วันแรก

แด่ คุณ
วันนั้นเป็นวันแรกของการเรียน
จำได้ว่าวันนั้นตัวเองโชคร้ายมากเลยล่ะ
แต่ก็โชคดีที่เจอคุณ


เกิดปัญหาบางอย่างกับที่นั่งของเราถึง4ครั้ง
คุณหัวเราะ แล้วบอกกับเพื่อนของคุณว่า เราซวยมาก
แล้วก็เข้ามาช่วยเหลือเรา

ตลกดี ที่เราจำได้ทุกอย่าง

เราจำได้ว่าตอนนั้นเราคีย์อัลกอริทึมตามอาจารย์ไม่ทัน ตามประสาคนที่ไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้มาก่อน

แล้วเราหันไปเจอคุณ

คุณช่วยเราพิมพ์ให้ทันอาจารย์ แค่ไม่ถึงนาทีก็เสร็จสมบูรณ์

ก็แปลกดีที่หลังจากนั้นเราก็มองเห็นแต่คุณ

ความชอบหรอ? ก็คงไม่
เราในตอนนั้นได้แต่คิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

เราไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้คุยกับคุณด้วยซ้ำ

คุณยอมรับซะเถอะว่าคุณไม่ได้หน้าตาดี (อย่าโกรธกันนะ) แต่คุณกำลังจะทำให้เราเป็นบ้า

เราสมัครทวิตเตอร์  เพื่อเอามาใช้ติดต่อเอามาติดต่อกับเพื่อนๆพี่ๆ แล้วคุณก็ฟอลเรามา

คุณทำเรายิ้มเหมือนคนบ้าเลย

เราเป็นคนขี้บ่น คุณก็ชอบมาเมนชั่นเรา
มันเป็นความย้อนแย้งอย่างหนึ่งนะ
เราชอบให้คุณมาเมนชั่นเรา แต่ขณะเดียวกันก็อยากให้คุณเลิกทำแบบนั้น

เพราะคุณกำลังทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองสำคัญ

เรารู้จักกันมากขึ้นตอนที่เราอัพสตอรี่อินสตาแกรมQ&A
เราตอบคำถามคุณและร้องขอขนม

ใครจะไปรู้ล่ะว่าวันนึงคุณจะเอามาให้จริงๆ

คุณทำให้เรายิ้มกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างผมของคุณที่ไม่ค่อยจะเป็นทรงเท่าไหร่
การเล่นมุขจีบสาวที่โบราณคร่ำครึ
หรืออาการมึนๆ ตามคนไม่ทันของคุณ

เรื่องนึงที่ไม่เคยบอกคุณ แต่คิดว่าคุณน่าจะได้เห็นทวีตของเราแล้ว
คุณเป็นคนแรกเลยที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้อง

ผีเสื้อตัวใหญ่ซะด้วย


หลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกัน
ขอเราเรียกช่วงเวลาเหล่านั้นว่าการคุยได้มั้ย?

เราเป็นคนที่คิดมาก แต่ไม่ชอบพูดออกมา
ในขณะที่คุณเป็นคนที่ชอบเก็บปัญหาไว้คนเดียว

ฟังดูแล้วคงจะเป็นความสัมพันธ์ที่เงียบสงบและเรียบง่ายใช่มั้ย?

แต่ไม่

เรารู้เรื่องของคุณเยอะกว่าที่คุณคิด
เรารู้เรื่องคนรักเก่าของคุณ คนที่คุณยังลืมไม่ได้

เรารู้ว่าเค้ากลับมา

และคุณก็ไม่เคยบอกอะไรเราเลย

เรากำลังห่างกันออกไปอย่างช้าๆใช่ไหมนะ
สิ่งที่เรากลัวกำลังจะเกิดขึ้น

เราไม่ใช่คนที่ชวนคุยเก่ง แต่ก็จะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้คุณฟัง

คุณรู้มั้ยว่าเราก็อยากที่จะรับฟังปัญหาของคุณบ้าง
เราอยากเป็นคนที่ดีพอที่จะยืนอยู่ข้างๆคุณ

แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าคุณคิดอะไรอยู่
และเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไร

สรุปแล้ว คุณคิดเหมือนกันกับเราไหมนะ

คำถามนี้วนอยู่ในหัวเราซ้ำไปซ้ำมา
ตั้งแต่เราเริ่มรู้จักกัน มีเพียงครั้งเดียว ที่คุณเป็นคนทักมาหาเราก่อน

ถามว่ารู้สึกแย่มั้ย ก็ไม่เท่าไหร่ เราเข้าใจ
เพียงแต่มันยิ่งทำให้เราสงสัยว่าจริงๆแล้ว
คุณชอบเรามั้ยนะ

ขอโทษจริงๆนะคะที่เราพยายามเข้าใจทุกอย่างแล้ว
แต่สุดท้ายก็พบว่าตัวเองไม่เข้าใจเลย

เราเหนื่อยง่าย เราขี้บ่น เรามีโรคประจำตัวเยอะ
เราคงทำให้คุณรำคาญเข้าแล้วใช่มัั้ย?

ถ้าเราเป็นคนที่จากไป ถ้าเราไม่ได้ทักไปหาคุณอีก
เราจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ไม่ทำให้คุณเสียใจเหมือนผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย?

ถ้าเราเลิกชอบคุณได้ ถ้าเราลบคุณออกไปจากชีวิตได้
คุณจะเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นได้ใช่มั้ย?

เราอยากให้คุณมีความสุข กับใครก็ได้

คนที่คุณบอกว่ารัก

แต่ตอนนี้ คนคนนั้นคงไม่ใช่เราหรอกใช่มั้ย?



ที่พูดไปทั้งหมด เราทำไม่ได้หรอก
เราเลิกชอบคุณไม่ได้ เราลบคุณออกไปจากชีวิตไม่ได้


คุณยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ยคะ

ส่วนเรายังคงจำได้หมดทุกอย่างเลย แย่จริงๆ


SHARE
Written in this book
แด่คุณ
Writer
klaaaxi
Human
2000s , smile and overthinking shit.

Comments