กระบองเพชร
"กระบองเพชร" เป็นต้นไม้ที่ดูแลน้อยแต่ต้องดูแลเป็น บางต้นรดน้ำครั้งสองครั้งในหนึ่งปีก็อยู่ได้ เพราะมันมีการปรับตัวที่ทำให้ใบกลายเป็นหนามแหลมจึงช่วยลดการคายน้ำทำให้กักเก็บน้ำไว้ในตัวและยังยืนต้นอยู่ได้แม้ในกลางทะเลทราย

สำหรับเธอแล้ว บางความสัมพันธ์ก็คล้ายกับกระบองเพชรที่ยืนต้นมานานและมีหนามเล็กแหลมคลุมอยู่ 

เขามาช่วยเธอดูแลต้นไม้หลายต้นที่อยู่รายล้อมชีวิตเธอ ไม่เว้นแม้แต่ต้นนี้ เขาก็พยายามจะช่วยดูแลให้มันอยู่สบายขึ้น อยากช่วยรดน้ำ อยากช่วยย้ายมุมใหม่ แต่มันก็ไม่ง่ายเพราะบางทีเธออาจจะปลูกมันลงไปในดินและต้นไม้ก็หยั่งรากลงไปเสียแล้ว

การมีอยู่ของต้นไม้ต้นนี้ก็เรื่องหนึ่ง หากจะย้ายโดยความหวังจะไม่ให้ตายก็ต้องอาศัยความเข้าใจอีกมาก คิดแล้วเรื่องใหญ่ เรื่องเยอะก็ควรพักไว้ก่อน กับบางเรื่องในชีวิตที่รอได้ก็ควรรอ 

แต่ 'เธอ' ที่มักจะโดนหนามของต้นกระบองเพชรที่เธอปลูกทิ่มตำมือกลับมาทุกครั้งที่แวะไปรดน้ำ พรวนดินต่างหากที่เขาอาจไม่ค่อยเข้าใจ 

ใครกันจะเข้าใจ ตรรกะแบบเธอได้ ...
"เวลาที่เธอเจอต้นไม้ของเธอ อยากให้อยู่เฉยๆ มองดู หรืออยากจะให้ช่วยจัดการด้วย" เขาถามเธอ

ตอนที่เธอไปรดน้ำ ดูแล เขาอาจมาไม่เคยทัน แต่เธอรู้แน่ว่าเวลาที่หนามมันปักมือแล้ว บางทีเขาเองนั่นแหละที่มาช่วยเอาออก

เหตุการณ์แบบนี้เธอคิดว่าเขาคงคุ้นๆ บนระเบียงชั้น 12 กับต้นกระบองเพชร เขานำต้นกระบองเพชรลงกระถาง ระหว่างที่เขาง่วนกับการรดน้ำ จัดกระถางต้นอื่น เธอสังเกตเห็นต้นกระบองเพชรที่เหมือนจะเหี่ยวเฉา เธอเดินไปสังเกตและเอามือไปจับลำต้น เธอรู้ว่าต้นไม้มีหนามแต่ความอยากรู้ก็บดบังหนามอันจิ๋วของมัน เธอจับไปที่ลำต้นและหนามอันจิ๋วก็ปักอยู่เต็มมือ มือข้างขวาเจ็บ ก็ยังเอามือข้างซ้ายไปจับต่อ เธอรู้แน่ว่าหนามอยู่บนมือ เธอค่อยๆดึงออกด้วยตัวเอง แต่มันก็มีหนามอกตัญญูที่จะปักลึกและทำให้เจ็บ เธอเดินไปหาเขาแล้วบอกแค่ว่า
"หนามปักมือ ช่วยเอาออกหน่อยได้ไหม เจ็บ" 
"แล้วทำอีท่าไหน หนามถึงปักมือขนาดนี้ เอามือไปขยี้ต้นกระบองเพชรรึไง" เขาหัวเราะแต่ก็ลุกไปหยิบอุปกรณ์ที่จะมาช่วยดึงหนามออกจากมือเธอ
"มันดูเหี่ยวๆ ก็อยากรู้ว่าเซลล์มันตายมั้ย" เธอตอบเสียงอ่อน
"แล้วตายมั้ย" เขาถามกวนขณะที่ค่อยๆดึงหนามไม่มองหน้าเธอ
"ต้นไม้ไม่ตายหรอก คนอะตายหนามปักมือขนาดนี้" เธอย้อนเขา
"ก็รู้อยู่ว่ามันมีหนามแล้วจะจับทำไม"เขาพูดขึ้นขณะที่จัดการหนามในมือเธอข้างต่อไป เธอมองเขาแล้วยิ้ม

บางเรื่องก็มาเป็นบทเรียน

"เวลาที่เธอไปเจอเค้า อยากให้เราอยู่เฉยๆ มองดู รับฟังหรืออยากจะให้ช่วยจัดการด้วย" เขาถามเธอ
"..." เธอยังไม่มีคำตอบ
หลายคำถามจากเขาจะตอบมันก็ยากเย็นเหลือเกิน เธอไม่เคยคิดถึงคำถามเหล่านี้ ไม่เคยมีวิธีการในหัว ไม่เคยคิดเผื่อ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครพาเธอหรืออาจจะเธอพามาถึงตรงที่เขายืนอยู่ แต่เธอรู้แน่อย่างหนึ่งว่า เมื่อเธอโดนหนามปักมือเธอจะรีบเดินไปหาเขาแล้วยื่นมือให้ทันที เธออยากให้เขาเป็นคนช่วยเธอและก็อาจเป็นคนเดียวที่ช่วยเธอได้ 

ส่วนถ้าจะย้ายต้นกระบองเพชรลงกระถาง เขาและเธอคงต้องระวังกันทั้งคู่ ต้นกระบองเพชรที่เป็นสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติก็อาจเอาใจช่วยอยู่ แต่ก็ไม่รู้จะจัดการหนามของตัวเองอย่างไร ส่วนเธอคนประเภทที่ถึงเห็นหนามตำตาแต่ก็ไม่วายเอามือไปจับให้หนามตำมือจึงจะพอใจที่ได้พิสูจน์ว่าต้นไม้ยังไม่ตาย และเขาที่อาจจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เธอไปรดน้ำต้นไม้ต้นนี้ มีความเป็นห่วงกลัวเธอโดนหนามแบบที่เธอป้องกันตัวเองได้แต่เธอไม่ป้องกันเสียที เรื่องราวก็หมุนไปเพราะต่างก็มีธรรมชาติเป็นของตัวเอง 

คงมีแต่เธอและเขาเท่านั้นที่จะค่อยๆเรียนรู้ว่า ธรรมชาติของพวกเขาจะจัดการมันอย่างไร 
ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ยังพอมีเวลา


SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments