ความรัก กับ เวลา
กาลครั้งหนึ่ง
มีเกาะเล็กๆตั้งอยู่ท่ามกลางท้องทะเลอยู่เกาะหนึ่ง
บนเกาะแห่งนั้น ความรู้สึกนึกคิดต่างๆได้อาศัยอยู่นี่นั่น มีทั้ง

ความสุข
ความเศร้า
ความรู้
และความรู้สึกอีกหลายๆอย่าง

นั้นรวมถึง ความรัก ด้วย

วันนึงมีประกาศขึ้นมาว่า
เกาะแห่งนี้กำลังจะจมลงไปใต้ผืนน้ำ
พวกความรู้สึกต่างๆจึงต่อเรือขึ้นมาและจากไป
ยกเว้น ความรัก

ความรัก เป็นคนเดียวที่อยู่ต่อ
เธอไม่ได้หนีออกจากเกาะไปเหมือนกับความรู้สึกอื่นๆ
ความรัก อยากจะยึดและเกาะเอาไว้
ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้... จนถึงวินาทีสุดท้าย

จนกระทั่ง ตอนที่เกาะได้จมลงไปจนเกือบมิด
ความรักตัดสินใจที่จะขอความช่วยเหลือ

ความร่ำรวย ได้ผ่านมาบนเรือลำใหญ่ที่แสนจะหรูหรา
ความรักเลยตะโกนถามความร่ำรวยออกไป

"ความรวย นายพาเราขึ้นไปด้วยได้ไหม"

ความรวยได้ตอบมาว่า
ไม่ได้หรอก บนเรือฉันหน่ะมีเงินและทองเต็มไปหมด ไม่มีที่ว่างให้เธอหรอก
ความรักตัดสินใจถามความหยิ่งยโสที่ล่องเรือลำสวยงามผ่านมาพอดี

"ความหยิ่งยโส ได้โปรดช่วยเราด้วย"
ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกความรัก เธอหน่ะเปียกไปทั้งตัว
และอาจจะสร้างความเสียหายให้กับเรืออันงดงามของฉันได้
และนั่นเป็นคำตอบของความหยิ่งยโส
ส่วนเจ้าความรักนั้นก็ถูกทำให้ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความเศร้าผ่านเข้ามาใกล้ความรักพอดี ความรักจึงเอ่ยถามออกไป

"ความเศร้า ให้เราไปกับเธอเถอะนะ"
โถ่เจ้าความรัก ฉันหน่ะเศร้าจะตายอยู่แล้ว
ฉันอยากอยู่คนเดียวมากกว่า
ความสุขก็ได้ผ่านเข้ามาพบความรักด้วยเหมือนกัน
แต่เธอหน่ะเบิกบานและมีความสุขมากเสียจน
ไม่ได้ยินเสียงของความรักที่ร้องเรียกเธอ

ทันใดนั้นก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นเป็นเสียงของผู้สูงวัย
มาสิความรัก ฉันจะพาเธอไปเองความรักที่กำลังปลาบปลื้มและมัวแต่มีความสุขนั้น
ลืมที่จะเอ่ยถามผู้สูงวัยว่าพวกเขากำลังจะไปที่ไหนกันแน่

เมื่อทั้งคู่ได้มาถึงฝั่ง ผู้สูงอายุท่านนั้นก็ได้ออกเดินทางไปตามทางของเธอ
ความรักตระหนักได้ว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณต่อผู้สูงวัยท่านนั้นมากเพียงใด

เธอจึงถาม ความรู้ ผู้สูงวัยอีกท่าน

"ใครเป็นคนช่วยชีวิตเราไว้หรือ?"
เวลาหน่ะคำตอบของความรู้ทำให้ความรักรู้สึกงุนงงไปชั่วครู่

"กาลเวลาหน่ะหรือ?"
"แต่ทำไมกาลเวลาถึงช่วยเราไว้หล่ะ?"

ความรู้ยิ้มอย่างเฉลียวฉลาดและทรงสติปัญญา แล้วจึงตอบว่า

ก็เพราะมีแต่เวลาเท่านั้นและ ที่จะเข้าใจว่าความรักนั้นมีค่าเพียงใด
อย่างที่ 25 hours ได้บอกไว้ในเพลง 'ไม่เคย'
"คนที่สำคัญ วันที่สวยงาม เวลาที่ได้ใช้ไปด้วยกัน"
คนเราไม่เคยรู้หรอกว่า สิ่งเหล่านี้มีค่าแค่ไหน
พวกเราไม่เคยรู้ว่า ถ้าขาดสิ่งเหล่านี้ไป เราจะเสียใจแค่ไหน เราจะทรมานแค่ไหน

อย่ารอเวลาจนทุกอย่างมันสายเกินไปเลย 
ถึงเวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง และช่วยรักษาทุกอย่าง
หรือแม้ว่าเวลาเป็นสิ่งเดียวที่สอนให้เรารู้คุณค่าของความรัก
แต่ว่าเวลาก็เป็นสิ่งเดียวที่ผ่านไปแล้ว แล้วเราไม่สามารถย้อนคืนกลับมาได้เลย

แม้ว่าเราจะต้องการย้อนไปแก้ไขสิ่งที่เคยทำผิดไปมากแค่ไหน
แม้ว่าเราจะอ้อนวอนขอโอกาสจากฟากฟ้ามากสักเท่าไหร่
แม้ว่าเราจะร้องไห้เสียน้ำตาอีกสักนานเท่าไหร่
เวลาที่เคยเดินผ่านไปแล้ว มันก็คงจะไม่ย้อนกลับมาหาเราหรอก

ถ้าคุณรู้แล้วว่าอะไรสำคัญต่อกับชีวิตคุณ
ก็อย่าปล่อยให้สิ่งนั้นหลุดมือไปหล่ะ :)

                                                                                        - veronica.

บทความข้างบนเป็นบทความแปลจากเรื่องสั้น "Love and Time"
ต้นฉบับภาษาอังกฤษในลิ้งนี้เลยค่ะ
https://www.kidsworldfun.com/shortstories_loveandtime.php

SHARE
Writer
ppanwadd
ปานวาดที่ไม่ใช่เป้ย
Oh no no no. I’m fine, I’m just depressed. It’s no big deal. Carry on with your life and don’t mind me.

Comments

ppanwadd
2 years ago
เราพิมในคอมเลยไม่รู้ว่าเวลาอ่านจากทางมือถือข้อความมันจะค่อนข้างจะอ่านยาก ขอโทษด้วยนะคะ
Reply
novemberp
2 years ago
อ่านแล้วร้องไห้ทั้งๆที่เรื่องไม่ได้เศร้าเลยค่ะ5555
Reply
ppanwadd
2 years ago
ขอบคุณนะคะ เราตั้งใจแปลออกมามากๆเลย :)