Game life
          ถ้าถามผมว่า ผมเสียเวลาไปกับเกมส์มันได้ประโยชน์​ไหม พวกคุณคงบอกว่ามันไร้ประโยชน์​สิ้นดี ตอนเเรกผมก็คิดอย่างนั้น เเต่ตอนนี้ผมรู้เเล้วว่า ผมควรจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ตอนนี้ทุกการกระทำของผมล้วนคิดว่ามีประโยชน์เสมอ สำหรับผมการใช้ชีวิตมันช่างเหมือนกับการเล่นเกมส์ที่ไม่รู้จุดหมายของเกมส์ เล่นไปเรื่อยๆ เล่นตามกฎที่ถูกสร้างมาจากจินตนาการของคนส่วนมากที่คิดว่ากฎของตัวเองดีที่สุด


บ่อยครั้งที่ผมเบื่อกับเกมส์ที่เล่นเพราะ เจอการดูถูกเหยียดหยามของผู้เล่น, ความล้มเหลวจากการกระทำผิดผลาด, ความเบื่อจากการไร้จุดหมายในการเล่น มันคล้ายกับชีวิตไหมครับ ต่างกันเเค่ เกมส์ผมสามารถเลิกเล่นมันได้ เเต่ชีวิตไม่สามารถเลิกที่จะมีชีวิตได้ เเละ ไม่มีการเริ่มต้นใหม่เป็นครั้งที่สอง
บางครั้งเวลาคุณเล่นเกมส์คุณก็อยากเก่งขึ้นอยากเป็นที่หนึ่งอยากมีคนชื่นชมยกย่อง เเต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะประสบความสําเร็จ​บางคนพยายามอย่างหนักจนประสบ​ความ​สำเร็จ บางคนก็ให้คนอื่นช่วยให้ตนประสบความสำเร็จ บางคนพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ประสบ​ความ​สำเร็จ บางคนใช้เงินเพื่อช่วยให้ประสบความสำเร็จ บางคนก็ถอดใจยอมเเพ้ บางคนก็ยังฮึดขึ้นสู้เสมอ มันช่างคล้ายกับชีวิตจริง​เหลือเกิน 


สมัยก่อนผมนั้นเล่นเกมส์มาค่อนข้างเยอะมากๆเเต่ไม่ว่าจะเล่นมามากเท่าไหร่ก็เหมือนย่ำอยู่ที่เดิม ยิ่งเล่นเหมือนยิ่งไร้ความสนุก บางทีเมื่อจบเกมส์ผมกลับรู้สึกว่าชัยชนะนั้นเเทบไม่ต่างกับความพ่ายเเพ้เลย เหมือนกับชีวิตที่ต้องมีทั้งสำเร็จเเละล้มเหลว สักวันผมคงรู้สึกว่าความสำเร็จนั้นต่างกับความล้มเหลวเพียงเเค่ชื่อเท่านั้นเอง​ 
(จงเลิกกลัวความล้มเหลวเพราะมันก็เป็นเเค่เรื่องธรรมดาที่เหมือนกับความสำเร็จ)​

สิ่งที่ผมเขียนอาจเป็นมุมมองเชิงเปรียบเทียบของชายคนหนึ่งที่ไม่สลักสำคัญใดๆกับโลกใบนี้ เเละนี้ก็เป็นมุมมองที่ผมได้รับจากการเล่นเกมส์บางส่วนครับ

SHARE
Written in this book
Life
Writer
Touchtrd
Student
Nothing is Everything

Comments