ชื่อของเธอ
เพียงแค่ปัดนิ้วบนสมาร์ทโฟน ประวัติการค้นหาเก่าก็ขึ้นมา

มีชื่อเดียวและเป็นชื่อล่าสุดที่ฉันค้นหาจนกลายเป็นประวัติการค้นหาแนะนำ

ชื่อ – สกุลของเธอ



1.

ทุกครั้งที่รู้สึกว่าชีวิตไม่มีใคร ฉันมักพิมพ์ชื่อ – นามสกุลของเธอลงในช่องค้นหาเสมอ

ชื่อของเธอ ปรากฏให้เห็นที่หน้าจอสมาร์ทโฟน เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น, ซึ่งประกอบขึ้นมาให้เธอเป็นเธอ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ได้อ่าน

ถึงแม้จะรู้ว่าฉันเข้าใกล้เธอได้มากที่สุดแค่เพียงเท่านี้

แค่การค้นหาชื่อของเธอ และอ่านเรื่องต่างๆ ของเธอผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน

2.

เธอเป็นคนที่ไม่มี Facebook หรือหากจะมีเธออาจไม่ได้ใช้ชื่อจริง เธออาจปิดบังตัวตนอย่างลับๆ ใช้สื่อโซเชียลอย่าง Facebook ให้ทำหน้าที่เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง มีเอาไว้เพื่ออ่านข่าวสาร ติดตามเรื่องที่เธอสนใจเท่านั้น

ไม่ได้มีไว้เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของเธอ

สิ่งที่ Google บอกเรื่องราวของเธอ มีแค่เพียงรายงานของเธอสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัยปี 2 มันถูก Upload ขึ้นในอินเตอร์เน็ต และคงมีมาตั้งนานนม โดยที่ไม่มีใครเข้าไปอ่าน แต่ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ ฉันจะเข้าไปอ่านรายงานนั้นจนจบ เปล่าหรอก มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันสนใจเลย แต่ฉันอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ก็เพราะว่าในช่วงเวลาที่ฉันอ่านรายงานฉบับนั้น ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ใกล้เธอเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง

ฉันมักจะจินตนาการในตอนที่อ่านอยู่เสมอว่า เธอในตอนที่เขียนรายงานเล่มนี้เป็นอย่างไร ชายหนุ่มอายุ 20 ปี ที่ต้องออกสำรวจหมู่บ้านห่างไกลของจังหวัดพิษณุโลก จะเหมือนกับชายหนุ่มอายุ 30กว่าปีในตอนที่ฉันได้รู้จักเธอไหม

3.

นอกเหนือจากรายงานฉบับนั้น ก็ยังมีไฟล์การสัมมนาที่เธอได้เป็นวิทยากร หรือระบบให้คำปรึกษานักศึกษาปริญญาโทที่มีรายชื่อของเธอเป็นหนึ่งในนักศึกษา ข้อมูลเหล่านี้ฉันจำได้ขึ้นใจ แต่ก็ยังคงกดเข้าไปอ่าน ทุกครั้งที่รู้สึกแย่

อย่างน้อยฉันก็ยังได้รู้เรื่องของเธอ แม้จะเป็นเรื่องราวในอดีต แต่นั่นไม่สำคัญเพราะฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอในปัจจุบัน ฉันแค่คิดถึงเธอ

4.

ในชีวิตจริง เราห่างไกลกันมาก ห่างไกลและมีความต่าง

เธอแทบไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่ามีฉันอยู่บนโลกนี้ หรือหากจำได้ เธอคงจำฉันได้ในฐานะของคนคุ้นหน้า เธออาจจะขมวดคิ้วและยิ้มทักทาย ชื่อของฉันคงติดๆ อยู่ที่สมองของเธอ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ฉันเป็นความทรงจำที่เลือนรางของเธอเท่านั้น

5.

ฉันคิดถึงเธอ

และทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ ฉันจะนั่งอ่านข้อมูลบนโลกอินเตอร์เน็ตเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา

มันคงไม่มีประโยชน์อะไร แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้เข้าใกล้เธอมากกว่าเดิม ลบเลือนความเหงาที่มีอยู่ ณ ขณะนี้ของฉันให้จางไป 

และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน 
SHARE

Comments

Girlwearsblue
7 months ago
เหมือนกันเลยพี่บี พิมก็เข้าไปอ่านวิทยานิพนธ์ของเขา เพราะเขาไม่รับเฟสเรา 😭😂
Reply
niji
7 months ago
พี่อ่านจนจำได้หมด5555
DreamerGlint
7 months ago
ชื่อของฉันคงติดๆ อยู่ที่สมองของเธอ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ฉันเป็นความทรงจำที่เลือนรางของเธอเท่านั้น

ชอบถ้อยคำตรงนี้ค่ะ
Reply
niji
7 months ago
เคยมีประสบการณ์ค่ะ เศร้ามาก
Sansastarkzz
7 months ago
ตลกตรงที่เข้าไปอ่านวิทยานิพนธ์อ่ะค่ะ55555 เราก้เคยเสิร์จนะแต่ไม่ถึงกับอ่าน
Reply
niji
7 months ago
เราอ่านหลายรอบเลยนะคะ
KCstory
6 months ago
เศร้าจังเลยค่ะ... อ่สนปล้วมันเศร้าๆบอกไม่ถูก
Reply
niji
6 months ago
ตอนนี้ไม่เศร้าแล้วค่ะ แหะๆ
Phylira
5 months ago
เห็นสิ่งที่เป็นของเค้า ถ้าไม่ทำให้หายคิดถึงก็จะทำให้เศร้าไปอีกนานเลย 😔
Reply