ถ้าสมมติว่าพรุ่งนี้มีอะไรเกิดขึ้น ก็คงมีแต่เราที่จำได้
ถ้าสมมติว่าพรุ่งนี้มีอะไรเกิดขึ้น ก็คงมีแต่เราที่จำได้
-เป็นเช่นนี้เสมอ

กับคนที่ความจำยาว อย่างเรา
ไม่รู้ว่าเอาส่วนไหนไปจำได้เก่งขนาดนั้น
จำได้เกือบทุกอย่าง รายละเอียดเล็กๆน้อย 
ความยิบย่อยที่ซ้อนอยู่ภายใต้หน้าของใครบางคน
รูปประโยคธรรมดากับน้ำหนักของเสียงใครบางคน

เราจำเรื่องเธอเก่งทั้งที่ไม่ต้องพยายาม
หรือเพราะสถานการณ์ทั้งหมด 
เป็นเราเองที่พยายามให้เรื่องของเรามันเกิดขึ้นเองนะ
ถึงจะได้ความจำดีขนาดนี้ -นั่นน่ะสิ

ที่ผ่านมาก็มีแต่เราที่เอาแต่พยายามฝ่ายเดียว 
พยายามไม่รัก พยายามลืม พยายามทำเป็นปกติ
พยายามมันอยู่่อย่างนั้น เลยจำมันขึ้นใจละมั้ง


ผิดกับเธอ
ที่พยายามตรงข้ามกับเราตลอดเวลา

“โอเคจะจำไว้”

เธอดูพยายามจนเห็นได้ชัดและเรารับรู้ได้
พยายามจำทั้งที่ไม่อยากจำ
หรือพยายามพูดไปงั้น ทั้งที่ไม่ได้อยากทำอะไรอย่างที่พูดเลย

หลายครั้งที่ความพยายามของเธอมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
และเธอไม่เคยจำว่าต้องจำ เพราะมันไม่ได้มีอะไรพิเศษขนาดนั้น
ในเรื่องของเรา

เธอเก่งเสมอในเรื่องที่ต้องลืมเรา
ในขณะเดียวกัน เธอสอบตกเสมอๆ ในเรื่องที่ต้องลืมเขา


เราเองก็เช่นกัน
สลับกันไปมา
เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เราจะจำเรื่องที่เก่งกับเธอไม่เก่ง เหมือนที่เธอเป็น
และเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่เธอจะจำเรื่องของเราโดยไม่ต้องพยายามขนาดนั้น

อยากบอกเธอว่า...
ถ้ามันต้องพยายามขนาดนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก มันเหนื่อยเปล่า
เรารับผิดชอบเอง ไอ้ความสัมพันธ์ที่เราสร้างขึ้นมา 
เราจำเองฝ่ายเดียวได้
"แกก็ไปจำเรื่องแกอยากจำเถอะ"
SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และซูโม่

Comments