เพียง
บางทีฉันก็ไม่เข้าใจ ว่า สิ่งที่อดทนทำอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าความสุขจริงๆรึเปล่าฉันมักบอกกับตัวเองเสมอว่า....ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวมันก็ผ่านไปโดยไม่รู้เลยว่ามันจะผ่านไปได้จริงๆ
รึเปล่า และไม่รู้ว่าเรื่องราวทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในทุกๆช่วงเวลาของชีวิตนั้นมันจะทิ้งบาดแผลไว้มากน้อยแค่ไหน...

แต่ในตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะต้องมาอดทนอะไรมากมายขนาดนี้ ทั้งอึดอัดใจจนอยากร้องไห้แต่มันร้องไม่ออก อยากหลุดพ้นจากตรงจุดนี้จุดที่ตัวเองกำลังยืนอยู่มากจนแทบจะจุกอกตายอยู่แล้ว

ในสมองฉันคิดแค่ว่าเราจะทำยังไงดี ให้แต่ละวันผ่านพ้นไปโดยไม่มีเรื่องแย่ๆเกิดขึ้น แต่มันก็เป็นแบบเดิมฉันต้องมานั่งอดทนรองรับอารมณ์ของคนอื่นโดยที่ตัวเองทำได้แค่ยิ้มตอบ ต้องมาอดทนกับคำดูถูก คำแขวะ คำต่อว่านินทาเสียๆหายๆ ในแต่ละวัน จนมันเกือบจะกลายเป็นเรื่องชินชาของคนอื่น

แต่ในจิตใจของฉันไม่เคยชินกับมันเลย ไม่เคยมีวันไหนที่รู้สึกชิน มีแต่คำถามที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในจิตใจทีละนิดๆว่า ทนไปเพื่ออะไร เรายังเป็นคนอยู่ใช่มั้ย.... ทำไมไม่ออกไปจากจุดนี้สักที

ฉันเคยลองออกมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่การออกมาครั้งนั้นมันดันส่งผลกระทบต่อคนข้างหลังคือแม่และคนภายในบ้าน แม่ของฉันกินข้าวน้อยลงนั่งเหม่อลอย ฉันรู้ว่าแม่ไม่มีความสุขที่ฉันตัดสินใจในครั้งนั้น มันทำให้รู้สึกแย่ที่ต้องเห็นแม่ตัวเองนั่งนิ่งๆกินข้าวน้อยลง 

ครั้งนี้ฉันเลยต้องอดทนกับทุกสิ่งทุกอย่างพยายามรับรู้ให้น้อยที่สุด และวางตัวให้นิ่งถึงมันจะไม่มีความสุขแต่ก็ยังดีที่แม่และคนข้างหลังไม่ต้องมาทุกข์ไปกับเราด้วย 

มันคงดีนะถ้าฉันไม่ต้องโตขึ้น และเป็นเด็กตัวเล็กๆไปตลอด จะได้ไม่ต้องมารับรู้และแบกรับอะไรเยอะแยะขนาดนี้ ทำแค่ยิ้มหัวเราะเสียงดัง วิ่งเล่นไปมาอย่างมีความสุข มันคงดีถ้าเป็นแบบนั้นได้จริงๆ....

มันคงดีถ้าไม่ต้องเหนื่อยใจ มันคงจะดีถ้าได้เป็นตัวของตัวเอง
แต่ไม่เป็นไรหรอกในเมื่อมันย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ในเมื่อจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้เรากลายเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งไปแล้ว สักวันมันคงจะดีขึ้น ดีกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ แม้มันจะดูเหมือนว่าหลอกตัวเองไปวันๆทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าทางข้างหน้าจะมีอะไร...

แต่การมีความหวังมันก็ยังเยียวยาความรู้สึกต่างๆในหัวใจได้ ยังพอเยียวยาได้ว่าฉันมีชีวิตอยู่เพื่อเป้าหมายนั้น ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยให้รู้สึกถึงความหมายของการมีลมหายใจอยู่ในตอนนี้...ท่องเอาไว้ซ้ำๆว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป วันใหม่ต้องมาถึงแน่ วันที่เรายิ้มออกมาจากความสุขในหัวใจอย่างแท้จริง


เพียงแค่นี้ก็ยังดีกว่าไม่รับรู้ถึงอะไรเลย...แม้จะเป็นเพียงการหลอกตัวเองก็ตามที


ขอบคุณตัวฉันที่ผ่านเรื่องราวมาได้มากมายขนาดนี้


การหกล้มบ้างเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ไม่มีทางเดินไหนที่ราบเรียบ การที่ล้มบ่อยไม่ใช่เรื่องแย่เพราะทุกบาดแผลมันจะทำให้เรามีภูมิคุ้มกันมากขึ้น อย่าหมดศรัทธาในตัวเอง 


The story of my life.
JIRA






SHARE
Writer
JIRA_365
Writer
นักเล่าเรื่องเศร้าแง่มุมด้านลบของชีวิต :) ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆคุณ งานเขียนของฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณเอง The story of my life #JIRA ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/JIRA365/

Comments

Duang_04
12 days ago
ขอบคุณที่เขียนมันขึ้นมา
Reply
เหมือนตัวเองมาเขียน... ใจดีสู้เสือเอาไว้ ผมเชื่อว่าเราไม่ต้องเปลี่ยนตัวแค่ทำตัวเองให้ดีขึ้น... แล้วทำตัวเองให้มีความสุข...
ยิ้มไม่ก็หัวเราะแหม่ง...
Reply