วันนี้เมื่อปีที่แล้ว ครั้งแรกที่มธ.ท่าพระจันทร์
การประสบความสำเร็จในชีวิต เราเองจะคิดถึงวันที่รับปริญญา รองลงมาจากวันที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้

ย้อนกลับไปก่อน ย้อนกลับไปตอนที่เราเป็นเพียงนักเรียนม.6 ที่ยังไม่รู้ว่าจะไปทางไหนต่อ เป็นเพียงเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เร่งอ่านหนังสือเตรียมสอบ อ่านแบบไม่รู้จะไปทางไหนนั่นแหละ

เรามารู้ข่าวว่าที่ธรรมศาสตร์จะมีงานรับปริญญาแหละ แล้วเราก็รู้ว่าคุณเขาของเรานี่ได้รับปีนี้แล้ว แต่เราเลือกไปวันซ้อมใหญ่นะ ก็ขออนุญาตคุณเขาแหล่ะ ว่าสามารถไปได้ไหม ก็ไปได้ โอเค แต่แม่ไม่อนุญาต แล้วไงล่ะ ก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี

เรายืมกล้องเพื่อนไปตัวนึง กับความสามารถในการถ่ายรูปแบบกากๆ ให้เพื่อนเขียนใส่กระดาษว่าอะไรปรับยังไง แต่เอาจริงๆแล้วเราไม่ได้ปรับอะไรเลย ก็ใช้แบบที่เพื่อนตั้งค่าไว้ให้ 

ตื่นตั้งแต่ตี4 ขึ้นรถตู้รอบแรกเลย แล้วธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์นี่มันไปยังไงวะ ใครๆก็บอกให้นั่งเรือ ไม่เอาหรอก กลัวน้ำ กลัวเรือ ไม่ชอบ

ก็เลยเลือกใช้เงินแก้ปัญหา ใช่ค่ะ นั่งวินมอไซตั้งแต่หัวลำโพง โคตรเจ๋งอะ 55555555555555555555

ไปถึงแล้ว ก็โอเคนะ ครั้งแรกก็จะเด๋อๆหน่อย บัณฑิตกูอยู่ไหนวะ แล้วจะหาจากที่ไหนเจอ โอเค มีแผนที่ แล้วไงต่อ ในเมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองยืนอยู่ตรงไหนของแผนที่ แล้วอะไรก็ไม่รู้ตกแต่งเต็มไปหมด แล้วคนก็เยอะพอสมควร เลยเลือกที่จะโทรหา เดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบ 

ไปถึงเจ็ดโมงกว่าๆ เจอบัณฑิตก็ปาเข้าไปแปดโมง

จำได้ว่าแดดเช้าเริ่มออกแล้ว หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายไปเรื่อย เขาจะไปไหนก็เดินตามไป ได้ถ่ายรูปคู่ด้วย โคตรจะอเมซิ่งเลยอะตอนนั้น

ครอบครัวคุณแบบน่ารักมากๆ พี่ชาย แม่ ยาย รวมไปถึงเพื่อนๆด้วย ถามจริง ไหนบอกว่าไม่ค่อยมีเพื่อนไง แล้วทำไมวันนั้นถึงรับโทรศัพท์ถี่มาก ยังไม่นับผู้ชายหล่อๆที่มาอีกนะ 

ของขวัญนี่เต็มมือเลย เราก็ช่วยถือแบบว่าไหล่ทรุด ช่วงหลังเลยไม่ได้ถ่ายรูปเลย เพราะช่วยถือของอยู่ ลูกโป่งนี่โคตรจะภาระ ถือสูงไปลมก็พัดไปตีหน้าคนข้างหลัง ต้องหนีบเอาไว้ แล้วแม่งก็จะลอยอยู่ตลอดเวลา

ก็เพิ่งรู้นี่แหล่ะว่างานรับปริญญาเขาเป็นแบบนี้ มาถ่ายรูปเก็บไว้ดู มาแสดงความยินดี คนก็คือเยอะมาก แดดก็ร้อนมาก ร้อนจนอยากให้เปลี่ยนเป็นธรรมศาสตร์ท่าพระอาทิตย์แบบจริงๆจังๆ เหนื่อย แต่ก็สนุกดี

ก็ส่งจนเข้าหอประชุมแหล่ะ ก่อนจะไปก็คือช่วยแม่ถือของก่อน ไปส่งแม่วางของก่อน แม่ถามว่าเป็นอะไรกับคุณเหรอ นี่เลยตอบแบบดาราๆว่าไว้ถามพี่เขาดีกว่าค่ะ 

ก่อนหน้านั้นปรึกษาเพื่อนกับอาจารย์ที่โรงเรียนว่านี่จะไปงานรับปริญญา ของขวัญควรจะเป็นอะไรดี อาจารย์บอกว่า ให้เอาของที่มีประโยชน์ ไม่เอาดอกไม้ ไม่เอาลูกโป่ง เพราะมันเป็นภาระของบัณฑิตมากๆ แถมจบงานก็ต้องเอาไปทิ้ง หรือบางคนใครจะเก็บไว้ก็เก็บ อาจารย์ยังบอกอีกว่า จดหมายด้วยลายมือก็สำคัญ โอเคค่ะ หนูเชื่ออาจารย์

รูปที่ถ่ายก็คือถ่ายไป500กว่ารูปแบบคนถ่ายไม่เป็น ใช้ได้อยู่ประมาณ70รูป นั่นถือว่าเยอะแล้วกับความสามารถเราและครั้งแรกที่ถือกล้องถ่ายแบบจริงจัง 

ตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวว่ามันมีความสุขแล้วก็รู้สึกยินดีอิ่มใจแทนเนอะ เหมือนไม่นานเลยที่โดดเรียนไปหา ไปกินไอติม ไปโอเพ่นเฮ้าส์ แอบชื่นชมตอนที่ใส่ช้อป เดินอาคารชั้นหกที่ร้อนตาบอด เดินเล่นที่มธ.รังสิต โทรปลุกไปเรียน ตอนที่ไม่รู้ว่ามหาวิทยาลัยเขาเรียนกันยังไง ควิซคืออะไร รังสิตไปยังไง ก็รู้ได้เพราะคุณเลย แล้วดูสิ แปปๆคุณก็ใส่ชุดครุยแล้ว รับปริญญาแล้ว

พอมาถึงวันนี้ก็ยิ่งไปกันใหญ่ เวลาผ่านไปปีนึงแล้วเนอะ ปีก่อนยังตามถ่ายรูปอยู่เลย จะอวดอีกทีว่าตอนนี้ได้เรียนมธ.เหมือนกันแล้วนะ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในวิทยาเขตที่ลูกเมียน้อยไปหน่อย แต่ก็ร้องเพลงยูงทองเหมือนกันนั่นแหล่ะ ทำเป็นเล่นไป วิชาก็เรียนเหมือนกัน อาจารย์ก็บินมาสอน ต่างแค่สถานที่เอง
เมื่อปีก่อนที่ตามถ่ายรูปอยู่ มันจุดประกายว่าอยากให้เราถ่ายรูปที่ท่าน้ำแบบนี้บ้างจัง ได้เข้าหอประชุมแบบนั้นบ้างจัง ก็คือได้เข้าแล้วนะ ในฐานะนักศึกษาด้วย เมื่อวันปฐมนิเทศแหละ

พอมองที่ปัจจุบันนี้นะ เวลาผ่านไปแค่ปีเดียว ปีเดียวแบบพอดีเป๊ะเลย อะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะ คุณก็เป็นผู้ใหญ่ที่เก่ง เก่งมากกว่าเดิมเยอะ ผ่อนบ้านให้แม่ด้วยนะ ผ่อนเองนักเลงพอ เราเองก็โตขึ้นมาก หัวร้อนน้อยลง ความรับผิดชอบสูงขึ้น ความอดทนก็สูงขึ้นนะ เก่งขึ้นเยอะเลย

ก็ว่าหลายๆอย่างก็เหมือนเดิม เช่นเราที่จดจำรายละเอียดได้อยู่ แต่ไม่รับประกันว่าจะจำได้ถึงเมื่อไร แต่ก็คิดว่าจะจำไปได้อีกนานเลย

ต่างคนก็ต่างหน้าที่ ต่างช่วงในชีวิต มีอะไรให้ทำแตกต่างกันไป 

ว่าไปแล้วก็คิดถึงเนอะ ตอนนั้นดีกว่าตอนนี้เยอะเลย หมายถึงอะไรหลายๆอย่างมันมีความสุขมากกว่านี้

ขอบคุณที่วันนั้นอนุญาตให้อยู่ในวันที่สำคัญอีกวันหนึ่งของคุณ งานหน้าจะเป็นงานอะไรไม่รู้ แต่จะถ่ายรูปให้เหมือนเดิม พูดไว้เลยว่าจะมีสกิลถ่ายรูปที่ดีกว่านี้แน่นอน

รอแปปนึง เดี๋ยวก็ถึงตาเราแล้ว 

หนึ่งปีผ่านไปไวจริงๆ

คิดถึงจังเลยนะ

:)



SHARE
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments

DALHANG
11 months ago
รอวันนั้นเหมือนกัน ไว้จะไปงานรับปริญญาหนูที่ท่าพระจันทร์นะคะ
Reply