แด่ตัวเองเมื่อ 17 ปีก่อน
ชนุธนา แสนเหม
แต่งเพื่อเตือนตัวเองซึ่งกำลังถึงวัยใกล้กินเหล้าได้แล้ว



[อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑]
        ๏ เติบใหญ่ประจวบวาร                นรชาติประสิทธิ์สิ่ง
เนื้อแท้มนุษย์ยิ่ง                                มนกายก็แกร่งไกร
        ๏ เติบโต ณ ป่านนี้                     สดุดีพิภพใด
สู่ปราณ ณ ข้าไท้                                ชชวาลย์วิไลล้ำ
        ๏ บูชาปิตาคุณ                           วจนาวิธีนำ
พร้อมมาตุคุณย้ำ                                เพราะกำเนิดพิทักษ์มา
        ๏ ขอบคุณมนุสสา                      บริวาร ณ ทิศา
เปรียบท่านมุนีมา                               แนะนำศีลธรรมดี
        ๏ บรรจบสุรีย์ฤกษ์                      จะวิโรจน์ประเสริฐมี
สิบแปดปีก็ถึงนี้                                  ทีฆอายุยืนนาน



[กลอนเปล่า]

           ๑) ต่อไปนี้, เธอจะไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
เธอจะไม่อาจหันกลับหลังไปได้อีกแล้ว
เธอจะต้องเดินทางไปไกลแสนไกล
เธอจะต้องพบเจอผู้คนมากมาย
เธอจะต้องมองเห็นอะไรอีกมาก
และถึงเธอไม่เต็มใจ
เธอก็ไม่อาจหลบหลีกความจริงนี้ได้หรอก

             ๒) เธอเคยมีเพื่อนในจินตนาการรึเปล่า?
เธอจำได้รึเปล่าว่าเขามีรูปร่างอย่างไร?
ถ้าเธอจำไม่ได้ล่ะก็
แสดงว่า, เธอกลับไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ

             ๓) ไฟเย็นสว่างไสว
แต่ไม่อาจแทนที่พลุบนท้องฟ้าได้
ทำไมกันนะ
มันจึงสว่างไสวมากเมื่ออยู่ใกล้ใจเรา

              ๔) หลบลี้ หลีกหนี หลบหน้า
เหนื่อยล้า ล่าถอย ไม่หาย
ผู้ใหญ่ วัยเด็ก วันวาน
สุดทาง หายไป ไม่กลับคืน



SHARE
Written in this book
กวีเด็ก
เรื่องของเด็กเลวในดินแดนที่เต็มไปด้วยบทความสั้นๆ
Writer
IAMCHANOON
Summoner
หนึ่งปีแห่งความสุขและการสูญเสีย

Comments