ความเร็วของการวิ่ง


วันนี้เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่คิดล่วงหน้าเอาไว้ว่าจะต้องมาออกกำลังกายที่สนามของมหาวิทยาลัยให้ได้

เอาจริงๆ ก็แอบมีขี้เกียจบ้าง กลัวอ่านหนังสือไม่ทันบ้าง
แต่ก็รู้ว่าสุดท้ายค่าก็เท่ากัน ต่อให้ไปหรือไม่ไป

เอาจริงๆ คือกลัวต่างหาก

ต้องกลับไปที่ที่เคยมีความทรงจำด้วยกันอยู่...

ไม่น่าให้คุณเข้ามาอยู่ในที่พวกนี้เลยตั้งแต่แรก


แต่จะโทษใครล่ะ
โทษตัวเองนี่แหละ ให้เขาก้าวเข้ามาในพื้นที่ของตัวเองเองแท้ๆ เปิดประตูให้เขาเข้ามาเองแท้ๆ

กำลังเดินๆ วอร์มร่างกาย
เห็นใคนหลายคนที่วิ่งผ่านตัวเราไป แล้วก็วนกลับมาเจอกันอีก แล้วก็วิ่งผ่านไป หรือเป็นเราเองที่วิ่งแซงคนข้างหน้าไป

ทำให้คิดได้...

ความเร็วของเราคงไม่เท่ากัน ความสัมพันธ์มันก็เลยจบ
ในขณะที่เราวิ่งด้วยความเร็วคงที่ ค่อยๆ วิ่งไปเรื่อยๆ แบบค่อยเป็นค่อยไป 

แต่คุณค่อยๆ วิ่งตามมาด้วยความเร็วที่ฉันคิดว่าเพื่อให้วิ่งตามกันทัน แต่สุดท้ายคุณไม่ได้ผ่อนความเร็วลงแต่อย่างใด เมื่อเราอยู่ใกล้กัน 

คุณกลับวิ่งในลู่ไปเรื่อยๆ...

ให้เราเจอกันสักแปปนึงแล้วคุณก็วิ่งจากไป

แล้วพอฉันเหนื่อย...

ฉันจึงเดินเข้าข้างสนาม ในคณะที่คุณก็ยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจกันเลยสักนิด

คุณไม่ได้สนใจกันมาตั้งแต่แรก


เราจึงไม่ได้พบเจอกันอีก

ฉันจึงเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนี้

เฝ้ามองอยู่ตรงนี้...

หวังว่าสักวันคุณจะเหนื่อย แล้วแวะพักข้างทางบ้าง เผื่อเราจะได้สบตากันสักนิด ให้หัวใจได้เต้นแรงสักหน่อย 

หรือไม่ก็หวังว่าตัวฉันจะหายเหนื่อย แล้ววิ่งกลับเข้าไปในลู่วิ่งอีกครั้ง เผื่อที่จะเห็นเพียงแผ่นหลังของคุณไปเรื่อยๆ ให้ตัวเองได้พอเยียวยาหัวใจดวงน้อยๆ อันนี้...


เชื่อแล้วว่า การแอบรัก
มีความสุขที่สุดแล้วจริงๆ 










♡.
18 . 12 . 10 / 20.21 น.
SHARE

Comments