ท้องฟ้าจากกระดาษ
เธอได้รับจดหมายจากเขา
จดหมายที่มีสีน้ำเงิน เหลือง ส้ม แดง ทั้งหมดห่อภายในกระดาษสีเหลืองอ่อน พับมาแบบยากๆ (แต่เขาคงคิดว่าง่าย)

สีเหล่านั้นเขาบอกว่ามันคือสีของบรรยากาศที่เขาเห็นในวันหนึ่งจากที่ไกลๆ และมันทำให้เขาคิดถึงเธอเราแต่ละคนคงมีวิธีเก็บช่วงเวลาที่คิดถึงใครต่างกัน 

ตอนที่เธอได้รับจดหมาย เธอจำได้ว่าเขาให้เอามาเคาะที่โต๊ะก่อน เธอก็ต้องทำเพราะคิดได้ว่าจดหมายฉบับแรก เธอก็แกะแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่ กระดาษกระจายลงบนพื้น จนเธอขำกระจายพอๆกับกระดาษ
คราวนี้เหมือนมีบทเรียน ใครจะผิดซ้ำซาก แต่ดูจากการพับมา ยากไปอีกขั้นหนึ่ง "เขาจะยากไปไหนกับการห่อ" -- เธอคิ้วขมวด บ่นเขาอยู่ในใจ จะยากไปไหนกับอีแค่จดหมายสองฉบับ

แต่พอเปิดออกมาได้ เธอแอบคิดในใจว่า นี่เขาคิดถึงเธอขนาดไหนกัน ขนาดที่จะนั่งตัดกระดาษ ห่อยากๆ แล้วเขียนจดหมายด้วยลายมือมาให้ เธอพลิกไปพลิกมา อ่านแล้วอ่านอีก ดูแล้วดูอีก สรุปใจความมาได้ว่า จดหมายของเขาเรียบง่ายและงดงามเสมอ ไม่เพียงสิ่งที่ห่อมาแต่รวมถึงเนื้อหาในจดหมายด้วย

ท้องฟ้าก็เป็นท้องฟ้า เพียงเสี้ยววินาทีก็เปลี่ยนแปลง มีเพียงเขานั่นซิที่เก็บท้องฟ้ามาให้เธอ เก็บฟ้ามาให้เห็น สัมผัส จับต้อง 
... ท้องฟ้าที่อยู่บนมือของเธอ

เธอชอบมองท้องฟ้า ในชีวิตเธอเห็นฟ้าที่สวยงามมากมาย ถ่ายภาพไว้บ้าง จดจำไว้บ้าง แบ่งปันบ้าง เก็บไว้เองบ้าง แต่ไม่มีท้องฟ้าไหนที่เธอได้สัมผัสมัน 

เธออ่านจดหมายจบ ห่อกระดาษไว้ที่เดิมด้วยความยากลำบาก เขาคงนึกภาพเธอ เก้ๆกังๆพับกระดาษแล้วคงหัวเราะในใจ ส่วนเธอนะหรอ ระหว่างพับนอกจากจะแอบบ่นอุบอิบในใจ ก็เอาแต่จินตนาการ พยายามนึกภาพตอนที่เขาตัดกระดาษเหล่านี้ อยากเห็นหน้าเขาเสียจริงตอนที่ใช้ความรู้สึกทำมันขึ้นมา ท้องฟ้ากระดาษที่หุ้มมาด้วยความรู้สึกคิดถึงขนาดนี้ คิดอย่างไรก็ถือเป็นโชคดีของผู้รับ 

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีทุกวินาที แต่ตอนนี้มีบางท้องฟ้าที่หยุดเวลาไว้ในห่อกระดาษด้วยความคิดถึง

และนี่คงเป็นวิธีเก็บช่วงเวลาที่คิดถึงในแบบเขา 




SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments