135 Days
เหมือนจะดีขึ้น แต่กลับว่างเปล่า

คุณเคยพบกับคำถามที่ไม่มีคำตอบในใจคุณบ้างรึเปล่า แล้วมันมากแค่ไหนกัน

บางที บางคำถาม มันมีคำตอบของมันอยู่แล้วล่ะ

แต่เราจะยอมรับในคำตอบนั้นได้มั้ย

หรือเราสามารถบอกคำตอบนั้นกับคนอื่นได้มั้ย

เพราะบางครั้ง มันก็ยากมาก ยากมาก ๆ 

ยกตัวอย่างเช่น สำหรับเราแล้ว ถ้าให้เลือกระหว่าง 'พ่อ' กับ 'แม่' ในใจเราคงไม่เลือกใครสักคน 

ถึงเราจะแคร์เขามากเเค่ไหน แต่เราเลือกไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขาเป็น 'พ่อ' หรือ 'แม่'

หากเป็นเพราะเราเลือกได้จริง เราขอเลือก 'ปู่กับย่า' 

และแน่นอน คำตอบของเรา พวกเขาทั้งคู่คงเสียใจหากได้ยิน

พวกเขาชอบบอกเราว่า 'ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูก' หรือ 'ไม่มีพ่อแม่คนไหนเขาอยากทำร้ายลูกหรอก' หรืออะไรทำนองนี้ล่ะ

เราไม่เข้าใจ ในความคิดเรา ลูกไม่ใช่ทุกอย่างของพ่อแม่เสมอไป และพ่อแม่ไม่ใช่ทุกอย่างของลูกเสมอไปเช่นกัน

เราไม่ได้มองว่าพ่อแม่ เป็นสิ่งที่ต้องเคารพขนาดแตะต้องไม่ได้ 

ถ้าหากต้องเคารพขนาดนั้น มันต่างจากทาสตรงไหนกัน 

ได้รับความรักหรอ?

ทุกครอบครัวรึเปล่าล่ะ?

อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเคยได้ยินข่าว ความรุนแรงภายในครอบครัวกันบ้างล่ะ 

เช่น
ลูกฆ่าพ่อแม่ตัวเองเพื่อเอาเงินไปใช้

พ่อข่มขืนลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

แม่ยอมให้พ่อเลี้ยงทำร้ายลูกของตัวเอง

มีอะไรแบบนี้ดาษดื่นจะตายไป

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับบทบาทอะไรหรอก มันขึ้นอยู่กับความเป็น 'คน' ของคน ๆ นึง มากกว่านะ 

อารัมภบทมาซะเยอะเลย แค่ตัวอย่างเดียว จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรหรอก 

มาถึงอีกตัวอย่างนึงดีกว่า

ถ้าให้เลือกระหว่าง 'มีลมหายใจ' กับ 'สิ้นลมหายใจ' 

เราเลือกสิ้นลมหายใจนะ ก็แน่ล่ะ เราอยากตายอยู่ทุกวัน จะเลือกอยากมีลมหายใจต่อไปได้ยังไง 

มันดูเป็นคำตอบที่ง่ายสำหรับเรามากเลยนะ แต่ไม่หรอก ความจริงคือเราลังเลตลอดเวลา มันชัดเจนแต่ก็เลือนลางไปพร้อมกัน 

ไม่มีเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างสองตัวเลือกนี้ 

เพราะเราเองก็หวัง หวังว่ามีนจะดีขึ้น ก่อนถึงวันที่เราเลือกไว้ 

ในขณะที่พยายามช่วยเหลือตัวเองในทุกวัน แต่ก็ยังหาวันและนับถอยหลังอยู่ดี
.
.
.
แม่งโคตรยากเลย เหนื่อย เหนื่อยชิิบหาย

135 Days left...



SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments