ผีสางในรอยจูบ
รสริมปากนั้นเข้มขมกลับกลืนรอยร่องของหวามรสเดิม

มันคืนกลับเป็นกรังแห้งของระแหงแตก เช่นดินผงขาดแช่มชื่นหลังหลั่งฝน

ฝาดขมนั่นแปลกเปร่ง ในริ้วอวบนูนคมรูปตามเรียวบางที่ฝีปาก

ขื่นด้วยขมรสชีวิตของผู้เป็นเจ้าของ

หมอกฝันพลันสร่างด้วยชาที่ปลายลิ้น ก่อนเปลี้ยที่โคนต้นหลังจากคุณกระเดือกจูบลงคอ

ควันหวังฝันที่ก่อตัวเมื่อครั้งคุณพบเขาเพียงแรกสบ

เฝ้าละเมอเพ้อพกในหวามฝันถึงรอยริ้วที่โหนกแก้ม ยามเขายกฉีกยิ้มในทรงจำ

นัยน์ดวงคู่หมองหม่นเป็นเดี่ยวโดดของคู่ตาที่คุณมองหา

ภาพร่างของคนผู้ผลิดพริ้ว เป็นไถลเลื่อนของเพศร่างที่พร่ามัว ให้สนสับระหว่างสองฝั่ง

คุณให้เขาเป็นพระเจ้าข้างในนั้น บวงสรวงด้วยฉํ่าหวานของหยาดผึ้งอันมาจากรวงรังในตัวคุณ

คุณค่อยเกลาเป็นไกล่เกลี่ยตรงนั้นที ตรงนี้ที ที่เรือนหน้าเขา

เสลาหลักปั้นแต่ง ตกตบเขาให้ครั้นครบ ห่มคลุมด้วยอาภรณ์ของใคร่หลง คลุ้งคละด้วยอายกลิ่น

หยดคาวหวานจากไม้ดอกลึกลับในสวน ที่ค่อยคลายจากกลีบช่อสู่เกสรพร้อมผลัดกลิ่น

คุณเฝ้าฟูมฟักเขาในนั้น กลางดวงใจ ปั้นร่างเขาไว้ดั่งอนุสรณ์

ชมชื่นความงามงดของเขาผู้เป็นที่รักในฝันส่วนตัว

ในบางคืนคุณเผลอร้องเรียกชื่อเขาด้วยนามที่ต่างกันไป

ทว่าเป็นเขานั่น ในวาบหวามกลางกลีบที่คุณเร้นหลบไว้

แต่หลังจากคุณถอนจุมพิต กลืนรสปากเขาเข้าไป

ทั้งหมดที่คุณปั้นแต่งพลันสลาย ด้วยเขาเป็นเพียงมนุษย์มนา

มิได้เป็นพระเจ้าเช่นคนในกาลนิรันดร์อันคุณเรียงเรียบไว้

เขาเปราะบาง บุบสลาย และไม่แม้แต่เมียนมองคุณ

เขาเจ็บป่วย ด้วยรุมเร้าจากปวดแปลบในวิญญาณ

เขาทำลายคุณด้วยหนึ่งจุมพิต



รวมถึงกลอนกวีเป็นโครงฉันท์ที่คุณเฝ้าพกเพ้อละเมอฝัน

ในนั้นที่คุณกล่าวอ้างถึง ไม่เคยเป็นเขา

เป็นเพียงร่างเงาของพระเจ้าส่วนตัวของคุณ

ถ้อยที่เรียงร้อยนั่นจึงกลวงเปล่า เบาหวิวก่อนหลุดลอย

เพราะนั่นไม่ใช่เขา



เขาไม่เลือกคุณที่รัก เขาเลือกตัวเขาเอง



อยู่ที่คุณจะเลือกบวงสรวงรูปเหมือนของเขาในวงกตฝัน

หรือทุบทิ้งทำลายและอยู่กับเดี่ยวโดดที่กัดกินคุณ



หยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมาที่รัก ยิงรูปสลักของเขาหรือไม่ก็เหนี่ยวเข้าขมับตนเอง



เขาเกิดขึ้นในหัวของคุณและก่อร่างที่บึ้งกลางดวงใจ



หรือคุณเลือกจะดำลงไปก็สุดแท้แต่คุณ



#ผีสางของคุณ
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments