เสียงร่ำร้องของแมงกะพรุนสีขาว
นานแสนนานมาแล้วที่เรื่องราวของเราเริ่มต้นขึ้นในม่านหมอกสลัวของกาลเวลา และจบลงในสภาพที่พร่าเลือนไม่ต่างกัน มีเพียงฉันที่ยังคงตามหาเศษความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ภายใต้ความบิดเบี้ยวนั้น ทีละชิ้น ทีละชิ้น หวงแหนราวกับเป็นอัญมณีค่าควรเมืองที่กลายเป็นไร้ค่าในโลกของเธอ



ทุกสิ่งรอบตัวยังคงเป็นสีฟ้าอย่างเคย— สีโปรดของเธอ สีของความสัมพันธ์ระหว่างเรา— อ่อนโยน สงบเงียบ สบายใจ แต่ก็เศร้าหมอง

แสงระยับของผิวน้ำส่องวิบวับเหมือนก่อน ปลา
กระเบนยังคงพลิกตัวอย่างสง่างาม หางของม้าน้ำรัดรึงกับปะการังไม่ห่าง และแมงกะพรุนแสงจันทร์ยังคงล้อเล่นกับแสงไฟ

ไม่ต่างจากครั้งนั้น ที่ฉันมีเธอยิ้มกว้างอยู่ข้างกัน

ลำพังเพียงการมาเยือนสถานที่แห่งนี้ยังทำให้ฉันคิดถึงเธอไม่มากพอหรอก ฉันเมินเฉยต่อเสียงดนตรีจากลำโพงตรงมุมเพดาน กดเพิ่มความดังของหูฟัง แล้วเปิดเพลงนั้นที่ไม่ได้ฟังมานาน ไม่ใช่เพราะมันเหมือนเรื่องของเราจนฉันไม่อยากฟัง แต่เป็นเพราะมันเป็นเพลงโปรดของฉันและเธอ เนื้อเพลงแสนหวานที่พวกเราต่างรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นจริง


Not sure if you know this
But when we first met
I got so nervous
I couldn't speak
In that very moment I found the one and
My life had found its missing piece


จำไม่ได้แล้ว ว่าฉันรู้สึกอย่างไรเมื่อครั้งแรกที่เราสบตากัน อาจจะมองเลยผ่านไปหรืออาจจะหยุดมองชั่วเสี้ยววินาที พอรู้สึกตัวอีกที ฉันก็มองแค่เธอคนเดียว

ไม่รู้ว่าเธอโดดเด่นขนาดนั้นไหมท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย หรือเป็นฉันเองที่พยายามเขย่งปลายเท้ามองหา

ไม่รู้ว่าเธอน่ารักขนาดนั้นไหมในสายตาคนอื่น ๆ หรือเป็นฉันเองที่ลำเอียงเข้าข้างเธอมากจนเกินหน้าเกินตา

ไม่รู้ว่ารอยยิ้มของเธอดึงดูดใจขนาดนั้นไหมในมุมมองคนทั้งโลก หรือเป็นฉันเองที่รักเธอเข้าแล้วจนมองทุกคนจืดชืดไปหมด

แต่ที่ฉันมั่นใจ คือสำหรับฉันแล้ว เธอคือชิ้นส่วนที่ขาดหาย— ชิ้นส่วนที่ลงล็อกแบบไม่ต้องพยายามอะไรเลย


So as long as I live I'll love you
Will have and hold you
You look so beautiful in white
And from now to my very last breath
This day I'll cherish
You look so beautiful in white tonight


‘ไม่ชอบเด็กเลย งอแงเสียงดัง’ เสียงคนเมาพูดมาตามสายโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พูดเรื่องนี้ตอนตีสองกว่า ๆ
‘ใช่ เป็นเหมือนกันแหละ’ ฉันตอบไปแบบไม่คิดอะไร เธอเงียบไปสักพักใหญ่ อาจจะพักสายตาหรืออะไรฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‘แล้ว...ถ้าเป็นลูกของเราล่ะ’ เธอถาม

อา เธอนี่ขี้โกงจัง แม้ว่าจะรู้ตัวว่าจะไม่อยู่กับฉันถึงอนาคตข้างหน้านั่น ก็ยังจะให้ความหวังกันอีกงั้นเหรอ

ฉันมองตู้ปลาการ์ตูนตรงหน้า รู้สึกเหมือนมันกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่ มันอาจจะจำได้ว่าครั้งที่แล้วฉันมาที่นี่กับเธอ มาด้วยความสุข มาด้วยดวงตาแสนสดใสของผู้หญิงในห้วงรัก เมื่อนานมาแล้ว— หลายปีมาแล้ว

ได้แต่ยิ้มเฝื่อนฝาด มองเงาผู้หญิงแววตาทึมทึบสะท้อนบนกระจกตู้และท้องน้ำ ไม่เข้าใจว่าทำไมแผลบางแผลที่หัวใจจึงกลับกลายเป็นสดใหม่ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่กาลเวลาช่วยสมานมันไม่ได้เลย

What we have is timeless
My love is endless
And with this ring I say to the world
You're my every reason
You're all that I believe in
With all my heart I mean every word


ใช่ ยอมรับแบบหน้าไม่อายเลยก็คือฉันรักเธอ รักมากเหมือนพลังงานหมุนเวียนที่จะไม่หมดไป เพียงแค่ความรู้สึกนั้นมันหนักหนาเกินที่เธอจะรับไหว นับแต่นั้นเราเลยเป็นคนไม่รู้จักกัน

มองนิ้วนางข้างซ้ายที่เคยสวมใส่คำขอแต่งงานเล่น ๆ ของเธอเป็นแหวนในจินตนาการ— ในจินตนาการของฉันเพียงคนเดียว

อ่า ส่วนพลังงานหมุนเวียนน่ะ ต่อให้ไม่มีคนใส่ใจจะนำไปใช้ มันก็ยังคงอยู่ตรงนั้นตลอดนะ เผื่อเธอไม่รู้


So as long as I live I'll love you
Will have and hold you
You look so beautiful in white
And from now to my very last breath
This day I'll cherish
You look so beautiful in white tonight


ฉันเดินเข้าไปในอุโมงค์ใต้น้ำ ด้านขวามือยังคงมีซากเรือปลอมจมอยู่ที่เดิม ข้างหน้ามีพ่อแม่ลูกถ่ายรูปกันอยู่อย่างอบอุ่น คู่ชายหญิงเดินจับมือกันจนฉันรู้สึกว่าอุโมงค์นี้กลายเป็นสีชมพู เหล่าฉลามทรายว่ายอย่างปราดเปรียว และรูปปั้นวีรบุรุษนิรนามก็ตั้งตระหง่านท้าน้ำทะเลจอมปลอม— ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้จักพังทลาย

เหมือนป้อมปราการในหัวใจฉันที่สร้างจากความรักที่มีให้เธอ— ไม่รู้จักล่มสลาย ไม่รู้จักเปิดรับใครเข้ามาใหม่



คืนหนึ่งในฤดูฝน พวกเราต่างบรรยายงานแต่งงานในฝันให้กันและกัน ฉันคิดว่าฉันเดาถูกนะ ว่าเธออยากเซอร์ไพรซ์อะไรเจ้าสาวในอนาคตคนนั้น

ส่วนงานแต่งงานในฝันของฉันที่บอกเธอไปน่ะ— ถ่ายพรีเวดดิ้งในป่าสนแบบเบลล่ากับเอ็ดเวิร์ดในทไวไลต์ ธีมงานเป็นสีขาวชมพูอ่อน หรือไม่แน่ อาจจะสีครีม จัดงานในโบสถ์คริสต์ที่มีคอรัสร้องเพลงคลอ และข้อสุดท้ายที่ฉันไม่ได้บอกออกไปก็คือ

ผู้ชายใส่สูทสีขาวที่ยืนรอฉันเดินเข้าไปหานั่น ฉันฝันให้เป็นเธอ


Oh, oh
You look so beautiful in white
Na na na na na
So beautiful in white
Tonight


เธอดูดีที่สุดในชุดสีขาว
แต่จะดูดีมากกว่านั้นเวลาเธอมีความสุข


And if our daughter's what our future holds
I hope she has your eyes
Finds love like you and I did, yeah
When she falls in love we let her go
I'll walk her down the aisle
She'll look so beautiful in white
You look so beautiful in white
 

เบาะหนังสีดำหน้าตู้ปลาตู้ยักษ์ให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยเกินไป เจ็บปวดเกินกว่าจะนึกถึง แต่จะเสียใจมากกว่าหากฉันลบความทรงจำนั้นออกไป

เธอเคยเลือกเบาะที่มองเห็นตู้ปลาชัดเจนที่สุด สองเบาะที่ตั้งอยู่ตรงกลางที่สุด จับมือฉันด้วยความอบอุ่น มองมาด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง และจูบอย่างแผ่วเบาที่หน้าผาก

ฉันเลือกเบาะที่มองเห็นตู้ปลาชัดเจนที่สุด เบาะที่ตั้งอยู่ตรงกลางที่สุด จับมือตนเองไว้แน่นอย่างเหน็บหนาว มองปลาหลากสีในตู้ด้วยแววตาเจ็บร้าว และกอดตัวเองอย่างหมดเรี่ยวแรง

ว่างโหวง แหลกลาญ ไม่เหลืออะไรเลย


So as long as I live I'll love you
Will have and hold you
You look so beautiful in white
And from now to my very last breath
This day I'll cherish
You look so beautiful in white tonight


สีขาวเป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์ ความรู้สึกที่ไร้สิ่งเจือปนและความรักที่ไร้ซึ่งเงื่อนไข

สีขาวเป็นตัวแทนของความเงียบเหงา ความรู้สึกของการไร้ความหมายอย่างสิ้นเชิง เพราะมันไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

ฉันไม่มีเธอแล้ว ไม่มีมานานแล้ว และจะไม่มีโอกาสมีอีกต่อไป

แสงสีม่วงสลับน้ำเงินส่องเข้าหาแมงกะพรุนโง่เง่าที่เธอเคยสบประมาทการลอยไปมาอย่างไม่มีสมองของพวกมัน พร้อม ๆ กับเพลงที่จบลงและขอบตาที่ร้อนลวก

เสียงของเธอยังคงดังฟังชัดในความคิด ทั้งมุกตลกแสนฝืดที่ชอบเล่น คำบอกรักที่สาบานได้ว่าเธอเคยพูดไม่เกินสามครั้ง และคำบอกลาที่พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

การแสดงออกว่ารักของเธอยังคงเป็นเหมือนหนังม้วนเดิมที่ฉันกรอดูมันซ้ำ ๆ ทั้งสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย ขนมฟิชโช่ที่ซื้อเผื่อไว้ให้ตอนฉันบ่นหิว และอ้อมกอดที่มีให้เสมอเมื่อฉันรู้สึกแย่

เธอไม่เล่นมุกอีกแล้ว ไม่บอกรักอีกแล้ว ส่วนบอกลา— แค่ครั้งเดียวก็คงเกินพอ

เราไม่เจอกันอีกแล้ว ฉันไม่อยู่ในสถานะที่จะบ่นว่าหิวให้เธอฟังอีกแล้ว และแม้แต่สติกเกอร์ไลน์ เธอก็ไม่ส่งเจ้าหมีน้อยตัวอ้วนกลมมากอดฉันตอบอีกแล้ว

แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้ที่เดิมไม่ไปไหน— โง่เหมือนแมงกะพรุน ในขณะเดียวกันก็ไร้ความหมายเช่นเดียวกัับสีขาว :)











- My favourite 11:11 thing is wishing for your happiness









Song: Beautiful in White - Shane Filan


SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments