-143 day
     วันนี้เราอดทนไม่ได้เราคิดว่ามันผ่านไปนานๆมากจนความคิดถึงของเราลงแดง จนเราทักไปบอกว่าคิดถึงแต่ช่างมันเถอะเราแค่นอนไม่หลับ ในเวลาตี5:38นาที เรานอนไม่หลับจริงๆเพราะวันที่ผ่านมาเพียงแค่2วันเราเอาแต่นอนกับร้องไห้นอนเพื่อให้ผ่านพ้นวันนี้ไปเร็วๆ ผ่านไปจนคุณกลับมา แต่คุณตอบเรามาแค่ว่า ขอโทษ ขอให้คุณได้อยู่กับตัวเองได้ไหม ขอให้คุณได้จัดการระบบความคิดความรู้สึกตัวเอง คุณเป็นห่วงเรา คุณรู้ว่าคุณเอาแต่ใจคุณขอโทษ เราร้องไห้อีกครั้ง แล้วตอบว่า คุณไม่ต้องตอบเรานะ คุณน่าจะรู้บ้างนะว่าเราจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง มันยากเหลือเกิน ได้แต่คิดว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เราไม่รู้อะไรเลย เราไม่เข้าใจอะไรเลย เราเสียเวลาไปกับการร้องไห้มากเกินไป เราเอาแต่ตอกย้ำตัวเองว่าทำไม มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา ก่อนหน้านั้นคุณบอกว่าถ้าคุณหายไปเราคงร้องไห้แทบบ้า ใช่ คุณรู้ แต่คุณก็ยังทำ ในวันที่เราอ่อนแอมากๆคนที่คิดว่าจะหันหน้าไปพึ่งไม่มีเลยเราเก็บทุกอย่าง เก็บตัว เก็บไว้ที่เราทั้งหมด เราพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น คุณรู้บ้างมั้ย เราพยายามให้ทุกอย่างเป็นปกติ หาอะไรทำ อ่านหนังสือ แต่มันก็ไม่พอ เราเอาแต่คิดเรื่องของคุณนี่คงเป็นข้อเสียเลยของเรา ที่เอาแต่ย้ำคิดย้ำทำ แต่อย่างน้อยเราก็ร้องไห้น้อยลงทุกวัน สักพักก็คงไม่ร้องแล้ว แต่ใจมันพังไปหมดเลยทำไงดีคุณ คุณเคยบอกว่าไม่คุยกับเราก็ได้ เพราะเราอยู่ในใจคุณเสมอ แต่เราเคยตอบคุณไปว่า เราทำไม่ได้... ใช่ตอนนี้เราทำไม่ได้ ไม่ได้เลยสักนิดได้แค่คิดว่าให้เวลาคุณจนกว่าคุณจะพอ เพราะคุณขอให้เรารอ โจทย์ครั้งนี้มันยากจังนะ แต่มันจะให้เรารู้ว่าเรารักคุณมากพอรึเปล่า
SHARE
Written in this book
365 Day countdown
Writer
yellowmellow
Writer
อ่อนแอที่สุดก็ในนี้แหละ คนที่ให้คำปรึกษาให้คนอื่นใช่ว่าจะหาทางออกเองได้

Comments