ศิลปะแห่งการถอยห่าง


     ดวงดาวที่สุกสกาว ท่ามกล่าวหมู่ดาวมากมายในนั้น 

เมื่ออยู่กับสิ่งนั้น
แสงช่างส่องลงมาเจิดจ้าจนทำให้ตาอาจบอดได้ 

แสงที่ดูแล้วเหมือนมีความสุขออกมา บางทีมันก็ดูเหมือนจะดี แต่ถ้าหลุมดำเคลื่อนตัวไปใกล้ก็อาจทำลายความสวยงามนั้นลงไป 

ทางของเดอะแบล็คโฮลล์ก็ควรจะเดินทางไปสู่ความมืดและดูดกลืนขยะอวกาศต่างๆต่อไปคงดี 

ทุกสิ่งในจักรวาลล้วนมีวัฎจักรของมัน มันคงถีึงเวลาที่ควรจะปล่อยให้เด็กๆจดจำภาพของดวงดาวที่สวยงามพร้อมกับบริวาณหมู่ดาวของมัน เพราะสุดท้ายแล้วหลุมดำจะดูดกลืนทุกสิ่งสู่ความมืดมิด- และแม้ตัวมันเองจะดูดพรแห่งแสงเข้ามาในตัวแค่ไหน- แสงสว่างก็คงไม่เกิดกับมัน แต่มันก็ยังแข็งแกร่งเสมอนะ 
แม้มันจะพกความมืด
ดูดกลืนเศษอุกาบาตและหินแหลมคมที่ดูแสนเจ็บปวดเมื่อต้องสัมผัส- แม้กระนั้นก็ไม่มีใครทำลายเครื่องดูดพิฆาตแห่งจักรวาลนี้ได้เลย 


..แม้มันจะต้องจมอยู่ความมืดมิดของตัวมันเอง-

- ตลอดกาล.. -





SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments