับผม 
หรือไม่ก็ .. ผมนี่ล่ะที่ไม่เคยเข้าใจคนอื่นๆ
จะอะไรก็แล้วแต่ ผมรู้สึกดีที่ผมได้ตั้งใจทำอะไรดีๆให้กับคนอื่นไปแล้ว ทั้งที่รับ และไม่รับ .. ช่างเขา

ผมแค่กดรีโมท สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับออกไป .. นี่ล่ะ คงเป็นโลกของผม 

เป็นเพียงแค่ความคิดหนึ่งที่เข้ามาสะกิดผมในวันเพลียๆนี้ที่ไม่ได้จริงจังอะไร .. แต่พอคิดตามอารมณ์นี้ ผมเริ่มรู้สึกจริงจังกับความคิดนี้ 

ผมอาจเกิดมาเพื่อทำประโยชน์ให้กับคนรอบข้าง แต่ต้องอยู่คนเดียว .. ภาพจินตนาการช่วงสุดท้ายของชีวิตผมมันชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง 
ผมนอนบนเตียงในโรงพยาบาล หรือสถานพยาบาลสักที่ รายรอบด้วยคนชราวัยเดียวกับผมที่นอนอยู่เตียงใครเตียงมัน ไม่มีการสื่อสารใดใดต่อกัน พยาบาลเข้ามาดูแลถามไถ่ตามหน้าที่ .. และผมก็นอนอยู่ตรงนั้นคนเดียวจนถึงนาทีสุดท้ายของผม
ผมไม่นึกกลัวอะไรกับภาพที่ชัดเจนนี้ เพราะมันคือความจริง .. ความจริงที่ผมได้ทำหน้าที่ลูกได้สมบูรณ์แล้ว ความจริงที่ผมไม่มีลูกหลาน หรือญาติมิตรที่จะมาดูแลในวาระสุดท้าย .. ผมพร้อมและยินดีกับภาพที่ชัดเจนนี้ที่มันจะเกิดขึ้น และอย่างน้อยในสมองผมก็ยังมีความทรงจำดีๆที่สวยงามให้นึกถึงเวลาที่นอนอยู่เฉยๆตรงนั้นคนเดียว .. มันก็สุขพอที่จะยอมรับ

ผมคงให้เวลาสำหรับตัวผมอีกสักนิด หากโชคดีภาพที่ว่าคงไม่เกิดขึ้น หากไม่ .. ผมคงทุ่มกำลังที่เหลือจากนี้ให้กับงานอย่างเต็มที่ เพื่อให้มีรายได้ที่เพียงพอกับการดูแลคุณแม่ เพียงพอกับ Series 6 สักคันตามที่ฝัน และเพียงพอกับที่นอนดีๆหรือเตียงดีๆในภาพที่ชัดเจนนั้นของผม 

เมื่อวาน .. มันผ่านไปแล้ว
วันนี้ .. ผมแค่เหนื่อย
พรุ่งนี้ .. ผมคงฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิม
ก็แค่นั้น
การเป็นผม มันไม่ง่าย แต่มันก็ไม่แย่อะไร แค่ผมเอาตัวเองเข้าไปอยู่จุดที่ผมมีความสุขจริงๆในตอนที่ทำได้ และทำหน้าที่ของผมให้ดี .. ก็พอ

ขอบคุณเวลาที่ดีที่สุดของผม :)


SHARE
Writer
MyBestTime
Feeling Recorder
Memories of ... “my best time” :)

Comments

MyFeeling
9 months ago
ความสุขของฉันตอนนี้คือเตียงนอน พร้อมผ้าห่มหนาๆๆ นอนโดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องเตรียมงานสำหรับวันพรุ่งนี้ค่ะ😊😊😊

ฉันคิดว่าหลายคนอาจมีช่วงชีวิตสุดท้ายด้วยการที่ต้องดูแลตัวเอง เพราะไม่มีลูกหลานมาดูแล แถวชนบทฉันก็เห็นเป็นแบบนั้นหลายคนค่ะ เพราะคู่ชีวิตตายไปแล้ว หรือแยกทางกัน ประกอบกับลูกหลานไปทำงานต่างจังหวัด และต่างก็มีครอบครัวของตัวเอง แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่คนเดียวในรพ. เพราะเราทุกคนยังมีเพื่อน เพื่อนบ้าน ที่เราสามารถสร้างความผูกพันที่ดี ความปรารถนาดีต่อกัน มันไม่โดดเดี่ยวขนาดนั้นหรอกนะคะ ได้ฟังว่าช่วงสุดท้ายของชีวิตคือความโดดเดี่ยวในรพ.แล้วหดหู่จังค่ะ เขาว่าคิดอย่างไรชีวิตเราจะดึงดูดสิ่งเหล่านั้นมานะคะ คิดให้ตอนจบมันสวยๆหน่อยเร็ว😊
Reply
MyBestTime
9 months ago
ซีรี่ส์ 6 นี่สวยนะครับคุณครู และถ้าคิดแบบไหนดึงดูดแบบนั้น .. สงสัยว่าจะเจอ แพมแพม แล้วล่ะ สาาาาาาาาธุ 55555
MyFeeling
9 months ago
ซีรี่ส์ 6 มันแพงไปสำหรับฉัน เสียดายตัง อยากเอาตังไปทำอย่างอื่นมากกว่าค่ะ อิอิ

แต่ความสุขของคนเรามันต่างกันเนอะ ความสุขของฉันไม่ได้อยู่ที่ว่าขับรถรุ่นไหน แต่มันอยู่ที่การได้ออกไปสัมผัสกับสถานที่ใหม่ๆ ผู้คนใหม่ๆ สิ่งรอบตัวใหม่ๆ ที่ไม่เหมือนกับที่ฉันสัมผัส และธรรมชาติที่สดชื่น ภูเขา ต้นไม้ ดวงดาว คิดแล้วก็อยากออกไปเที่ยวแล้วค่ะ
 
ขอให้ได้เจอ แพมแพม เร็วๆนะคะ 
บอกตามตรงตอนแรกฉันอ่าน พามพาม นึกว่าจะมาเล่นมุขอะไรซะอีกค่ะ ตามหัวข้อนั้น 555
Reply
MyBestTime
9 months ago
มันก้อแพงสำหรับผมยะ ถึงเอาเป็นแรงจูงใจในการที่จะตั้งใจทำงานน่ะครับ 555

ส่วนเรื่องคน คงไม่ได้หวังอะไรมากครับ แบบที่จะรับผมได้ทุกอย่างยิ่งแล้วเลย รถแพงคงหาง่ายกว่า ถ้าโชคดีคงมีเรื่องดีๆเข้ามาเองครับ