.
รอยยิ้มที่ไม่ว่าจะได้มองเห็นซ้ำเเล้วซ้ำเล่าก็ยังดูเป็นพลังงานบวกให้เราได้อย่างดี

ถึงเเม้เราจะไม่ใช่สาเหตุของรอยยิ้ม 
ถึงเเม้ว่าอยากจะได้เป็นเบื้องหลังของรอยยิ้มที่สดใสนั้นได้บ้าง 
เเต่ท้ายที่สุดเเล้วก็ปล่อยให้รอยยิ้มของเธอมาทำให้เรายิ้มอยู่เรื่อยไป

มานั่งคิดดูว่าตั้งเเต่เมื่อไหร่กันที่กลัวกับการถามเธอ
รักเรามั้ย
เป็นคำถามที่ยังเกิดขึ้นในใจตลอดมา ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรบันดาลใจให้คิดเเบบนี้ได้

ใจนึง ก็อยากรู้คำตอบ
ใจนึง ก็กลัวว่าหากคำตอบไม่เป็นดั่งใจหวังคงจะต้องเป็นwomen in blue ไปอีกหลายวัน

หรืออาจจะกลายเป็นหลายสัปดาห์
หลายเดือน
หรือหลายปี 

หากต้องพบเจอกับความผิดหวัง คงจะเศร้าอยู่ไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

หากต้องจากกัน

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดความรู้สึกสับสนปนกันภายในใจ

ใจนึง ก็อยากจะอยู่กับความสัมพันธ์ที่สร้างมาเป็นเวลาที่ไม่ใช่น้อยให้นานไปอีกเรื่อยๆตราบที่เราจะจากกัน
ใจนึง ก็กลัวว่า หากผูกพันธ์กันไว้ซะมากก็คงจะต้องเจ็บปวดกับการที่ไม่มีเค้าอยู่อย่างมากเเน่นอน

สุดท้ายในตอนนี้ก็เป็นคนที่เห็นเเก่ความสุขในตอนนี้เท่านั้น

เเค่อยากให้เธออยู่กับเราไปนานที่สุดเท่าที่มันจะนานได้

เเค่อยากให้ตอนนี้ได้มีเธออยู่ 

เเต่หากกอดรัดเธอเเน่นเกินไปเธอคงจะอึดอัดได้ด้วยความรู้สึกที่ไม่มากพอที่ส่งอ้อมกอดกลับมาให้

near you but not too close
ทั้งที่ในใจอยากอยู่กับเธอตลอดเวลาเเทบใจจะขาด

เเต่หากนั่นอาจทำให้เธออึดอัดจนต้องห่างเราไปเราก็ขออยู่ในระยะที่พอดี

ในตอนนี้ก็คงได้เเต่หวัง
                           
  hope 
                                .
                                .
                                .
hope you love me like i love you



        







SHARE
Writer
LITTLEBUNNYYYY
Do you know?
เเกรู้ปะว่าเราคิดมาก

Comments