ขบวนสีควันบุหรี่
'ทำไรอะ'
เธอถอดสายตาที่เหม่อมองริมทางไปหาเขา ผู้ชายผมยาว ผมที่มันเคยคลอเคลียกับแก้มของเธอ
'ดูดไหม'
'ถึงว่าอยู่ๆลุกขึ้นมา'
เขาไม่ได้ตอบ แต่เลือกที่จะเดินเข้ามาใกล้แย่งบุหรี่ออกจากปากเธอไปบนริมฝีปากเขา
'เอ้า ค้าง'
'เออ..ก็คิดไรเรื่อยเปื่อยปะวะ' 
บ้าชิบ!เธอเผลอคิดว่ามันเป็นจูบทาง..

'มึงว่าอีกนานไหมจะถึง'
'ก็สักพัก' 
คงไม่นานเกินกว่าความสัมพันธ์ของเราหรอก

เราทั้งคู่เงียบ
ต่างจมเข้าสู่ความคิดของตัวเอง

'บรรยากาศดีนะ'
'กุบอกแล้ว ช่วงหน้าหนาวเงี่ย รถไฟแม่งฟิลดี'
'เออ'

เธอมองเขานิ่ง
ริมฝีปากอมชมพูเขาพ่นควันสีเทาออกมา
ก่อนจะหายล่องลอยไปกับกระแสลม

'เข้าไปข้างในได้แล้ว'
'เออเข้าไปก่อนเลย กุขอสูบอีกตัว'
'อย่าเยอะ กุเป็นห่วง' 
เขาเป็นแบบนี้เสมอ
'เออหน่า ไปดูแฟนมึงเหอะ'

เขาเดินไปแล้ว
เหลือเพียงก้นบุหรี่ที่ถูกทิ้งอยู่ข้างเท้าของเธอ
แปลก
ทำไมเธอรู้สึกว่ารถไฟมันเร็วขึ้นนะ

หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด
ปลายขบวนรถไฟยังคลุ้งไปด้วยควันสีเทา

อย่างน้อยรถไฟนี่ก็ยังมีปลายทาง..
ไม่เห็นเหมือนความสัมพันธ์ของเราเลย 



SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments