My first Excursion
5.50 ฉันรีบวิ่งเข้าไปในโรงเรียน เพราะกลัวจะไปขึ้นรถไม่ทัน เมื่อขึ้นมาแล้วฉันพบกับเพื่อนร่วมห้องที่นั่งกันเป็นคู่ๆ และเพราะฉันมาช้า จึงเหลือแค่ที่นั่งข้างหน้าสุด ซึ่งฉันไม่ชอบมันเลย แต่ที่แย่กว่าคือ ฉันไม่มีคนนั่งข้างๆ สักคน ฉันถามเพื่อนไปแล้วแหละ แต่ทุกคนล้วนมีคนที่จะนั่งด้วยแล้ว แม้แต่เพื่อนสนิท3ปีของฉัน เค้าก็เลือกที่จะนั่งกับคนอื่น มันน่าเศร้านะ5555 ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการนั่งคนเดียวมันเป็นยังไง จนกระทั่งขึ้นม4ฉันเจอกับมันบ่อยมาก ฉันเริ่มจะเข้าใจเหล่าคนที่ไม่มีเพื่อนแล้ว แต่ฉันก็มีเพื่อนหนิ หรือเค้าจะไม่เห็นเราเป็นเพื่อนกัน นี่มันไม่สนุกแล้ว ความควรจะมีความสุขสิแต่เรื่องเล็กๆก็อาจจะทำให้เราเศร้า จนกลบความสุขไปหมดเลยก็ได้.
.
.
.
.
.
6.26 ขนมที่เตรียมมา กินไม่ลงสักอย่าง ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ฉันไม่โอเค อยากจะกลับบ้าน บางทีมันก็แปลกนะ ม.ต้นฉันสนิทกับทุกคนในห้อง แต่ม.ปลายไม่มีเลย เหมือนจะมีแต่ก็ไม่ ฉันเคยคิดว่าฉันคือคนที่มีปัญหา แต่พอฉันมีเพื่อนใหม่ๆต่างห้องมากมาย ฉันก็คิดว่าไม่ใช่ฉันหรอที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเข้าหาพวกเธอ แต่สถานะของฉันก็ยังเป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง ไม่ใช่เพื่อนในกลุ่ม ไม่ใช่เพื่อนสนิท  ที่ทำดีด้วยเพราะเราเป็นเพื่อนร่วมห้อง:).
.
.
.
.
.
.
.
6.36 พระอาทิตย์มันสวยมาก มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
เหมือนเวลาที่ฉันได้มองพระจันทร์
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่ว่านะ ฉันคิดว่าตัวเองน่ะเข้มแข็งมากเลยล่ะ ทั้งๆที่ฉันป่วยอยู่แท้ๆ แต่ฉันก็ไม่เคยเรียกร้องความสนใจใดๆ ทำตัวเหมือนคนปกติ แถมร่าเริงยิ่งกว่าม3อีก ไม่เป็นไร ถึงมันจะเหนื่อย เหนื่อยมาก ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นฉัน
ทุกคนจะรู้มั้ย ไม่สิ ทุกคนเคยรู้มั้ย
ว่าพวกเธอกำลังปล่อยให้คนที่ป่วย ต้องนั่งคนเดียวอย่างไร้ตัวตน
.
.
.
.
.
.
.
:(


ถ้าเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันและเข้ามาอ่าน ฉันจะไม่โกรธและขอบคุณ ที่อย่างน้อยเธอก็ได้รู้ความคิดของฉัน ไม่ว่าจะเข้าใจ หรือไม่เข้าใจ และหากเธอรู้ว่าฉันน่ะป่วยเป็นอะไร ได้โปรดอย่าบอกคนอื่นนะ




SHARE
Written in this book
Dear Moon dairy - 🌗
Writer
TheseMemories
Student
Thank you,bye

Comments

kodpeak
2 years ago
เราเข้าใจ เป็นกำลังใจให้นะ👍👍
Reply
TheseMemories
2 years ago
ขอบคุณนะ รู้สึกดีขึ้นเพราะแกเลย