วัน'เม้ง'แห่งชาติ
12 ชั่วโมง กับการทะเลาะกัน จะไม่ให้เรียกวันเม้งแห่งชาติได้อย่างไร?

คู่รักที่สามารถทะเลาะกันยาวขนาดนี้คงหนีไม่พ้นใครสักคนแอบไปซ่อนกิ๊ก แบบคอขาดบาดตาย แต่ไม่ใช่เขาและเธอ เรื่องที่ทะเลาะกันยาวขนาดนี้คือประเด็น gender ที่มาจาก คำว่า "เพศเมีย" คำเดียว เขาและเธอคงรู้ซึ้งกับคำว่าพูดผิดชีวิตเปลี่ยน เปลี่ยนอารมณ์ ชีวิต รวมทั้งเปลี่ยนวันนี้ให้กลายเป็นวันทะเลาะแห่งชาติด้วย

ปกติก็เห็นใจเย็นยอมกัน แต่วันนี้ไหงต่างฝ่ายต่างไม่ยอมจบ ทะเลาะกันพลางคิดถึงเพลง 'คู่กัด' ของพี่เบิร์ด กัดกันขนาดนี้หมายังต้องหลบตาเลย 

"คุณต้องมองข้ามเส้นบ้างนะ" เขาพิมพ์มาราว 11 โมง สิ้นการกวาดสายตา ใจเธอก็เหมือนมีมรสุมเข้า แล้วเขากล้าดีแค่ไหนกัน บอกให้เธอก้าวข้ามทั้งๆที่ เขาเองก็ไม่รู้ว่ากำลังยืนอยู่บนอะไร 
"โอเค ไม่พูดแล้ว เราผิดเอง" เธอพิมพ์ตอบ ไม่เห็นก็ไม่เห็น เธอจะเข้าใจว่ามันคนละวัฒนธรรม ยืนกันคนละชั้นแบบเพลงของน้องเจ้านาย
"อ่าว พูดแบบนี้ ผมก็ผิดแทนเลยนะ ถึงแม้จริงๆมันไม่มีคนผิดเลยด้วยซ้ำ" เขาตอบมาทันควัน เขาจะเอาอะไรจากเธอตอนนี้ ผิดก็ไม่ได้ ไม่ผิดก็ไม่ได้ จบไม่ได้ ก็ไม่ต้องจบ 

พายุในใจเธอยิ่งโหมกระหน่ำ
เธอพิมพ์คำถามลงไปข้อใหญ่ ขอให้เขาอธิบายมา หน้าจอว่างไว้ 10 วินาที สัญญาณเตืิอนว่าคำตอบจากเขาส่งมาถึงแล้ว เธอเปิดอ่าน สิ่งที่เธอเห็นคือ ภาพคนกอดคอกัน เธออยากจะอุทานออกมาเป็นภาษามนุษย์ต่างดาว นี่มันโลกแบบไหน ใครไปบิดช่องทางการสื่อสารให้มันเบี้ยวได้ขนาดนี้ 
"ไหนละคำตอบ" เธอถามชวนตี
"ก็สื่อสารเป็นคำพูดมันไม่พอเลยส่งรูปมา" เขาตอบ ทะเลาะกันยาวนาน บานปลายจนลืมประเด็น  สนามอารมณ์ของแท้ที่เล่นกันอยู่ เธอพิมพ์คำว่า 'อีกละ' ลงไป 10 ครั้ง เขาก็ตอบกลับด้วยภาพเด็กงงๆ พอกันเสียที บนความพอกันทั้งคู่ 

สถาการณ์ดูจะคลี่คลายก็สร้างเรื่องกันมาใหม่หลังพระอาทิตย์ตกดิน นอกจากหาเรื่องเก่ง เธอก็ยังเก่งเรื่องพาตัวเองไปอยู่ในความคลุมเคลือ ซับซ้อนอย่างที่เขาคิดว่าไม่จำเป็น วิธีคิดเขาเหมือนเป็นสายป้องกัน อะไรที่กันไว้ได้ก็ควรทำ สวนทางกับวิธีคิดของเธอที่เป็นสายรักษา เกิดเหตุค่อยว่ากันตามอาการ มาคนละทางกันอย่างนี้ ไม่ทะเลาะกันก็เสียหมาพอดี 

"เราว่าอย่างเรื่องนี้มันป้องกันได้ คุณก็ไม่ทำรึเปล่าละ"
"งั้นก็ไม่ต้องมีเพื่อนกันแล้ว"
"หยุดก่อนเลย ผมไม่ได้บอกแบบนั้น"
"อื้อ ใช่ หยุด หยุดทำเสียงดุก่อนเลย"
เสียงใครเป็นเสียงใคร ใช้สติกันเอาเอง แต่แล้ว...
เขาเงียบ เธอเงียบ แล้วสติก็ค่อยเดินทางมาถึง ไม่รู้ว่าสติลาพักร้อนหรือปรับเข้าโหมดเดินแบบหอยทากกว่าจะมาเรื่องบานปลายมาร่วม12 ชั่วโมง ใครๆก็พูดกันว่า มาช้าก็ดีกว่าไม่มา 

"ขอโทษนะที่พูดไม่ดีเลย"
"ขอโทษเหมือนกันที่ใช้อารมณ์ทั้งวัน"
เขาและเธอเริ่มต้นถอดประสบการณ์วัน'เม้ง'แห่งชาติออกมา ข้ามพ้นอารมณ์โกรธ บรรยากาศก็คล้ายกับอากาศหลังฝนตก เย็นสบาย ฟ้าสดใส ลมอ่อนๆพาให้ต้นไม้ค่อยๆ สะบัดกิ่ง ก็เหมือนเธอกับเขาได้กลับมามองตาและเดินใกล้ๆกันอีกครั้ง หลังพายุแยกเขาไปอยู่คนละฝั่งกับเธอ ถึงจะมาใกล้กันไม่ได้ แต่ก็ยังเห็นกันอยู่ลางๆ ผ่านม่านฝนมีแต่ความรักที่ชัดเจนอยู่ท่ามกลางพายุหรือแม้แต่พายุสงบ เธอและเขาหัวเราะออกมา 

23.58 น.
"ดีนะที่ไม่ได้ทะเลาะกันข้ามวัน" เธอบอกหลังจากเห็นเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา
"อื้อ ไม่ข้ามวัน เป็นหนึ่งในเรื่ิองที่เราขอกันไว้นี่เนอะ" เขาตอบกลับ
"สรุปเก็บของมาครบมั้ย" เธอถาม ของที่เธอให้เขาพกติดตัวเวลาเดินทาง ที่เยอะขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ
"เก็บมาครบทุกอย่างเลย" เขาตอบ เธอยิ้มแม้ว่าเขาจะไม่เห็น
"เดินทางปลอดภัยนะ" เธอทิ้งท้าย 

เฮ้อออ สงบลงเสียทีวันเม้งแห่งชาติ 


SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments