0.000000000…1 ปีแสง

ปีแสง คือหน่วยวัดระยะทาง ที่แสงสามารถเดินทางได้ในหนึ่งปี ซึ่งคงจะนับได้หลายล้านกิโลเมตรเลยทีเดียว แต่ถ้านำมาเทียบกับฉันแล้ว คงเป็นไม่ได้แม้แต่เศษฝุ่นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ

ฉันนึกถึงภาพยนตร์โปรดเรื่องหนึ่ง ที่ฉันชื่นชอบไม่น้อย ทั้งบรรยากาศของเรื่อง ตัวละคร เนื้อหา ซึ่งเรื่องนั้นก็คือ 5cm/s

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีสัญชาติญี่ปุ่น เป็นอีกหนึ่งเรื่องแอนิเมชั่นที่ฉันถูกใจ โดยภายในเรื่องนั้นเหมือนจะแบ่งเป็นส่วน ๆ ที่มีความเชื่อมโยงกัน ซึ่ง 5 cm/s นั้นเป็นความเร็วในการร่วงหล่นของกลีบดอกซากุระ

ฟังดูสวยงาม แต่เมื่อฉันย้อนกลับมามองตัวเองกลับพบว่ามันไม่ใช่ความจริงที่ดูน่าพิสมัยเอาเสียเลยสำหรับร่างกายของฉัน

หลังจากที่ฉันต้องกลายมาเป็นคนพิการนั้น ทำให้ฉันต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อทำการฝึกหลาย ๆ อย่าง เพื่อให้ตัวเองกลับมาใช้ร่างกายได้คล่องแคล่วได้มากที่สุด

ฉันต้องเริ่มฝึกเดินเหมือนเด็ก…ไม่สิ เด็กคงทำได้ดีกว่า อุปกรณ์ที่ใช้นั้นมีชื่อเรียกว่า วอล์กเกอร์ โดยเจ้าวอล์กเกอร์นี้จะมีสี่ขา ตัวใหญ่ล้อมรอบหน้าตัวเราตั้งแต่ข้างลำตัวข้างหนึ่งถึงข้างลำตัวอีกข้างหนึ่ง ค่อนข้างแน่นหนาดีทีเดียว

เวลาเดินเราต้องคอยยกมันนำตัวเราไปเสมอ

ในตอนนั้น ฉันเพิ่งหัดเดินใหม่ ๆ จึงเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่ละก้าวของฉันคงได้แค่ 5 cm/s เท่านั้น หรืออาจจะช้ากว่านั้นอีกด้วยซ้ำ

ฉันต้องฝึกเดินทุกวัน วันละเกือบ ๆ หนึ่งชั่วโมง ซึ่งในแต่ละวันนั้นจะสามารถเดินได้ระยะทางเพียง 5-10 เมตรเท่านั้น

พี่ ๆ นักกายภาพจะคอยล้อมข้างฉันถึงสองคน รวมเป็น10 ขาทีเดียว ซึ่งระยะทางที่ฉันเดินได้ แค่เตียงถึงหน้าประตูหน้าห้องเท่านั้นเอง

แรก ๆ ฉันไม่ค่อยชอบฝึกเดิน เพราะรู้สึกว่ามันยากเหลือเกิน

ฝึกอยู่นานเป็นเดือน หมอก็ให้ฉันกลับบ้าน แต่ฉันยังเดินไม่ได้เลย แล้วจะดำเนินชีวิตได้อย่างไร???

ฉันซื้อวีลแชร์กลับบ้านไปด้วย แต่ด้วยความที่บ้านฉันเป็นตึกแถวและห้องนอนก็อยู่สูงเหลือเกิน ทำให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับบันได

การจะให้คนที่เดินไม่ได้ขึ้นบันไดคงเป็นเรื่องน่าตลก พ่อกับแม่เลยต้องให้ฉันขี่หลังเพื่อพาขึ้นลง

เมื่อขึ้นไปอยู่บนห้องนอนแล้ว ก็มีอีกหนึ่งปัญหาคือ รถเข็นที่อยู่ข้างล่างกับฉันที่ยังเดินไม่ได้และห้องน้ำที่อยู่นอกห้องนอน

ฉันไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่แต่บนเตียง เลยพยายามฝึกเดินโดยอาศัยความช่วยเหลือจากพ่อและแม่

แรก ๆ มันทุลักทุเลมากทีเดียว แต่ในแต่ละวันฉันค่อย ๆ เดินได้มากขึ้น จนสามารถใช้ วอล์กเกอร์ ได้อย่างคล่องแคล่ว

เมื่อถึงเวลาตรวจ ฉันต้องกลับไปพบหมอตามวันที่กำหนด ซึ่งหมอเองก็แปลกใจที่ฉันสามารถเดินด้วย วอล์กเกอร์ ได้อย่างคล่องแคล่ว จึงให้ฉันแอดมิดที่โรงพยาบาลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จะฝึกเดินโดยการใช้ไม้เท้าสามขา(Tripod cane)ที่มีความคล่องตัวกว่าเวลาไปไหนมาไหน เช่น เวลาเจอบันได การใช้วอล์กเกอร์คงไม่เหมาะสมนัก

ไม้เท้าสามขาก็มีความมั่นคงในระดับหนึ่ง แต่ก็สามารถทำให้ล้มได้ถ้าทรงตัวไม่ดี

สำหรับฉันแล้ว การใช้ไม้เท้าดูจะน่าหวาดเสียวกว่าวอล์กเกอร์มาก ในตอนฝึกใหม่ ๆ ฉันไม่กล้าเดินโดยไม่มีคนจับอยู่หลายเดือน

และหลังจากนั้น ฉันก็ได้มาแอดมิดที่โรงพยาบาลอีกสองครั้ง เพื่อฝึกไม้เท้าขาเดียว(Single cane)และการเดินแบบไม่ใช้ไม้

ฟังดูเหมือนพัฒนาการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ในความจริงแล้วมันกินเวลาอยู่เป็นขวบปีเหมือนกัน

ทุกวันนี้ฉันไม่ได้ไปฝึกเดินที่โรงพยาบาลอีกต่อไปเพราะก็พัฒนาที่เริ่มทรงตัวแล้ว แต่ก็ยังฝึกเดินที่บ้านอยู่และจะฝึกต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าฉันจะสามารถเดินได้แบบคนปกติ

SHARE
Written in this book
เรื่องของฉัน
ประสบการณ์ความพิการกับโรค AVM
Writer
Gorgeoussky
คนธรรมดา ไม่พิเศษ
หลงรักท้องฟ้า :)

Comments

Precipitation
11 months ago
สู้ๆนะคะ กำลังใจเอามาฝากค่ะ 💕
Reply
Gorgeoussky
11 months ago
ขอบคุณมากจ้า :)