ผมเลือกไม่รู้ เพราะไม่อยากรู้
ออกไป บอกให้ออกไป อย่ากลับมา

: ขอไปอาบน้ำแปปนึงนะ

ผมรู้...ว่าคุณไม่ได้ไปอาบน้ำ
คุณแค่ต้องการออกไปหาเขาหลังจากตัดประโยคสนทนาทิ้ง


: เดี๋ยวสักพักไปเล่นเกมแล้วนะ

ผมรู้...ว่ามีคนรอคุณอยู่ในนั้น
คุณแค่ต้องการออนไลน์เพื่อไปเล่นเกมกับเขา


: คอลไม่ได้อ่ะ ไม่ว่างอยู่

ผมรู้...ว่าอีกสายที่คุณถืออยู่นั้น เป็น เขา 
คุณแค่กำลังสนใจเขาแล้วกำลังหมดรักผม 


: ถ้าเกิดว่าวันนึงที่ตรงนั้นเป็นคนอื่นไม่ใช่เธอ
: เธอจะโอเคไหม

แล้วผมก็รู้...ว่าคุณกำลังบอกลาผ่านประโยคนี้
คุณก็รู้ว่ามันไม่มีทางโอเค แต่คุณก็เลือกทำร้ายผม
เพื่อปกป้องเขา...



รับรู้มาโดยตลอดว่าคนข้างกายกำลังเปลี่ยนไป
มองเห็นทุกอย่างแต่ต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็น 
กลับมานอนร้องไห้กับหมอนทุกคืน 
แต่เจอหน้าเธอทีไรต้องแกล้งทำเป็นไหว 
ไม่มีอะไรทั้งนั้น 


ผมเจ็บ
เจ็บ
และเจ็บ...


เธอบอกรักผม 
รักแค่ผม 
มีแค่ผม 


แต่อีกคนที่ยืนข้างเธอน่ะ
มันเป็นใคร 



แสงของไฟนีออนที่ส่องสะท้อน
สะท้อนเงาของชายหญิงคู่หนึ่งผ่านเงา
พวกเขายืนอยู่ข้างกัน แนบชิดเกินคำว่าเพื่อน
เสียงหัวเราะคุ้นเคยดังขึ้นมาเบาๆ


'เธอดูมีความสุขดีนะ'
ต่างจากวันนั้น ที่บอกลาผมทั้งน้ำตา


'เธอบอกว่าไม่มีใครแทนผมได้'
ตลกดี เพราะหัวใจเธอน่ะทรยศกันไปตั้งนานแล้ว


'เธอขอให้ออกไป อย่ากลับมา'
ผมตีหน้ามึนแล้วเดินกลับมาเพื่อดูความเจ็บปวดอีกครั้ง
ดูว่าเธอกับเขาไปถึงไหนแล้ว 


เป็นอย่างที่คิดไว้ พวกเขาคบกัน
หลังจากที่เธอบอกลาผม 
ก็เอาเถอะ 


คืนนี้ได้เห็นแล้วเต็มๆตา 
เชื่อแล้วก็ได้....



เป็นคืนที่ฟ้า ดูท่าว่าจะร้องไห้
มีเราทั้งสองที่ยังนอนฟังเพลง
เหมือนจะเป็นเพลงสุดท้าย ที่เราฟังด้วยกัน


และจากกัน 


" เพราะมั้ย "

" ก็เพราะดี "

" เราโครตชอบเพลงนี้เลย "



ภายใต้ท้องฟ้าสีดำ






" คงเหมือนที่เรา...ก็ชอบเธอ "






 


 



SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments