ความทรงจำสีจาง - Palmy
"ฮัลโหล" ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูก่อนจะกรอกเสียงลงไปถึงปลายสาย

"ว่างคุยมั้ย" น้ำเสียงของเขาฟังดูต่างจากที่เคยเป็น เท่านี้ก็รู้เหตุผลที่โทรมาแล้ว แต่แค่แปลกใจ ในเมื่อหายจากกันไปจนเหมือนหลุดออกจากวงโคจรของกันและกันมาเกือบปีแล้ว

"ว่างอยู่ เสียงดูไม่โอเคนะ มีไรจะเล่าฮึ้" ตอบกลับคำถามของเธอพร้อมพับหน้าจอคอมลง เดินออกมายืนนอกระเบียงอย่างเคยชิน ก็เหมือนทุกครั้งที่คุยกัน

"รู้ดีจังอะ ฟังแค่เสียงก็รู้เลยหรอ" 

"กูก็ดูออกมาตลอดไม่ใช่หรอ"

"อือ แค่แปลกใจที่ยังดูออกอยู่"

"แล้วสรุปมีไรจะเล่า พร้อมฟังละ"

"..." หลังจากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวมากมายที่ผ่านเขามาในชีวิตในช่วงที่เราห่างหายกันไป ทั้งเรื่องดี เรื่องไม่ดี เรื่องไร้สาระ เราพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่นานสองนานก่อนจะปล่อยให้เสียงลมจากระเบียงของเราทั้งคู่ได้ทำหน้าที่ของมัน ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองพักใหญ่

"สบายใจขึ้นมั้ย" เอยถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

"อือ เล่าให้ใครฟังก็ไม่เหมือนเล่าให้มึงฟังจริงๆ"

"มึงดูโตขึ้นเยอะ ดีใจนะที่คิดได้แบบนี้"

"มึงก็เหมือนกัน ถึงเมื่อก่อนจะโตอยู่แล้วก็เถอะ นี่คำพูดคำจาดูเริ่มเหมือนคนแก่แล้วนะ" 

"เออ ขอบคุณที่ยังนึกถึงกู" อมยิ้มให้กับคำพูดติดตลกของเขาก่อนจะพูดในสิ่งที่อยากพูดออกไป

"ขอบคุณที่รับฟังเหมือนกัน"

"กูรับฟังมึงได้ตลอด มีไรก็โทรมาได้"

"เออ กูไปนอนละ"

"..."

"ฝันดี"

"เออ ฝันดี"

กดวางสายแล้วแล้วสไลด์หน้าจอเปิดเพลงโปรดก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดเดิมๆ

        
        ใครคนหนึ่งคนนั้น ในวันหนึ่งวันนั้น
              เคยผูกผันกัน ซะมากมาย


จะว่าที่ผ่านมาลืมเขาไปเลย มันก็ไม่ใช่หรอก ยังนึกถึงอยู่เรื่อยๆ 
ทุกครั้งที่นึกถึงสมองก็พาลคิดไปว่าเขาจะลืมเราไปหรือยัง นึกถึงกันบ้างหรือเปล่า
วันนี้ก็เป็นคำตอบแล้วว่ามันไม่ได้มีใครลืมกันหรอก
แต่แค่ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมอีกแล้ว


       เพราะวันที่ห่างเหิน มันก็เริ่มห่างหาย


เราได้เรียนรู้และโตขึ้น เป็นคนใหม่ในทุกๆวัน
ตอนนี้เราต่างคนต่างไม่ใช่คนที่เราเคยรู้จักแล้ว


    เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง


ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีส่วนที่ยังเหมือนเดิม มันไม่ได้เปลี่ยนไปทั้งหมดหรอก


           บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป...


ความผูกพันในตอนนั้นทำให้รับรู้ถึงสิ่งที่ยังคงอยู่และสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป
ดีขึ้นบ้าง แย่ลงบ้าง แต่ทั้งหมดก็คือเขา เขาที่โตขึ้นในอีกระดับ


       เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น


ดีใจเหมือนกันนะที่ยังมีโอกาสได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา


          แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนั้น


ไม่ว่ายังไงก็ยังมีความหวังดีให้เขาในฐานะเพื่อนคนนึงเสมอมา



              " ในภาพทรงจำสีจางจาง "

   

                          ขอบคุณที่ยังนึกถึงกันนะ
                      
                               87percentsohurt
             
           - https://youtu.be/4pwq2Hdc2AE
              

SHARE
Writer
8745km
Writer
วันเกิดปีนี้ เรายังขอให้คุณมีความสุขนะ twitter @87percentsofine

Comments