ในนามของปีศาจ
ครํ่าครวญของเขาเรียกฉัน
นัตย์ตาเขาแห้งเหือด​ทว่า​โหมคลั่งปอนเปียกอยู่ข้างใน​
ห่าฝนนั้นปลุกฉัน​ นํ้าตาเขาเค็มเป็น​กรดเกลือ​เหมือนระเหยเหือดจากทะเล​ ทั้งแสบทั้งคันก่อนกร่อนลงกินกัดที่ผิวหน้าฉัน​
ฉันตื่นเพราะ​รวดร้าวนั่นของเขา​ นํ้าตา​ชโลมไปทั่วร่างฉันข้างในเขา​
เขามาโน่นแล้ว​ เดินซัดเซกลางพายุของตน
ฉัน​เปิดประตู​บ้านพลันลุกขึ้นไปรอเขา​​ เขาล้มลง​ก่อนจะย่างเข้าธรณีประตู​ ใบหน้านั้นแนบลงกับพื้น​
ฉันประคองเขาขึ้น​ นัยน์​นั้นปิดสนิท​ ฉันเดาได้ว่าเขา​แทบ​จะไร้สติ​ ก่อนครองร่างเขานั่งตรง​เก้าอี้ตัวเดิม​ที่เขามักคุ้น

ที่รัก​ ฉันเตือนเธอแล้ว​ หัวใจของเธอ​เปราะบาง​เกินไป​
มันเถรตรงทว่า​บอบบาง​
เขาจะโบยตีเธอเพราะเธอโอนอ่อน​ และตัวเธอเองก็มักซํ้า​ให้แผลนั่นเปิดใหญ่ขึ้นอีก
ฉันบอกเธอให้รักเฉพาะตนเอง​ หวงแหนมันไว้​
อย่าให้ใครพรากมันไป​ เพราะพวกเขาจะโยนมันทิ้ง
ขยี้มันและกองรวมไว้กับเศษขยะ​

ฉันลูบหัวเขา​ กอดและรวบเขาไว้ทั้งร่าง
ให้ฉันครองมันไว้เถิดที่รัก​ ร่างของเธอ​
ครั้งนี้เธอจงพัก​ จงหลับฝันถึงอ้อมกอดใครสักคน

ให้ฉันเป็นเธอ​ ให้เขาได้ชดใช้​ให้เธอ​

เมื่อเขาเรียกหาปีศาจ​ เขาจะได้เจอปีศาจ​
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments