ซากไม้

ใจไม่นิ่ง พริ้วไหว ใบไม้หล่น
ลุกลี้ลน ปนกังวล เป็นหนักหนา
ลมหนาวพัด พัดไป ไกลเป็นวา
อันเวลา เดินไป เปลี่ยนจากเดิม

เมื่อใบผลิ ก็เขียวสวย รวยสีสัน
เหมือนมีกัน คั่นลม คอยช่วยเสริม
เมื่อแก่ไป แดงน้ำตาล ไม่เพิ่มเติม
ก็ค่อยเริ่ม ร่วงลงไป ให้ไกลตา

ใยไม่มอง ต้นเดิม ที่เคยเกาะ
หัวเราะเยาะ บนพื้นทราย เศร้าหนักหนา
ไม่เคยมอง ต้นเล็กเล็ก เติบใหญ่มา
ไม่ให้ค่า หักโค่น จมลงดิน

ปลิวไปไกล ลู่ลม ดีใจนัก
ถ้าไม่รัก ไม่ได้ว่า อย่าติฉิน
จะงอกใหม่ ให้เขียวได้ ให้ได้ยิน
ว่าในดิน แห่งนี้ มีราคา   
SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments