OS - Miyawaki Hostel 🌸 (2/2)
คนเกาหลีคนนั้น... ที่พักอยู่ห้องเดียวกับฉันน่ะ “ทาไดมะ~” เสียงใสของแชยอนนำมาก่อนด้วยคำกล่าวเมื่อกลับถึงบ้านในภาษาญี่ปุ่น เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาในยามโพล้เพล้ แสงสุดท้ายของวันลอดผ่านหน้าต่างบานกว้างในส่วนหน้าของโฮสเทล ซากุระที่กำลังง่วนกับสมุดบันทึกรายชื่อแขกขานรับทันที ก่อนที่ใบหน้าเล็กนั้นจะเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดตรงหน้าเสียอีก

“โอกาเอรินะไซ... อ้าว แชยอนจัง ไปเที่ยวไหนมาเหรอ” เสียงนั้นฟังกระจ่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าคนมาใหม่

“รปปงหงิน่ะ ตอนนี้มีนิทรรศการของการ์ตูนที่ฉันชอบอยู่พอดี เรื่องนี้ไง” แชยอนโชว์ภาพบนบัตรเข้าชมงานให้ดู ซากุระเพ่งมองครู่หนึ่งจึงตอบ

“อ๋า เรื่องนี้นี่เอง ฉันก็เคยดูตอนเด็กๆ “ 

“นี่ ฉันซื้ออันนี้มาฝากซากุระจังด้วยล่ะ” แชยอนพูดขึ้นก่อนจะก้มลงค้นกระเป๋าสะพานข้างของตนชั่วอึดใจ เมื่อหาเจอจึงยื่นโปสการ์ดใบเล็กสีหวานไปตรงหน้าซากุระ มือเล็กยื่นออกมารับไปถืออย่างเกรงใจ

“จริงๆ แชยอนไม่ต้องซื้อมาฝากก็ได้...”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ของแค่นี้” แชยอนพูดพลางปิดกระเป๋าให้เข้าที่เรียบร้อย

“อ่า ถ้างั้นก็ ขอบคุณมากนะ ฉันติดไว้ตรงบอร์ดรูปแขกนี่ก็แล้วกัน” ซากุระพูดพลางเดินอ้อมโต๊ะไปที่บอร์ดไม้คอร์กตรงมุมด้านหนึ่งของห้อง บนบอร์ดมีภาพโพลารอยด์ของแขกที่มาเข้าพักจำนวนมากเรียงรายอยู่ แชยอนเองก็เคยถ่ายตั้งแต่ครั้งแรกที่มาเข้าพัก นึกได้ดังนั้นจึงเดินตามซากุระเข้าไปใกล้บอร์ดเพื่อมองหาภาพของตัวเอง

“รูปของฉันอยู่ไหนน้า” 

“ด้านขวาบนนั่นไง” ซากุระตอบพลางแกะเทปสำหรับแปะโปสการ์ด

“ว้าว จำได้ด้วยเหรอเนี่ย ประทับใจจัง” แชยอนเอ่ยแซวพลางเหลือบมองคนข้าง ๆ จนใบหูขึ้นสีแดงเรื่อ

“พนักงานที่ดีก็ต้องจำแขกได้ทุกคนนั่นแหละ...” ซากุระพึมพำแก้ตัวเสียงเบา

“เอ๊ะ…” สายตาแชยอนที่กำลังกวาดไปทั่วบอร์ดหยุดชะงักอยู่ที่ภาพหนึ่งซึ่งปักอยู่ชิดริมขอบ 

“หืม มีอะไรเหรอ” ซากุระเอ่ยถามเมื่อเห็นแชยอนนิ่งไป 

“ฮื่อ ไม่มีอะไร” แชยอนละสายตาจากภาพนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนถามต่อ “ว่าแต่นาโกะจังยังไม่กลับมาเหรอ” 

“อ๋า เมื่อกี้นาโกะเพิ่งแมสเสจมาว่ากำลังกลับน่ะ น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ” ซากุระตอบ

“งั้นถ้านาโกะจังกลับมาแล้ว ซากุจังพาฉันไปกินทงคัตสึนะ” แชยอนขอร้องอีกครั้งด้วยแววตาอ้อนวอน แน่นอนว่าซากุระไม่มีทางปฏิเสธได้ลง

“อื้อ ได้สิ ฉันเองก็ไม่ได้ไปกินนานแล้ว ร้านของโทมุซังน่ะ”

“เย่ ซากุจังใจดีที่สุดเลย” แชยอนยิ้มตาหยีด้วยความดีใจ “งั้นฉันขอไปเก็บของที่ห้องก่อนนะ เดี๋ยวออกมาหา” 

“ได้เลย ตามสบายนะ” เมื่อซากุระรับคำ แชยอนจึงผละไปทางห้องพัก

อ๊ะ ลืมบอกไปเลยว่าสองคนนั้นกลับมาแล้ว...

ซากุระเพิ่งนึกขึ้นได้หลังจากที่แชยอนเดินพ้นไปแล้ว ว่าเพื่อนร่วมห้องสาวชาวเกาหลีทั้งสองคนก็เพิ่งกลับมาก่อนแชยอนไม่นานนัก

แชยอนก้าวไปตามทางเดินแคบในส่วนห้องพัก ฝีเท้าของเธอเงียบกริบด้วยความเกรงใจผู้เข้าพักคนอื่นๆ การเข้าพักที่นี่หลายครั้งทำให้เธอรู้ดีว่าตัวโครงสร้างอาคารที่เป็นบ้านเก่านำมารีโนเวตนั้นเก็บเสียงได้ไม่ดีนัก แม้เดินลงส้นด้วยฝีเท้าปกติ ก็จะสร้างเสียงดังกว่าที่คิดบนพื้นไม้เก่าเช่นนี้
เมื่อเข้าใกล้ประตูห้องพักของตัวเองในระยะมองเห็น แชยอนสังเกตว่าประตูบานนั้นแง้มอยู่เล็กน้อย 

เอ สงสัยว่าสองคนที่เหลือคงจะกลับมาแล้วสินะ

ยังไม่ทันที่มือเรียวจะเอื้อมผลักบานประตูเข้าไป หูก็ได้ยินเสียงพูดคุยภาษาเกาหลีอันคุ้นเคยดังแว่วออกมา แต่ที่น่าแปลกใจก็คือสุ้มเสียงที่คุ้นหูแชยอนเหลือเกิน หนึ่งในสองเสียงที่กำลังพูดคุยกันนั้น คล้ายว่าจะเป็นเสียงที่แชยอนรู้จักดี แต่ใจจริงของเธอกลับไม่อยากพบเจอเจ้าของเสียงเลยแม้แต่น้อย 

ไม่แน่นักหรอก แชยอนพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจฟังพลาดไป การจะโคจรมาเจอกันในที่ที่เฉพาะเจาะจงเช่นนี้ดูจะเป็นเรื่องบังเอิญที่โหดร้ายสำหรับเธอเกินไปสักหน่อย

ขาเรียวทั้งสองข้างยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูนั้นราวกับถูกสาป สองหูเงี่ยฟังสิ่งที่คนในห้องคุยกันอย่างสุดความสามารถ หวังว่าจะมีสักคำที่ช่วยทำให้เธอมั่นใจได้ว่าการคาดเดาของตัวเองนั้นผิดพลาด

เสียงหัวเราะคิกคักที่ได้ยินก่อนหน้าเงียบลงครู่หนึ่ง กระทั่งเสียงเล็กที่แชยอนไม่คุ้นเอ่ยขึ้น

“ฉันชอบที่นี่จัง ออนนี่หาที่นี่เจอได้ยังไงกันนะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกชั่วครู่ ก่อนที่เสียงอันคุ้นเคยสำหรับแชยอนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม

“คนรู้จักของฉันคนหนึ่งเคยมาแล้วก็เช็คอินเอาไว้น่ะ ฉันก็เลยลองเสิร์ชดู ชอบใช่มั้ยล่ะ”

“อื้อ ชอบที่สุดเลย อึนบีออนนี่สุดยอด~” 

ความหวังอันน้อยนิดของแชยอนพังครืนลงทันทีที่เสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อนั้น ความจำของเธอถูกต้องทุกอย่าง เจ้าของเสียงก็คือคนคนนั้นจริงๆ และรูปใบนั้นบนบอร์ดที่เธอไม่แน่ใจ ก็คงจะใช่เหมือนกัน

แชยอนหมุนตัวกลับและเดินกลับไปที่ส่วนหน้าโฮสเทลทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่ายืนแอบฟังอยู่ตรงนั้นนานเกินไปแล้ว สองขาพาให้ร่างบางเดินไปอย่างใจลอย จนเมื่อซากุระที่หันมาเห็นกันเอ่ยทักขึ้นก่อน

“อ้าว แชยอน เสร็จไวจัง แล้วได้เจอกับ...” ยังไม่ทันที่ซากุระจะพูดจบแชยอนก็ตอบกลับเสียก่อน

“อื้อ เจอแล้วล่ะ” ทันใดนั้นหางตาก็สังเกตเห็นร่างเล็กของนาโกะที่เพิ่งมาถึงและกำลังเก็บกระเป๋า ตากลมโตนั้นเงยขึ้นมองมาที่เธอตามคำทักทายของซากุระ เมื่อเธอพูดจบ เสียงเล็กใสขึ้นจมูกเล็กน้อยจึงเอ่ยทักทายพร้อมโค้งน้อยๆ อย่างมีมารยาท 

“สวัสดีค่ะแชยอนซัง เห็นซากุระซังบอกว่าจะออกไปทานทงคัตสึของโทมุซังกันเหรอคะ” สุ้มเสียงสดใสร่าเริงสมวัยเอ่ยถามพร้อมยิ้มกว้าง

“อื้อ ใช่แล้วล่ะ ฉันชอบทงคัตสึร้านนั้นมากๆ เลย” แชยอนตอบด้วยน้ำเสียงใจดี เธอเอ็นดูพนักงานพาร์ตไทม์คนนี้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว ร่างเล็กของนาโกะทำให้ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่าเอ็นดูไปเสียหมด 

“ถ้าจะออกไปตอนนี้เลยก็ได้นะคะซากุระซัง ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวหนูจัดการเอง” นาโกะหันไปพูดกับซากุระ

“เอางั้นก็ได้นะ ถ้าไปค่ำกว่านี้อาจจะต้องรอคิวล่ะ แชยอนพร้อมแล้วใช่ไหม” ซากุระหันกลับมาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“อื้อ ไปเลยก็ได้” แชยอนรับคำ ซากุระจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสะพานใบเล็กหลังโต๊ะ

“นาโกะจังอยากกินไหม เดี๋ยวฉันสั่งห่อกลับมาฝาก”​ ซากุระเอ่ยถามนาโกะด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“อ่า...ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะซากุระซัง ที่จริงช่วงนี้หนูไดเอตอยู่ล่ะ”​ นาโกะตอบพร้อมเกาแก้มอย่างเขินๆ

“แน่ใจน้า” ซากุระล้ออย่างเอ็นดูพร้อมหรี่ตามอง ทำเอาแชยอนอดหัวเราะตามเบาๆ ไม่ได้ เมื่อนาโกะจำใจพยักหน้าอย่างสุดแสนเสียดาย “งั้นก็ตามใจ~” ซากุระเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินนำแชยอนไปทางประตู

“ไปดีมาดีค่า” นาโกะเอ่ยลาเสียงอ่อย เรียกเสียงหัวเราะจากแชยอนได้อีกครั้ง เธอเอ็นดูเด็กคนนี้มากจริงๆ นั่นแหละ



ฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้วตอนที่ทั้งสองคนออกเดินไปยังร้านทงคัตสึเจ้าโปรดของแชยอน มีเพียงแสงสว่างจากเสาไฟฟ้าริมทางเท่านั้น และด้วยความที่เป็นถนนในซอยแคบทำให้รถราและผู้คนไม่ขวักไขว่มากนัก ครู่ใหญ่ทีเดียวที่ทั้งสองคนเดินเคียงกันไปอย่างเงียบเชียบ 

แต่น่าแปลกบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกลับไม่อึดอัดเลยแม้แต่น้อย 

ไม่รู้เพราะอากาศที่เย็นสบายกำลังดี หรือเพราะความสบายใจที่ได้อยู่กับคนข้างๆ กันแน่ที่ทำให้แชยอนตัดสินใจพูดออกไป

“คนเกาหลีคนนั้น... ที่พักอยู่ห้องเดียวกับฉันน่ะ” เธอเกริ่น

“อื้อ” ซากุระตอบรับสั้นๆ ด้วยเสียงอันเสียงเบา ตาโตยังคงมองตรงไปตามทางข้างหน้า ตั้งใจไม่หันไปมองหน้าคนตัวสูงกว่าข้างกาย เพราะเกรงว่านั่นจะทำให้เธออึดอัดเสียเปล่าๆ

“เขาเป็นพี่ที่ฉันเคยเคารพรักมากๆ เลยล่ะ อืม จะว่าไปตอนนั้นเราสนิทกันมากเลย” แชยอนเล่าต่ออย่างช้าๆ ภาพในหัวย้อนกลับไปยังอดีตที่ดูจะเลือนลางลงทุกที “ฉันทำดีกับเขาทุกอย่าง แต่ไม่รู้ทำไม วันหนึ่งเขาก็บอกว่าเขารู้สึกอึดอัดเวลาอยู่ด้วยกันซะอย่างนั้น” 

จบคำนั้น ซากุระจึงเหลือบตามองไปยังแชยอนช้าๆ ใบหน้านั้นนิ่งสงบ มีรอยยิ้มบางๆ แต้มอยู่ ก่อนที่เธอจะเล่าต่อ “จริงๆ ฉันยังไม่ได้เจอเขาหรอกนะ แค่ได้ยินเสียงที่หน้าประตูน่ะ แต่แค่นั้นฉันก็ตกใจแทบแย่แล้ว” แชยอนหัวเราะในลำคออย่างฝืดเฝื่อน

“แล้วแชยอนรู้สึกยังไงบ้าง” ซากุระถามกลับเป็นครั้งแรก หลังจากนิ่งฟังมาครู่ใหญ่

“อืม นอกจากที่ตกใจทีแรก พอกลับมาคิดดูแล้ว ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรมากกว่านั้นแล้วล่ะ ก็แค่...ไม่อยากกลับไปเจอหน้าแล้วเท่านั้นเอง” แชยอนตอบหลังนิ่งคิดได้ครู่ใหญ่

“ทำไมล่ะ” เสียงนั้นถามต่อ

“พอฉันลองนึกภาพดู ว่าถ้าต้องเจอกันจริงๆ ตอนที่ทักกันคงอึดอัดเป็นบ้าเลย” แชยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังพูดจบ 

“อืม เท่าที่ฟังก็น่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ แฮะ” ซากุระเห็นด้วยเมื่อลองจินตนาการดู 

บทสนทนาเหมือนจะยังไม่จบดี เมื่อซากุระเดินเลี้ยวนำไปในตรอกทางซ้่ายมือ ร้านทงคัตสึต้นตำรับของโทมุซังจึงปรากฏอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ แชยอนและซากุระหยุดยืนข้างกันนิ่งๆ ยังไม่มีใครก้าวนำเข้าไปในร้าน เหมือนทั้งสองคนรู้กันดีว่ามีถ้อยคำบางอย่างที่ยังไม่ได้พูดออกมา

“ยังไงก็... เข้าไปกินทงคัตสึให้สบายใจก่อนดีมั้ย” ซากุระเอ่ยขึ้นก่อน

“ให้ตายเถอะ ฉันต้องกินอะไรไม่ลงแน่ๆ แค่คิดว่าต้องกลับไปนอนในห้องนั้นก็เครียดแล้ว” แชยอนก้มหน้าบ่นพึมพำ คล้ายต้องการพูดกับตัวเอง แต่แน่นอนว่าซากุระได้ยินเกือบทุกคำนั่นแหละ

“ถ้างั้น...” ซากุระพยายามจะเสนอทางเลือก

“ถ้างั้น คืนนี้ฉันขอนอนห้องซากุจังได้ไหม” แชยอนตัดสินใจขอร้องกันตรงๆ พร้อมหันไปสบดวงตาคู่โตของซากุระ ใบหน้านั้นแสดงอาการเหวออย่างชัดเจน ตากลมกะพริบปริบๆ อย่างงุนงง ก่อนที่จะเบือนหน้าไปอีกทางพร้อมตอบเสียงเบา

“มือนี้แชยอนเลี้ยงนะ” 

ไม่ทันที่แชยอนจะตอบรับ มือเล็กก็เอื้อมไปเลื่อนประตู เดินลิ่วเข้าร้านไปก่อนแล้ว ทิ้งให้แชยอนได้แต่ยืนกัดปากกลั้นยิ้มกับตัวเองอยู่ด้านนอกร้าน

ให้ตายเถอะ ซากุจัง!

(END)


ในที่สุดก็จบแล้ว! ขอบคุณที่เอ็นดูเจ้าเด็กแชนกับคุณเจ้าของโฮสเทลกันนะคะ
แฟนฟิคเรื่องแรก มันก็จะเขิน ๆ หน่อย
ถ้าทวิตรบกวนติดแท็ก #แชกุระโฮสเทล ให้ทีน้า

SHARE

Comments

YYLMYY
5 months ago
น่ารักกกก
Reply