สังคมข้างสนามบาส
เล่นบาสตอนไหนเหมาะที่สุด
.
.
คำตอบคือ ตอนมีเพื่อนเล่น
กีฬาบาสเป็นกีฬาที่รู้จักมามันมา25ปีที่แล้ว
เล่นตอนนั้นสายตาสั้น650 โดยไม่ได้ใส่แว่นไม่ใส่คอนเทคเลนส์
ยังจำได้ว่า เลิกเรียนก็ซ้อมทุกวันก่อนกลับบ้าน ช่วงปิดเทอมก็ต้องซ้อม...
ในตอนนั้นสนามแรกในการลงแข่งขันความตื่นเต้น เสียงเชียรในสนามทำให้คะแนนแรกได้จาก
การชู้ต3แต้มของเราและเป็นแต้มสุดท้ายของเกมนั้นเลยมั้งเพราะโดนปิด2คนจากผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม
ตายสนิทไปเลยทั้งเกม. หมดสิ้นกันสนามแรกของฉัน
.
.
.
มีคนเคยกล่าวว่า กีฬาเป็นภาษาสากล ทุกคนสามารถเข้าใจและร่วมเล่นกันได้โดยไม่แบ่งแยก เพศ อายุ ภาษา เชื้อชาติ การศึกษา หรือแม้แต่ความครบของร่างกาย
ทุกๆครั้งที่อยู่ที่สนามบาส สิ่งที่เป็นภาพติดตาเวลาอยู่กับสนามคือ
เราจะเห็นคนรุ่นน้องยกมือไหว้พี่ๆที่มีวัยที่สูงกว่าตน
เราจะเห็นทุกๆคำขอโทษเวลา ทำพลาด "ขอโทษครับ. (เบี้ยว แรง เบา) ตามแต่ลักษณะของลูกที่พลาด"
เราจะเห็นทุกๆกำลังใจเวลาคนในทีมทำพลาด "ไม่เป็นไรๆเอาใหม่ๆดีแล้วๆเจ๋งๆสวยๆ"
เราจะเห็นคือไม่ว่าใครผ่านมาแล้วอยากร่วมเล่นด้วยเราจะเปิดโอกาสนั้นสำหรับเพื่อนใหม่เสมอ
เราจะเห็นลีลาของแต่ละคนต่างที่ฝึกฝนมา เล่ห์เหลี่ยมหรือมุมที่ถนัดท่าไม้ตายแต่ละคนที่ออกมาเป็นผลงานสวยๆให้เราได้ดู บางคนเรียกว่าเล่นบาสลีลาก็มี

วันนี้ในช่วงเย็นอยู่ๆก็คิดถึง. คิดถึงกลิ่นเหงื่อ คิดถึงมิตรภาพ คิดถึงบรรยากาสเก่าๆ ทุกครั้งที่ไปก็ได้รอยยิ้มกลับมาทุกครั้ง สังคมสนามบาสที่หล่อหลอมระเบียบวินัย ความมีน้ำใจนักกีฬา
ความมีมนุษย์สัมพันธ์อันดีได้กับคนแปลกหน้าที่เจอกันก่อนหน้า5นาทีหลังเป่ายิงชุ๊บแบ่งทีม อาจจะเพราะเหตุนี้ถึงไม่เคยกลัวหรืออายเวลาต้องคุยกะคนแปลกหน้าสักครั้งเลย.
สังคมที่มีทุกที่ต่างแค่สถานที่กับบุคคลเท่านั้นเอง

การเล่นบาสจะทำงานกันเป็นทีมโดยทุกคนมีหน้าที่โดยระบุตามตำแหน่ง ตามที่ฝึกซ้อม
ในเวลาเดียวกันคนในทีมก็ต้องสามารถทดแทนกันได้ยังในตำแหน่งสำคัญเมื่อตัวผู้เล่นอื่นออกไปจากตำแหน่งประจำของตน(เช่นไล่บอล บล๊อคคู่แข่ง)
ผู้เล่นในทีมเดียวกันนั้นต้องรู้ใจกัน เชื่อใจกัน และช่วยเหลือกันให้เต็มที่ทีสุด สิ่งนี้ทำให้สามารถทำงานเป็นทีมได้

นานมากแล้วน่าจะเป็นปีแล้ว... หายคิดถึงเลย
เดินกลับบ้านมาพร้อมกับเหงื่อที่เปียกเต็มตัว และหัวใจที่เด็กลงอีก25ปี มีรอยยิ้มมุมปากที่วนคิดถึงเพื่อนร่วมทีมทุกๆคนที่เคยเล่นด้วยกันตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันพร้อมกับบอกตัวเองว่า พรุ่งนี้จะไม่ใส่แตะไปเล่นอีก(เจ็บเท้าฉิบ)😁😁😁
SHARE
Writer
stampBlogger
Blogger
เขียนสิ่งที่รู้สึกมาจากข้างในด้วยความเป็นจริงของสังคมทุกวันนี้

Comments