ความคาดหวัง กับ เวลา เป็นส่วนผสมที่ฆ่าเราทุกวินาที
เราไม่อาจห้ามให้เราคิดหรือจินตนาการบ้างสิ่งได้ โดยเฉพาะเมื่อมันมาจาก “คนสำคัญ” 
เหมือนเราเอาหัวใจและทุกช่วงเวลาในชีวิตไปผูกติดไว้กับใคร “บางคน” หรือ “สองสามคน” 
ยกพวกเขาไว้เหนือผู้คนทั่วไป “ยังไงเราก็ให้ความสำคัญกับคุณที่สุดอยู่แล้ว” เราพูด 
เราแสดงออก ทุกความรัก ความคิดถึงและความห่วงใย แต่ก็เหมือนเด็กขี้ประจบ เหมือนพนักงานที่ชอบเลียขาเจ้านายเราละโมบโลภมาก อยากได้ความรู้สึก ของเขาเป็นของรางวัล  อยากให้เขากอดเราไว้ บอกคิดถึง บอกเป็นห่วง เหมือนที่เราทำ เราชอบการแสดงออกให้เห็นให้รูัโดยที่ไม่ต้องคาดเดาหรือคิคไปเอง 

เพียงแต่ว่า เราลืมคิดไป 
“ในขณะที่เขาหรือเธอเป็นที่หนึ่งในความสัมพันธ์ เราอาจจะไม่ได้ถูกจัดไว้ตำแหน่งไหนเลย ในหัวใจของเขาและเธอ”

วันนี้เราเหนื่อยล้าเหลือเกินกับความผิดหวังทั้งหลาย กับความรู้สึกที่ให้แล้วไม่เคยได้รับกลับอย่างที่ใจหวัง 

ถึง คนทั้งสามคนที่รัก
เราเหนื่อยล้า ไม่มีที่ว่างให้เราเสียใจอีกแล้ว เราขอปลดเกษียณพวกคุณออกจากหัวใจเรา ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณ เพียงแต่มันหมดเวลาแล้ว หมดเวลาให้เราผิดหวัง ขอโทษนะที่รักมากเกินไป 








SHARE
Writer
Khunpraathit
khunpraathit
Rain is always pouring.

Comments