จินตะ
"คุณเห็นอะไรในท้องฟ้าไหม?" เธอชี้ออกไป
"ผมเห็นท้องฟ้า"
"คุณเห็นอะไรตรงต้นไม้ไหม?"
"ผมเห็นต้นไม้"
"คุณนี่ไม่มีจินตนาการเอาซะเลย" เธอมองค้อน
"ก้อนเมฆรูปปลาวาฬนั่นไง ต้นไม้โพรงรูปหัวใจนั่นล่ะ"
"คุณอายุเท่าไรแล้ว ยังมองแบบเด็กไปได้" ผมตอบ
"ก็เพราะคุณเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงไม่ชอบอยู่กับคุณ" เธอหน้านิ่งก้มลงอ่านหนังสือต่อ

บางที ฉันก็ไม่แน่ใจว่าโลกของคนตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว
มันคงไม่แปลกใช่ไหม ที่เรายังมองเห็นหลายอย่างเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา
ทั้งที่รู้ความจริง แต่ก็เลือกที่จะมองในสายตาตัวเองอีกแบบ
เราก็ผ่านอะไรมาจนมองเห็นความสวยงามที่มีอยู่คู่กับโลกอีกด้าน

บางที ฉันก็เลือกที่จะถามทุกคนในคำถามที่คล้ายกัน
ถึงแม้บางคนอาจจะเป็นคำตอบที่เหมาะกับเขาเท่าไร
ฉันคิดว่า บางครั้งอาจจะเป็นคำถามที่ให้เขาได้ถามคำตอบจากตัวเองอีกครั้ง
คนเราอาจจะคิดเหมือนเดิม หรือคิดใหม่ได้ตามกาลเวลา

มันน่าแปลก(อีกแล้ว) ที่ฉันคอยถามตัวเอง เวลาที่หลงลืมหรือใจลอยออกไป
ถามด้วยคำถามเดิม เพื่อย้ำว่าเรายังเชื่อและคิดเหมือนเดิมไหม
และคำตอบแรกยังใช่สำหรับตัวเองรึเปล่า?
ได้ทบทวนตัวเองไปในตัว

ต้องขอบคุณที่คำตอบของหลายคน หรือประโยคจากใครสักคนทำให้ยิ้มออก
หรือคำตอบอีกด้านหนึ่งก็มีไว้ให้ไตร่ตรอง ว่าผู้คนนั้นหลากหลาย

ฉันเลือกถามจินตนาการจากคนที่ไม่เคยฝันถึง
ฉันเลือกถามความฝันจากคนที่มองโลกตามความเป็นจริง
ฉันเลือกถามเอง ซึ่งเคารพในคำตอบ
เพราะเขาคงมองฉันเป็นเด็กน้อยช่างฝันไม่โตเช่นกัน

ถ้าคุณเคยผ่านประสบการณ์ที่เกือบตายมา จะรู้ว่าเวลานั้นมีค่ามากนะ
ก็อยากจะบอกว่าทำให้ดีและมีความสุขกับวันนี้ให้มากที่สุด
เพราะอาจจะมีแค่วันนี้ วันเดียว

ไม่แน่ใจว่ามีใครคิดเหมือนกันรึเปล่า
ว่าปลายทางที่ว่างเปล่านั้น ไม่มีความหมายอะไรเลย



ผมคิดว่า คำตอบที่ผมตอบไปช่างซื่อตรงอย่างไร้จินตการ
ต่างจากคนอย่างเธอเหลือเกิน มันทำให้เราพูดกันคนละเรื่องบ่อยๆ
ก็ผมนั้นมองโลกอย่างมีอคติที่มาจากความจริง
เส้นตรง แน่วแน่ และ อนาคตที่หนักแน่น ดูเป็นสิ่งที่มั่นคงและมีพลัง
ถึงอย่างนั้น การอยู่ใกล้คนมองโลกในแง่ดีแบบนี้
ก็เป็นที่ผ่อนคลายให้อยากอยู่ด้วยไม่ห่างเช่นกัน
แต่ดูเธอคงไม่ได้คิดแบบนั้น ..

ผมมัวทำงานเพื่อเป้าหมายและความสำเร็จ
เวลาเจอเพื่อน พี่ คนรู้จัก เติบโต มันเป็นอะไรที่"สำเร็จ"
ผมมองไปข้างหน้า ข้างหน้า ข้างหน้า พัฒนาอย่างเดียวเท่านั้น
น่าเป็นห่วงว่าคนที่เพ้อฝันจะอยู่บนโลกนี้อย่างไร
แต่บางครั้ง ผมก็ยังมาหลบอยู่ในพื้นที่แบบนี้




SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

TUKRUSH
15 days ago
เขียนดีจัง​ 👍
Reply
nicecii
9 days ago
ขอบคุณค่ะ : )
auxnolokia
15 days ago
ขอบคุณนะ
Reply
nicecii
9 days ago
ขอบคุณเหมือนกันนะ : )
ruralman
13 days ago
"น่าเป็นห่วงว่าคนที่เพ้อฝันจะอยู่บนโลกนี้อย่างไร" sound really bad btw... ไม่รู้ว่าจะอยู่อย่างไร แต่ก็ต้องอยู่ต่อไป... right?
Reply
nicecii
9 days ago
balance 🙂