ชอบเขียนแต่ไม่ใช่นักเขียน
ฉันเป็นคนชอบเขียนนะ ..
เขียนอะไรก็ได้ที่อยากเขียน เขียนไปเรื่อยๆ มีอะไรเขียนก็เขียน ไม่มีอะไรให้เขียนก็ไม่เขียน

แต่ทุกๆครั้งที่เขียนก็มักจะแฝงเหตุการณ์และความรู้สึกลึกๆของผู้เขียนไว้เสมอๆ

ฉันเป็นคนนึงที่ชอบเขียน เขียนเรื่องราวต่างๆที่ตัวเองพบเจอ ทั้งที่เป็นเรื่องราวที่ประทับใจ หรือแม้แต่เรื่องราวที่เป็นรอยยับในหัวใจ ฉันก็ชอบเขียนมันนะ 

หลายๆครั้ง หรือทุกๆครั้งที่ฉันเขียน
มันก็มักจะเป็นการเขียนที่ออกมาจากความรู้สึกของฉันจริงๆ ถึงฉันจะไม่ใช่นักเขียนก็เถอะ แต่ฉันก็อยากเขียน

ตอนสมัยเรียนฉันจำได้ ฉันมักชอบซื้อสมุดไดอารี่ครั้งละเล่มสองเล่ม ซื้อได้ซื้อดี ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจว่าซื้อไปทำไมเยอะแยะ มาดูอีกทีก็เต็มตู้หนังสือไปแล้ว

ฉันก็ได้มีโอกาสย้อนวัยอีกครั้ง
วัยแห่งนักเขียนตัวกะจิ้ด .. กับสมุดไดอารี่ของเขา
ฉันไม่รู้ว่าฉันเริ่มชอบการเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่ที่แน่ๆ ไดอารี่ของฉันถูกเขียนอะไรก็ไม่รู้เละเทะไปหมด
ฉันกลับมาเปิดดูไดอารี่น้อยๆ .. กับศิลปินตัวน้อยๆในวันนั้น ..
นี้มันนักศิลปินชัดๆ
ฉันอ่านเรื่องราวของฉันในชีวิตตอนวัยเด็ก
บทความ ความรู้สึก บทกลอน ที่แต่งขึ้นมาเองบ้าง ที่ไปก๊อปมาจากนิตยสารบ้าง 
ฉันเปิดอ่านมันอย่างอดขำตัวเองไม่ได้
นี้เราเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ฮ่าๆๆ

ฉันรักตัวหนังสือขึ้นมาเรื่อยๆ
จนหลายๆครั้งมีน้องๆมาขอช่วยให้เขียนเรียงความให้ จนเกือบจะกลายเป็นอาขีพไปล่ะ ฮ่าๆ

และก็มีเหตุการณ์นึงที่ทำให้ฉันเริ่มคิดว่า
ฉันรักการเขียนขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะ

สมัยตอนอยู่มัธยมต้น..
คุณครูวิชาภาษาไทยได้ให้เขียนบทความหนึ่งบทความ จะเป็นเรื่องอะไรก็ได้แล้วแต่เรา
ฉันก็ได้เลือก และได้เขียนโครงร่างและเนื้อหาตามลำดับ

และเมื่อถึงวันที่ต้องส่งบทความ ..
และเมื่อออกไปอ่านบทความให้เพื่อนๆฟังหน้าชั้นเรียน...

" ทำไมเธอไปก๊อปบทความของคนอื่นมาแล้วไม่ใส่เครดิต ? คุณครูขอหักคะแนนนะ"   เสียงคุณครูถามขึ้นมาหลังจากเสร็จจากการอ่าน..

" ปล่าวค่ะ หนูคิดเองนะคะ ข้อมูลบางส่วนที่ก๊อปมา หนูก็ใส่เครดิตไว้แล้วด้านล่างข้อความ " 
คุณครูก็ทำหน้าหวอนิดหน่อยก่อนจะลบคะแนนและเขียนไปเป็น 10/10

อือหือออ ... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
ฉันเริ่มรักการเขียนขึ้นมาทันทีทันใด

การเขียนบทความของเด็กคนนึงที่โดนหาว่าไปคัดลอกบทความของคนอื่นมาแล้วไม่ให้เครดิตนี้นะ ... 

ฉันจำความรู้สึกตอนเขียนบทความนั้นได้ดี
หัวข้อบทความนั้น
Gaza ดินแดนที่ถูกลืม
ฉันเลือกหัวข้อนี้ในการเขียนบทความ
ฉันจำความรู้สึกตอนที่ฉันเขียนมันได้ดี
ฉันเขียนมันด้วยกับความคับแค้นในใจ และความสงสารผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้น
ทุกตัวอักษรในบทความนั้น ฉันเขียนมันด้วยความรู้สึกอย่างแท้จริง ..


จากวันนั้น
หลายๆครั้งที่ฉันเอื้อมมือจะพิมพ์ข้อความหรือบทความ 
หลายๆครั้งที่ฉันหยิบปากกาพร้อมสมุดจดบันทึกเล่มโปรด
ทุกครั้งที่จะบรรจงเขียนเรื่องราว
ไม่ใช่จะเขียนไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้นะ .. 
ทุกอักษรมันมีความรู้สึกอยู่จริงๆ 

และตอนนี้ฉันก็ค้นพบ
อีกความฝันนึงของฉัน
อยากมีหนังสือเป็นของตัวเองสักเล่ม
เป็นหนังสือที่บรรจุกำลังใจ และเรื่องราวต่างๆ
บรรจุแรงบันดาลใจให้คนที่อยากเขียน

พร้อมกับบรรจุความรู้สึกที่แสนดีของฉันไว้
ให้ลูกให้หลานได้อ่าน ในวันที่ฉันไม่ได้อยู่แล้ว ..

หากฝันมันเป็นจริง
และฉันยังมีชีวิตอยู่

ฉันจะกลับมาบอกเล่ามันอีกครั้ง ละกันนะ 

นักอยากเขียน ------- ✏
SHARE
Writer
Tautau
Writer
My life ชีวิตเทาๆ ของผู้หญิงเทาๆ

Comments

mament
5 months ago
เธอทำได้แน่
Reply
Tautau
5 months ago
ขอบใจนะ เราก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น