Someone like you
วันนี้นับเป็นเวลา 1 เดือนกว่า
เราได้เจอกับคนๆนึง ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้
ประโยคเดียวที่ดังอยู่ในหัวเรา คือ 





'เหมือนเธอจังวะ?'





ใช่แล้ว เค้าคนนี้เหมือนเธอมากจริงๆ
รูปร่าง หน้าตา ส่วนสูง ท่าทาง
เค้าเหมือนเธอจนภาพของเธอกับเค้าทับซ้อนกัน





คนๆ หนึ่งจะเหมือนกันขนาดนั้นได้ยังไง?





ยิ่งเจอเค้าความคิดถึงที่มีต่อเธอยิ่งมากขึ้น
ยิ่งเจอเค้าความคิดที่อยากให้เธอยังยืนอยู่ตรงนี้ยิ่งมากขึ้นไปอีกในทุกๆ วัน





แต่ถึงเค้าจะเหมือนเธอขนาดไหน
เราก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับคนๆนั้น





สิ่งหนึ่งที่เรารู้คือต่อให้เป็นใคร
คนที่มีอิทธิต่อใจของเราก็ยังเป็นเธอ






วันที่เราเจอกันครั้งนั้นเรายังจำมันได้ดี
เรื่องราวที่จบลงอย่างเลวร้าย
และการกลับมาเจอกันอีกครั้งในวันนั้น



เธอพยายามเดินผ่านเราไปให้เร็วที่สุด
สายตาที่เธอพยายามมองไปทางอื่น
มองไปให้ไกลจากเรามากที่สุด



เราเองก็เช่นกัน
เราทำได้เพียงแค่แอบมองมือ
ที่เราชอบจับมากที่สุดผ่านเราไปจนไม่สามารถเหลือบมองได้ 





: มันแอบมองมึงนะกูเห็น
: มึงเหมือนคนยังรู้สึกกันอยู่ 
: ทำไมไม่กลับไปคุย




เรารู้ดีว่าต่อให้ได้ใกล้กันมากกว่านี้
หรือแม้กระทั่งได้กลับมาคุยกันอีกสักครั้ง 





เราจะไม่มีทางได้กลับมาอยู่ในจุดๆ เดิมที่เคยมีกัน
ระหว่างเรากับเธอโคจรห่างกันออกไปไกลเหลือเกิน 




เกินที่จะกลับมาอยู่คู่กันได้ใหม่




เราทำได้แค่นี้...
แค่ได้คิดถึงอยู่ตรงนี้ เท่านั้นจริงๆ...
ซึ่งแค่นี้ก็ดีแล้ว




To him







SHARE
Written in this book
to him
เธอ และ ฉัน เดินห่างกันออกมาไกล จนมองไม่เห็นกันอีกแล้ว

Comments