ยัยปลาทองกับเจ้าฟองสบู่ ตอน ช่วงเวลาสำคัญเดียวกันกับเธอ

สุดท้ายแล้วตอนจบก็ไม่ได้แย่เสียทีเดียว 


ตลอดเส้นทาง ความบังเอฺิญ มันเล่นตลกกับเราเสมอ 

วันแรกจนวันสุดท้ายนับเป็นความทรงจำดี  ๆ

แม้ท้ายที่สุดแล้วเราจะไม่ได้เป็นคนสำคัญของเธอก็ตาม


อย่างน้อยเราก็ได้อยู่ในช่วงเวลาสำคัญในชีวิตของกันและกัน


วันแรกที่เก้าเท้าเข้ามาเรียนคือ วันที่เราเจอกับเธอ

วันสอบของเทอมแรก คือวันที่เรายอมรับว่าเราชอบเธอ 

เทอมสุดท้าย ของการเรียน คือวันที่เราตัดสินใจ ทักทายเพื่อทำความรู้จักเธอ

และสุดท้ายมวันรับปริญญา คือ วันที่เราและเธอได้อยู่ในช่วงความสำเร็จของกันและกัน (แม้ว่าเธอจะไม่รู้เลยก็ตามว่ามีเรานั่งอยู่ในห้องเดียวกันนั้นด้วย)

เราจำได้ดีตอนที่เดินออกจากหอประชุม เธอเดินตามเรามาติด ๆ 

โอกาสสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน แต่เราไม่กล้า แล้วเธอก็เดินจากไป 

เราคิดว่าโอกาสคงหมดไปแล้ว แต่ความบังเอิญ ยังคงอยู่ เราขึ้นชัตเทินบัส คันเดียวกัน เราเจอเพื่อนเรา เธอเจอเพื่อนเธอ เพื่อนเรากับเธอรู้จักกัน และ เธอเอี๊ยวตัวมามองเรา ครั้งที่ 1 (เราจะทักเธอดีไหม) ครั้งที่ 2 (เธอส่งยิ้มให้เราจึงกล้าทัก)

“หวัดดี” จืด เรามันยัยหญิงจืดจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็แอบดีใจนะที่อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ลืมเรา

“รับรอบเดียวกันเหรอ?” เธอถาม (จ้ะ เราควรตอบว่าไง) 

“นี่มึงซ้อมมาสามวันมึงไม่รู้เลยเหรอ” เปล่าเลยเราไม่ได้พูดเพื่อนเธอต่างหากที่พูด 

เอาเหอะ เราควรแยกกันสักที แต่เปล่าเลย เพื่อนเธอมารอรถเป็นเพื่อนเพื่อนเรา เรายืนข้างเพื่อนเรา เธอยืนข้างเพื่อนเธอ ตลกดีนะ ทำไมเราถึงยังไม่แยกจากกันอีก 

จนเราเดินไปขึ้นรถอีกครั้ง ด้วยกัน 
เรานี้ เราเดินข้างกัน ใจเราเต้นแรงอีกแล้ว 

“ยินดีด้วยนะ” เราช้อนตาขึ้นสบกันกับเธอพร้อมรอยยิ้ม เราพูดมากกว่านี้...เราทำมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะใจเธอไม่ได้ว่างอีกต่อไป 

“อื้อ ยินดีด้วยเช่นกันนะ” ประโยคสุดท้ายเราจำได้ดี 

ก่อนที่เราจะต้องแยกจากกัน จากกันจริง ๆ เราไม่มีสิทธิ์ คิดอะไรกับเธออีกแล้ว ไม่มีสิทธิ์วาดรูปเธอเหมือนเก่า ไม่มีแม้โอกาสจะได้ถ่ายรูปคู่กัน มีแต่ความทรงจำที่มันจะไม่ลืมเลือน

ขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้ว่าการชอบใครสักคนมันรู้สึกดีแค่ไหน 

ได้เวลาปิดตำนานการแอบชอบเกือบห้าปี ชอบแบบที่เธอไม่รู้จักเรา จนเราได้รู้จักกัน และ สุดท้ายเราก็เป็นได้แค่ “คนรู้จัก ของเธอ”

SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments