ผู้หญิงของโกแกง
ผู้หญิงของโกแกง 1
 
ถ้าถามผม ว่าเธอสวยไม๊ ผมว่าไม่นะ
แต่เวลามองหน้าเธอแล้วอดมองนานๆไม่ได้
หน้าเธอเป็นแบบไทยๆน่ะ ผิวหน้าไม่ได้ขาว
หน้านิ่งๆ แต่ยิ้มแย้ม อ่อนหวานอยู่เสมอ
ริมฝีปากบางๆ แต่บางทีก็มีแววเยาะๆบางอย่าง
 
ผู้หญิงหลายคนเกลียดใบหน้าเธอ แต่อดมองเธอไม่ได้
บางวันเธอกรีดขอบตาสีดำ เรียว เฉี่ยวมาเลย
ตอนแรกผมไม่เข้าใจ ทำไมอดมองหน้าเธอนานๆไม่ได้
พอเห็นขอบตาเรียวดำคู่นั้น ผมเริ่มเข้าใจ
 
... เธอเป็นคนที่ ถ้าไม่ชอบศิลปะ ก็แต่งหน้าเก่งแบบร้ายกาจ
แต่งแบบไม่แต่ง แต่ตรงจุดที่แต่ง ก็แต่งแบบไม่กล้วเลย
ขอบตาสีดำนั่นไง กรีดจนดำเข้ม แต่เรียวสวย
เหมือนไม่ได้แต่ง แต่เป็นส่วนหนึ่งของดวงตาเธอ รับกับใบหน้าสีน้ำตาลอ่อน
 
แต่ที่ดึงดูดผู้คนไม่ใช่แค่ขอบตาหรอกครับ ใบหูเธอต่างหาก
ใบหูเธอยาว เป็นเส้นเคิร์ฟสวยเหมือนตัว S
ติ่งหู มีหมุดเงินวิบวับสองอันปักอยู่
เธอรู้ว่าใบหูสวย เธอเลยเสยผมด้านซ้าย โชว์ใบหู
มองมุมเฉียง 45 องศา
เหมือนมองรูปเขียนโกแกง
ผู้หญิงชาวเกาะ ผืวเข้ม หน้าตาไทยๆ กรีดขอบตาดำเรียว
ใบหูรูปตัว S มีหยดน้ำเกาะ 2 หยด
 
มันเป็นความงาม ที่เนียนงามอย่างประหลาด
งามแบบไม่เหมือนใคร ไม่มีใครเหมือน
เพราะเธองามในแบบของเธอเอง
 
ผู้หญิงแต่ละคนงามในแบบของตัวเองครับ
ค้นให้พบ หาให้เจอ
 
 
ผู้หญิงของโกแกง 2
 
ตอนเจอเธอครั้งแรก ฟ้ายังมืดอยู่
ผมเห็นใบหน้าเธอลางๆ
ที่นั่งข้างๆผมว่าง เธอขอมานั่ง
ผมพยักหน้าเบาๆ
เรานั่งติดกัน ใหล่ชนใหล่ เข่าชนเข่า
แต่ผมไม่สนใจอะไรมาก
ส่วนเธอนั่งหลับ
 
สักพัก หัวเธอเริ่มหงุบ พับมาซ้อนใหล่ผม
ผมได้แต่นั่งนิ่งๆ ไปเรื่อยๆ
จนรถกระแทก เธอถึงได้ผงกหัว ยกมือ
พึมพัมขอโทษผมเบาๆ โยกหัวไปอีกทาง
ผมได้แต่พยักหน้ารับ ไม่สนใจอะไรอีก
 
แอบมองเธอนิดนึง
ตอนหลับผมเธอปรกหน้า
นั่งกอดผม เอ้ย นั่งกอดอก
ในความมืดลางๆ เห็นมือเธอสากๆ
เรานั่งเงียบๆกันไปตลอดทาง
 
 
ผู้หญิงของโกแกง 3
 
จนลงจากรถ ถึงรู้ว่าเธอมาทำงานที่เดียวกับผม
ครั้งแรกของเธอ แต่ครั้งที่ 9 ของผม
ที่นี่อากาศเช้าไม่หนาว แดดไม่ส่อง ลมพริ้วๆ ปะทะหน้าเบาๆ
ผมเห็นใบหน้าเธอเต็มๆ เธอไม่แต่งหน้าเลย
ใบหน้าสีน้ำตาลอ่อน เหมือนคนทั่วไป
แต่มีบางอย่างบอกไม่ถูก
ตัวไม่สูงนัก แต่ก็ไม่เตี้ยเหมือนกัน
แม้ใส่เสื้อโค้ชหนา แต่ผมดูออก ใหล่เธอได้สวยได้รูป
ถ้าไม่ใช่นักว่ายน้ำ หรือนักวิ่งระยะกลาง
เธอคงอยู่ใน gym มาบ่อยๆ
ดูใสๆ ซื่อๆ เหมือนเด็กสาวทั่วไป
 
เราขึ้นรถปิ๊กอัพที่มารับ
ผมกระโดดขึ้นท้าย เธอนั่งในตัวแคป
ผมทำงานที่ค่ายใหญ่ ตอนเย็นกลับโรงแรมนอน
เธอไปทำงาน สนามฝึกห่างไป 50 กม นอนในโรงฝึก
 
 
ผู้หญิงของโกแกง 4
 
ตอนเช้าเธอกลับมาค่ายใหญ่
ผมถามเธอ เมื่อวานเป็นไง ทำงานได้ไม๊
เธอบอกว่ายังไม่ได้ทำไรมากนัก
ตอนกลางคืน โรงฝึกอากาศหนาว ต้องใช้ถุงนอน
 
ผมคุยกับเธอ ทำไมเลือกงานนี้
เธอว่า เธอพึ่งเรียนจบ อยากหาประสบการณ์
ผมบอกที่อื่นได้เงินมากกว่านี้
เธอยอมรับ เป็นพริตตี้ได้ค่าตัววันละ 2 พัน
พริตตี้เหล้า งานกลางคืน ได้ 4 พันห้า
แต่งานพริตตี้ เด็กใหม่ๆเยอะ ทำนม ทำหน้าก็มี
“เป็นพริตตี้ได้เงินเยอะ แล้วจะมาทำงานประจำได้หรือ” ผมถาม
“ตอนนี้ หนูขายของอย่างอื่นด้วยค่ะ
ใช้โรงงานเพื่อน ทำน้ำส้มคั้น
คั้นทั้งเปลือก รสชาติเข้มข้น ไม่ใส่น้ำตาล
มีส่งตามโรงพยาบาลอยู่
ถ้าต่อไปพี่เห็น น้ำส้มคั้นยี่ห้อ Grandmother Juice
นั่นแหละของหนูเองค่ะ”
 
เราคุยกันแค่นั้น แล้วเธอก็กลับสนามฝึก
ส่วนผมลาออกจากทีมงานวันนั้นเลย ...
 
ชีวิตเหมือนคนเดินทาง
ไม่รู้ที่มา เรื่องราว
แค่มีช่วงเวลาสั้นๆ ... ด้วยกัน
SHARE
Writer
LOneBull
Translator
การค้นพบตัวเอง ผู้คน ความรัก อาหาร ซูชิ ธุรกิจ การเดินทาง

Comments