07 : ไม่เคยมีใครกลับมา....

16.30 น.
เลิกเรียนคาบติ่งกฏหมายแสนน่าเบื่อ
ทันทีที่ก้าวออกจากสถานศึกษา
สายตาก็กวาดมองลานจอดรถมอไซค์
ทำเหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน...
ด้วยความหวังว่าจะเจออะไรสักอย่าง
แล้วถอนหายใจเบาๆกับความเปล่า

ราวกับกำลังมองหาใครสักคน...

กำลังคาดหวังอะไรอยู่...

คำถามที่ถามตัวเองทุกวันดังขึ้นในหัวเป็นครั้งที่กี่ล้านก็ไม่รู้

ขึ้นรถกลับบ้านตามกิจวัตรประวัน
เปิดเพลงโปรดที่ชอบฟังไปตลอดทาง
แค่เพียง 7 ป้ายรถเมย์ก็ถึง
ระยะทางที่ไม่สั้นไม่ยาว
แต่กลับทำให้คิดอะไรได้มากมาย

เสียงเพลงที่ดังในหูกลับดังสู้เสียงความคิดไม่ได้เลย...

ลงจากรถด้วยความรู้สึกมากมายนับไม่ถ้วน

ไม่ลืมกวาดสายตามองทั่วป้ายรถเมย์เหมือนปกติที่เคยทำ

ใช่... ปกติ
มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ที่ต้องคอยกวาดสายตามองหาใครสักคนอยู่ตลอดในทุกๆที่ที่ไป

และเรื่องปกติอีกเรื่องก็คงจะเป็น
เราไม่เคยเจอใครคนนั้นที่มองหา...

เราแค่หวังว่าจะเจอใครคนนั้นอีกสักครั้ง...
เจอเขายืนรอเราเหมือนเมื่อก่อนที่ตรงนี้...
ยืนยิ้มให้เราเหมือนที่เคย...
เหมือนภาพในความทรงจำของเรา
ที่กำลังฉายภาพการกระทำเก่าๆที่น่ารักของเขาซ้ำไปซ้ำมา...

การกระทำโง่ๆที่ทำจนเป็นนิสัย
เป็นเหมือนการตอกย้ำซ้ำๆลงในสมอง
ว่าไม่ว่าเราจะอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน

มันก็ไม่เคยมีใครกลับมา...
มีแค่เราที่ยังอยู่ตรงนี้
ยังใช้ชีวิตแบบไม่มีการเรียนรู้
ยังหวังผลลัพธ์ใหม่ๆ
จากการกระทำแบบเดิมๆ...

ควรยอมรับสักที...
ไม่ว่าจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหน
มันก็ไม่เคยมีใครกลับมาจริงๆนั่นแหละ

ก้าวเท้าเดินเข้าซอยบ้านที่คุ้นเคย
ความรู้สึกหน่วงในใจมันหนักเกินจะรับ
เปิดประตูห้องทิ้งตัวลงบนเตียง
พื้นที่ที่เราจะอ่อนแอแค่ไหนก็ได้
ทุกความรู้สึกที่แบกรับมาตลอดถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดเปลือก
ก่อนที่ภาพจะตัดไปดับทุกความรู้สึก...

ทำไมกว่าจะผ่านไปแต่ละวันมันช่างยากขนาดนี้นะ...

แต่ลืมตาขึ้นมามันก็วันใหม่แล้ว
อดทนนะ มันจะผ่านไป...


SHARE
Written in this book
กาลครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
ดีใจที่เราพบกัน ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รัก ยินดีที่ครั้งหนึ่งได้เข้าไปอยู่ในโลกของคุณ คุณจะเป็นความรักที่ดีที่สุดในความทรงจำของเรา 💙
Writer
HRT_SL29
นักเขียนอิสระ
บทบาทของหัวใจฉันไม่จำเป็นต้องรักใครให้มากกว่าตัวเอง 💙

Comments