สนธยาราตรี 11
คนในความทรงจำ

คนที่ไม่มีเหตุการณ์อะไรให้ประทับใจ

แต่ก็ไม่เคยลืม

.
 
ผมเคยพบคนอยู่หนึ่งคน

มันเริ่มตอนผมอยู่ปีสอง ครั้งที่นั่งรอเพื่อนบริเวณคณะ 
เป็นวันที่อากาศไม่ร้อน ค่อนข้างมีลม และไม่มีความชื้นจากฝน

ผมไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ผมก็รู้สึกอยากหันไปมองยังทิศทางนั้น
แค่รู้สึก เหมือนมีอะไรสักอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ทำให้หันไปมองคนคนนั้น

คนที่ไม่รู้จักชื่อ

มันไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
อีกฝ่ายเป็นแค่คนที่เดินเข้ามานั่งบริเวณโต๊ะหน้าคณะ ซึ่งห่างจากผมไปมากโขอยู่
สิ่งที่เห็นจากระยะไกล คือ ใส่แว่น ผิวขาว ดูเป็นคนสะอาด ๆ
ภาพลักษณ์เหมือนนักศึกษาแพทย์ในอุดมคติ

และทุกอย่างก็จบลง ตามประสาคนที่ไม่รู้จักกัน
ผมกลับหอ

.

ตอนอยู่ปีสาม

ผ่านมาหลายเดือนจากครั้งนั้น

สถานที่เป็นโรงอาหารของตึกใกล้เคียง
ครั้งนี้ไปสะดุดตากับคนหนึ่งคน
เป็นคนที่ทำให้นึกถึงนักศึกษาแพทย์ในอุดมคติคนนั้น

บางทีอาจจะไม่ใช่คนคนเดียวกัน
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ผมกลับแน่ใจว่าใช่

อีกฝ่ายใส่แว่น ผิวขาว ยังดูสะอาดตาเหมือนเดิม แต่ทรงผมเปลี่ยนไปจากที่เคยเห็น

มันสั้นลง ประมาณรองทรงต่ำ

อาจจะเพราะจำหน้าได้ลาง ๆ เลยทำให้รู้สึกมั่นใจว่าคงเป็นคนคนเดียวกัน

และเป็นอีกครั้งที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมพึ่งกลับมาจากเก็บจานและกำลังดื่มน้ำ
กับอีกฝ่ายที่เหมือนจะมานั่งรอใครสักคน 

ระยะห่างเหมือนจะใกล้ลงกว่าคราวก่อน แต่ก็ยังไกลออกไปหลายโต๊ะอยู่ดี

สุดท้ายผมก็ลุกออกไปพร้อมเพื่อน

ก่อนไปก็ยังหันไปมองอีกรอบ

.

หลังจากครั้งนั้นก็ไม่ได้พบคนคนนั้นอีก
ส่วนหนึ่งคงเพราะปีสูงขึ้น และช่วงนั้นกำลังมีปัญหาอีกสองสามเรื่อง

จนปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป

กระทั่งผ่านไปอีกเป็นปี
วันหนึ่งก็กลับมานึกถึงเรื่องคนคนนั้นอีกครั้ง
พร้อมกับการพยายามนิยามความรู้สึกตัวเอง

มันอาจจะเรียกว่า ถูกชะตา หรือ อยากมอง หรือ ติดตา หรือ อะไรสักอย่าง

พูดยาก

แต่ หากมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง
ก็นับเป็นเรื่องที่ดี
SHARE
Writer
Dolce
Organism

Comments