rose/wilted
ยาพิษไม่เคยเหมาะกับดอกไม้ 
ไม่ว่าจะเป็นดอกไหนก็ตาม
ได้โปรดอย่าทำเขาหม่นหมองและเฉาไปมากกว่านี้เลย


ดูสิ่งที่คุณทำกับคนคนนี้สิ
เค้าเคยร่าเริงและสดใสมากกว่านี้


แต่บัดนี้
ผ่านมาเพียงไม่กี่ปี 
อะไรทำให้ดอกไม้ที่เคยเบ่งบานสดใสและสง่างามดอกนี้ 
กลายเป็น‘อะไรก็ไม่รู้’


ผมไม่สามารถอธิบายลักษณะตอนนี้ได้ 
รู้แค่เพียงหากเผลอต้องตาเมื่อใด
มันมีแต่ความเจ็บปวด ทรมาน ผมรับรู้สิ่งนี้
เมื่อได้มอง และเข้าใจความรู้สึกนี้
เป็นอย่างดี 



ความทรมานระดับสิบที่ต้องจมอยู่ในวังวน ไม่มีแม้แต่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ 
เหมือนกับดอกไม้ที่ต้องทนรับยาพิษ
ทีละหยดๆ ไม่มีหนทางให้หนีหรือหลบซ่อนรักษาตนเอง



จากความเจ็บปวดเล็กน้อย 
สะสมมาเรื่อยๆ จนมันเรื้อรัง กลายเป็นว่ามีปมในใจกับความเจ็บปวดครั้งนั้น 
มันมากขึ้น 
จนถึงระดับเดียวกันกับความทรมาน


แล้วดอกไม้ก็เริ่มเหี่ยวเฉา
เป็นดอกที่มองทีไร ก็พาใจหม่นหมองลงได้
บางครั้งอาจจัดอยู่ในคลังความคิดของใครสักคนที่ถูกตรึงไว้ว่าไม่น่ามอง


กลีบดอกยังคงทำหน้าที่่่ของมันได้ดี
ร่วงโรยลงมาช้าๆอย่างเจ็บปวด
หากเป็นแบบนี้อีกไม่นาน ดอกไม้ดอกนี้คงเหี่ยวเฉาและตายไปในที่สุด 
แต่ก็ยังโชคดีที่เป็นดอกไม้


แล้วถ้าเป็นมนุษย์ล่ะ ?
มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ความรู้สึก จิตใจ 


มันก็จริงที่ว่ากลีบดอกของเขา(มนุษย์) 
นั้นโรยราไม่ได้ แต่สิ่งที่ไม่ทำให้ทรมานน้อยไปกว่ากันเลย คือหัวใจที่เจ็บปวด 
และพร้อมจะแตกสลายตลอดเวลา


มันก็จริงที่ว่ามนุษย์เหี่ยวเฉาแบบดอกไม้ไม่ได้ เพราะสิ่งที่ต้องเผชิญหลังจากผ่านความเสียใจอย่างหนักมา คือความเหี่ยวเฉาของมนุษย์ซึ่งมาในรูปแบบของ
ภาวะซึมเศร้าในจิตใจ


และนั่นคือระยะสุดท้ายที่แสนยาวไกล
ของดอกไม้ที่กำลังโรยรา


แล้วเขา(มนุษย์) 
จะต้องทนรับความเจ็บปวดนี้ไปนานแค่ไหน
อีกกี่สิบเดือน
ต้้องรอจนหน่วยของเวลากลายเป็นปีแสงเลยหรือเปล่า


— หรือจนกลีบสุดท้ายจะโรยรา



44%
2:29 pm
26/2/19


SHARE

Comments