Ranting
คุณเคยรู้สึกว่าสุดท้ายแล้วคุณก็ไม่มีใครบ้างไหม?

เรารู้สึกนะ

พยายามเข้าใจ

บางครั้งก็ทำใจได้

แต่บางครั้ง...มันเหมือนอยู่ดีๆก็มีความคิดวูบเข้ามาว่า 

เออ เราไม่มีใครจริงๆเนอะ

ไม่มีใครที่เข้าใจไปหมดทุกอย่าง ไม่มีใครที่เรากล้าเปิดปากบอกในสิ่งที่เราคิดอยู่ในหัวออกไปได้โดยไม่ต้องกลัวว่าเขาจะรำคาญไหม

ใช่...เราเชื่อมาตลอดว่าปัญหาอยู่ที่เรา

ในหัวเราเองแหละที่มันวุ่นวาย เราเลยพยายามทำตัวให้วุ่นวายคนอื่นน้อยที่สุด เวลาเราอยากทำอะไร กินอะไร ไปไหน เราเริ่มบอกกับตัวเองว่าไปคนเดียวดีกว่า เราไม่อยากกวนใคร

เราไม่อยากลุ้นว่าความชอบของเราจะตรงกับเขาไหม

ไม่อยากต้องทำให้ใครมาอดทนกับเรา

เราเหนื่อยว่ะ

เรายอมรับกับตัวเองมาสักพักว่าเรามี trust issues เราไม่กล้าเปิดให้ใครเข้ามารู้จักเราแล้วอ่ะ

แต่ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำนะ

เราทำแบนั้นอยู่ตั้งนาน

นานพอจนเห็นลูปว่ามันวนกลับมาเสียใจแบบเดิมอยู่ดี

เราไม่อยากเสียใจแล้วอ่ะ

เราเลยไม่กล้าเรียกร้องให้ใครมาเข้าใจเรา

เราตัดสินใจไปแล้วนี่

นั่นแหละ...เราคิดอย่างนั้น

เราไม่อยากให้ใครมาทำอะไรให้เราเลยด้วยซ้ำ

ดูเป็นคนขี้เกรงใจเนอะ

เฮอะ...เราแค่กลัวตัวเองเผลอคาดหวังต่างหากล่ะ

มันยากขึ้นไง ถ้ามีคนมาทำดีด้วยใส่่

แล้วถ้าวันนึงเขาเหนื่อยกับการทำแบบนั้นขึ้นมา

เราก็ต้องกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง

จุดที่ย้ำว่ามันไม่มีใครหรอก

ไม่มีใครเลยจริงๆ

เราพยายามอยู่นะ พยายามจะอยู่แบบนี้ให้ได้

ฝึกทำใจไปเรื่อยๆ

เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

เดี๋ยวก็คงจะยอมรับอะไรจากคนอื่นอย่างสนิทใจได้บ้าง 

โดยที่ไม่ต้องคาดหวังอะไร

อาจจะไว้ใจคนอื่นได้เยอะขึ้นบ้าง

เพราะตอนนั้นคงปล่อยความรู้สึกงี่เง่าพวกนี้ทิ้งไปหมดแล้ว 

เดี๋ยวก็คงอยู่ได้

อยู่คนเดียวก็ได้

แบบที่ไม่ต้องเจอกับความเหงาโคตร โคตรรรร 

เหมือนที่วนลูปอยู่ตอนนีิ้

จริงๆก็ไม่ได้หนักหนาหรอก

จะอยู่คนเดียว จะเหงายังไง

เดี๋ยวก็หาย...

อืม เราผ่านทุกครั้งมาได้

ก็เพราะคำว่า ‘เดียวก็หาย’ นี่แหละ


SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments