secret
ทุกคนต่างมีความลับเป็นของตัวเอง
เราเองก็เช่นกัน






ความลับนี้เป็นความลับที่ถูกเราซ้อนเอาไว้ลึกที่สุดในห้วงของความรู้สึก พร่ำบอกกับตัวเองเสมอว่าลืมความลับเรื่องนี้ไปแล้ว




แต่ความจริงคือไม่เลย ไม่เคยลืม



: 6 ปีแล้วกูยังไม่ยอมลืมเลย
: ยังลืมไม่ได้แสดงว่ายังนานไม่พอ

(บทสนทนาในห้องแชทกับเพื่อนสนิท)



ความจริงของความลับนี้คือ
ที่คิดว่าลืมไปแล้ว กลับจำได้ทุกอย่าง
ที่คิดว่าไม่รู้สึกแล้ว กลับยิ่งรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิม



: นี่คือเหตุผลที่มึงไม่มีใครสักทีหรอ


: กูมี กูพยายามมากแล้วมึง 
: แต่มันไม่ใช่แค่ใครก็ได้จริงๆ ว่ะ






หลังจากที่เราและเธอเดินออกมาจากชีวิตของกันและกัน 
เราพยายามแค่ให้ใครก็ได้เดินมายืนทับรอยเท้าที่เคยยืนอยู่ตรงนี้
แต่ไม่มีใครกลบรอยเท้าของเธอให้มิดได้เลยสักคน







เราค้นพบว่า 
ยิ่งดึงใครมายืนตรงนี้ เรายิ่งเห็นรอยเดิมที่เธอเคยยืนชัดขึ้น






ทุกสัมผัสจากเธอเรายังจำมันได้ดีอยู่เลย

มือที่จับ
อ้อมกอด กลิ่นที่ชอบ และความอบอุ่น
หรือแม้กระทั้งจูบเรายังจำมันได้ดี 





ทุกอย่างสำหรับเรายังเป็นของเธอ
แต่ทุกอย่างสำหรับเธอตอนนี้เป็นของเขาคนนั้น




ที่ๆ จะไม่มีทางเป็นของเรา
สัมผัสที่เราจะไม่มีทางได้รับมันอีก
ความคิดถึงที่ไม่มีวันจะได้บอก
ความลับที่เธอจะไม่มีทางได้รับรู้

เราเลิกพยายามที่จะให้ใครมาแทนที่เธอ
ตั้งแต่เรารับรู้ทั้งหมดที่่ว่ามานี้







ถึงจะลืมไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแล้ว
ตอนนี้ยังไหว ให้อยู่แบบนี้ไปได้อีกนาน







ถึง เธอคนที่อยู่ในความลับ



SHARE
Written in this book
to him
เธอ และ ฉัน เดินห่างกันออกมาไกล จนมองไม่เห็นกันอีกแล้ว

Comments