ฝนที่แสนโรมนติก
    ขยี้ตาพอให้ได้สติ นี่! ก็ 6 โมงกว่า ๆ เช้าวันหยุดที่อากาศแสนเย็นสบาย พลิกตัวไปมาซ้ายทีขวาทีอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนาๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง กระบองเพชรจิ๋วต้นหนึ่งกำลังถูกฝนกระหน่ำใส่ตรงระเบียงห้อง แม้จะอยากอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนี้ต่อไปเพียงใด ฉันจำใจพรากมันไปชั่วครู่ เพียงเพราะไม่อาจทนดูต้นไม้ที่รัก นองไปด้วยน้ำฝนอยู่ตรงระเบียงเพียงลำพัง

     เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนตัวเดิม ๆ ไม่เพียงพออีกแล้วกับการนั่งดื่มชาตรงระเบียงเฉกเช่นวันก่อน ๆ อากาศที่สัมผัสผิวกายเย็นยะเยือกบอกไม่ถูก มองไปตรงเตียงนอนที่เพิ่งจากมา แทบอยากเอาร่างที่ถือแก้วชากระโจนเข้าไปอย่างรวดเร็ว  แต่นึกเสียดายบรยากาศในตอนนี้ กว่ากรุงเทพฯจะมีอีกที ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานเท่าไหร่กว่าจะประสบพบเจออีกครั้ง

    ฉันฝืนความต้องการอย่างหนึ่งเพื่อทำตามความต้องการอีกอย่างหนึ่ง ตรงระเบียงห้องตอนนี้ มีฉัน กระบองเพชร เก้าอี้ตัวเล็ก ๆและโต๊ะตัวน้อย ๆ อยู่เป็นเพื่อนกัน จิบชาไปเรื่อย ๆ สายตาก็ชื่นชมความงดงามของเม็ดฝน ที่ตกกระทบตึกคอนกรีด ปรัชญาความเพ้อมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวหนีไม่พ้นเรื่อง " ความรัก  "  บรรยากาศพามาขนาดนี้ ไม่ให้เพ้อถึงคนที่พร้อมจิบชาคู่กันในวันที่ความรู้สึกมันละมุนละไมเต็มที่เช่นนี้ ก็คงผิดปกติแล้วละเรา
     
    พยายามสร้างจินตภาพขึ้นมา หากวันนี้บรรยากาศทุกอย่างยังคงละมุนไปด้วยไอฝนและลมหนาวเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเรือนร่างบอบบางของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันเช่นนี้ ฉันไม่รู้ว่ากระบองเพชรต้นนั้น จะสามารถพรากฉันไปจากผ้าห่มเหมือนเดิมได้หรือไม่ 

    แม้ระเบียงแห่งนี้จะเป็นสถานที่ที่แสนวิเศษสำหรับฉันในทุกๆเช้า จากการดื่มด่ำบรรยากาศและทิวทัศน์เบื้องหน้า มันคงไม่สำคัญและหน้ามองไปกว่าเธอที่อยู่เบื้องหน้าอีกแล้ว ปล่อยให้ฉันขยี้ตาตัวเองเถิดนะ! เพื่อให้ฉันสามาถมองเห็นเธอได้ชัดยิ่งขึ้น กระซิบข้างหูเธอเบา ๆ "เช้าแล้ว !ตื่นเถิดที่รักของฉัน " ข้อความสั้นๆที่ความหมายไม่ได้ตรงกับประโยคที่พูด มันกลับสื่อความได้ตรงกันว่า " อยู่ในอ้อมแขนของฉันต่อไปเถิดน่ะ อย่าเพิ่งลุกไปจากผ้าห่มของเรา "

      แก้มน่าเหย้าคู่นั้น ฉันบรรจงหอมมันด้วยเรียวจมูกที่คุ้นชิน ดวงตาเธอจงมองมาที่ฉันเถิด เพื่อรับรู้ถึงความรักอันแสนอบอุ่นผ่านสายตามของเราทั้งคู่ ในบรรยากาศฝนโปรยปรายเช่นนี้มีแต่เธอเท่านั้นที่จะมอบไออุ่นให้ฉันในวันที่เดียวดาย ชาร้อนแก้วเดิมๆ อาจบรรเทาความหนาวจากไอฝนนี้ได้ แต่ทว่าคงไม่อาจช่วยบรรเทาอาการเย็นยะเยือกในหัวใจ เมื่อปราศจากเะอผู้เป็นที่รักได้

     และแล้วฝนที่กระหน่ำก็หยุดตก ภาพสมมติทุกอย่างก็จบลง ความรู้สึกที่แสนโรแมนติกได้เลือนลางหายไป ทิ้งไว้เพียงแค่  ฉัน กระบองเพชรจิ๋ว และโต๊ะเก้าอี้ตัวเดิมเอาไว้ แม้ฉันจะพยายามไขว่คว้าค้นหาเธอคนนั้นสักแค่ไหน แต่ดูเหมือนจะไร้วี่แววเสียแล้วจริง ๆ 
     
      
SHARE
Writer
PleeNajuak
Cr:บอยอน้อย🐊
อักษรศิลป์ จินตอุดมการณ์

Comments