ใบไม้ที่ร่วงโรย ของต้นประชาธิปไตย
ความเย็นของน้ำในคูรอบพระตำหนักจิตรลดา
ตอนรุ่งเช้าของวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516 ไม่อาจดับความร้อนในกายและใจของ อัง จากการวิ่งหนีแก๊สน้ำตาและแท่งกระบองในมือตำรวจ

อังไม่ทันได้รับรูความเจ็บปวดของแก๊สน้ำตาหรือจากการทุบตี แต่สิ่งที่เธอรู้สึกต่อมาคือ น้ำที่ไหลผ่านจมูกเข้าสู่หลอดลมและลงไปยังปอดของเธอ

แต่ความทรมานนั้นคงอยู่ไม่นาน ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณของเธอจะจมลงหายไปใต้ผืนน้ำในรุ่งเช้าวันนั้น

แสงแดดยามเที่ยงวันอันร้อนระอุ
แต่ไม่อาจร้อนแรงไปกว่า แดดในยามเที่ยงวันของวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516

เปี๊ยก นอนแผ่หลา อยู่กลางถนนหน้ากรมประชาสัมพันธ์
ท่ามกลางแดดในวันนั้นคงไม่มีใครอยากไปนอนในที่โล่ง
รูกระสุนจาก ฮ. ทหาร บนเสื้อนักศึกษาถูกกลบไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผล

เปี๊ยกมองไปที่ดวงอาทิตย์ในเที่ยงวันนั้น

นั่นคือแสงสุดท้ายที่เขาจะได้มอง ก่อนจะค่อยๆมืดดับไป พร้อมชีวิตของเปี๊ยก



ความเงียบ ตามมาด้วยเสียงหวีดแหลมในหูของ หนึ่ง

สิ่งที่รู้สึกได้ต่อมาคืออาการแน่นหน้าอก หลังจากถูกแรงระเบิดจากลูกระเบิด M79 ที่ตกลงมากลางสนามฟุตบอลมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ.2519

ภาพตรงหน้าเลือนรางและเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ก่อนที่ภาพจะหายไป พร้อมลมหายใจสุดท้ายของหนึ่ง


หลายร่างนอนเกลื่อนอยู่บนถนนราชดำเนินในเย็นวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ.2535
รวมทั้งร่างของ ชัย เอง
เสียงระเบิดของดินปืนจากปลายกระบอกปืน M16 ยังคงดังกึกก้องไม่หยุด

คาบเลือดแห้งกรัง ปกคลุมเสื้อจนแทบมองไม่ออกว่านั่นเคยเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ชัยใส่มาในวันนั้น

คราบเลือดยังคงอยู่ แต่ชัยได้จากเราไปแล้ว



สุดท้ายชีวิตนักศึกษาและประชาชนเหล่านั้นก็ถูกลืม
เหตุการณ์ในวันนั้น ไม่ถูกนำมาสอนในโรงเรียน
ไม่ถูกนำมาเรียนรู้

เราไม่ได้เรียนรู้ความผิดพลาดในอดีต เราไม่ได้นำมันมาแก้ไข
เราหนีจากอดีตโดยการปิดหูปิดตา ทำเหมือนว่าเหตุการณ์เหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น และเราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก โดยการนิ่งไว้เสีย

การต่อสู้และเสียสละต่อต้านเผด็จการในอดีต เพื่อให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตยที่ดีกว่าเดิม

หากบุคคลเหล่านั้นรับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังการเสียสละของพวกเขา

เขาคงถามตัวเองว่า มันคุ้มแล้วไหม มันไร้ค่าหรือไม่
ที่ต่อสู้และเสียสละ เพื่อให้เหตุการณ์เหล่านั้น กลับมาเกิดขึ้นซ้ำๆอีกครั้ง


เราต้องเสียอีกกี่ชีวิต มีอีกครอบครัวที่ต้องเสียลูกชายลูกสาว สูญสิ้นทั้งความหวังและมองไม่เห็นอนาคต

มองไม่เห็นผลลัพท์ของการต่อสู้
ชีวิตที่เสียไป ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย


ขอไว้อาลัยให้กับทุกชีวิตที่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ต่อต้านเผด็จการ เพื่อประชาธิปไตยที่ดีกว่าเดิม และหวังอย่างยิ่งว่าวันข้างหน้าจะเป็นวันที่ดีขึ้นต่อไป



บทความนี้อ้างอิงจากเรื่องจริง บุคคลในบทความเป็นเพียงบุคคลสมมติ หากบทความนี้สร้างความสะเทือนใจ ความไม่สบายใจแก่ผู้ใด ขออภัยมา ณ ที่นี้
SHARE
Writer
teramat40
A Medical Student
แนวคิด...ชีวิต...ประสบการณ์ FB:Theeramet Jungka IG:teramat40

Comments