-146 day
      คุณเริ่มกลับมาคุยกับเราบ้างแล้ว มันทำให้รู้สึกว่าเราเอาใจไปอยู่ที่คุณมากเกินไปจริงๆ พอคุณหายไปเราก็หงอย เหมือนมันไม่มีหลักยึด เราเศร้าเพราะไม่รู้จะเล่าอะไรให้ใครฟัง มันเคว้งแบบแปลกๆ จนคุณบอกเราว่า เราคุยกับคุณได้นะ แต่ไม่มากอย่าพึ่งงอแง ให้หลังจากที่คุณจัดการความคิดความรู้สึกของคุณได้ก่อน เรารู้สึกเหมือนเด็กโดนดัดนิสัย ก่อนหน้านี้ที่เอาแต่ใจอยากคุยกับคุณแต่คุณไม่ยอม เอาแต่ร้องไห้แต่คุณก็ไม่รู้ จนใจมันเหมือนมีปมว่า คุณอะไรกับคุณได้บ้าง คุณเล่นคุยตลกได้มั้ย หรือต้องคุยเฉพาะเรื่องสำคัญ หรือว่าคุยไม่เยอะของคุณมันคืออะไรกลัวว่าคุณจะหายไปอีก แต่เอาเถอะ แค่คุณคุยกับเราก็มีความสุขแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าการที่คุณหายไปเหมือนเป็นหลุมดำในชีวิตช่วงหนึ่งเลย มันต้องหาอะไรมาเติมเต็ม ทั้งอ่านหนังสือ ดูหนังแต่ว่าหลุมมันคงใหญ่เกินไป ทำยังไงเราก็ยังคิดถึงคุณ ถึงตอนนี้จะกลับมาคุยได้แต่มันก็ยังระแวง เราไม่เป็นตัวเองเหมือนก่อนหน้านั้น เรากลัวพูดอะไรแล้วคุณจะหายไปอีก เรายังไม่สนิทใจ คงต้องใช้เวลาสักพัก ให้เราทั้งคู่ปรับตัว หาที่ตรงกลางที่พอจะทำให้เราเข้าใจกันมากกว่านี้. แต่ขอนะ ขออย่างเดียว คุณอย่าหายไปไหนอีกเลยนะ
SHARE
Written in this book
365 Day countdown
Writer
yellowmellow
Writer
อ่อนแอที่สุดก็ในนี้แหละ คนที่ให้คำปรึกษาให้คนอื่นใช่ว่าจะหาทางออกเองได้

Comments