ทำไมการเป็นตัวเรา มันไม่เคยถูกใจคนรอบข้างเลยวะ
“ถ่ายรูปยิ้มหน่อยสิลูก” ประโยคที่แม่เราพูดทุกครั้งตอนเป็นเด็ก 
เราเป็นเด็กยิ้มยาก เราฝืนยิ้มไม่เก่ง ถ้าตอนนั้นไม่ได้มีความสุขจริงๆ อยู่ดีๆจะให้ยิ้มมันดูยากเกินไปสำหรับเรา 
เพราะงั้นเวลาถ่ายรูปแม่เราเลยจะทำหน้าตลกๆอยู่หลังกล้องให้เราหัวเราะ
เราเลยรู้จักอยู่แค่สองอย่าง ถ้าไม่เศร้าก็ต้องตลก
ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เราเลยเป็นคนตลก เล่นมุกตลกๆ มุกเสื่อมๆ แต่งเรื่องราวที่ดูตลกๆขึ้นมาบังหน้า คนรอบข้างหัวเราะ เราก็หัวเราะ พออยู่กับตัวเองจริงๆแล้วมันก็ไม่ค่อยตลกเท่าไหร่ ชีวิตเราดูเหนื่อยมากเกินไป ยิ่งต้องเก็บความเศร้าไว้ข้างในด้วยแล้ว แม่งยิ่งโคตรเหนื่อย เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ แต่เราทำแบบนี้มาตลอด เคยคิดว่าหัวใจคนเราแม่งบอบบาง ตอนนี้คิดได้ว่า อาจจะเป็นแค่เรา เราเหนื่อยจะฝืนยิ้มต่อไปแล้ว แต่พอเศร้าขึ้นมา คนรอบตัวก็เหมือนจะทำอะไรไม่ถูก รู้ตัวอีกทีก็ไม่เหลือใครแล้ว ทำไมมันน่าเศร้าจังวะ สุดท้ายเวลาเศร้าๆก็ต้องหนีออกมาคนเดียว ก่อนคนอื่นจะหนีเราไป ชีวิตแม่งบอบบางสัสๆ 

เจ็บปวดว่ะ

แบบมาก

มากๆ
SHARE
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments