เธอคือใคร
รูมเมท       นักศึกษาปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามหาวิทยาลัยเกือบทุกคนมักจะเลือกพักหอใน บ้างเพราะสะดวกใน
การทำกิจกรรม ราคาถูก หรือมาเพื่อหาเพื่อน บางคนก็ได้รูมเมทดีๆ บางคนก็โชคร้ายเจอรูมเมทสกปรก ขี้ขโมย โชคดีที่รูมเมทฉันเป็นคนเงียบ โลกส่วนตัวสูง แต่นิสัยดี ไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของฉัน แค่นี้ก็พอแล้ว

        ในช่วงเวลาพลบคล่ำ ฉันพึ่งเลิกกิจกรรมของคณะ ความเหนื่อยที่สะสมมานาน ความง่วงก็เข้ามาจู่โจม พอเท้าได้เหยียบเข้าห้อง แค่เห็นเตียงก็แทบจะย้ายมวลสารไปตรงนั้น แต่จะให้นอนเวลานี้เนี่ยนะ เวลาที่เป็นรอยต่อของความเป็นความตาย
ว่ากันว่าเป็นเวลาที่เห็นวิญญาณและโลกหลังความตายได้ง่ายที่สุด
        นี่เป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิต และไม่ทันที่ได้ตัดสินใจอะไร ร่างอ่อนเพลียก็ฟุบหลับไปกับเตียง
        เวลาผ่านมานานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ แสงแดดที่โพล้เพล่หายไปเหลือแต่ท้องฟ้าสีดำ ลมเย็นพัดเบาๆ ผ้าม่านขยับไปตามแรงลม ฉันที่กึ่งหลับกึึ่งตื่น รู้สึกหนาวจนขนลุกซู่ไปทั่วร่างกาย เพราะความเหนื่อยและความง่วงทำให้ฉันนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น 
        ผ้าห่มหนาๆสีเทาแปลกตาคลุมมาที่ตัวฉัน ฉันสะดุ้งสุดตัวแล้วหันไปมอง รูมเมทฉันเอง
"ตกใจหมด นึกว่าผีซะอีก"
"เห็นหนาวน่ะ ขนลุกเชียว เลยห่มผ้าให้"เขายิ้มให้
"อื้ม ขอบใจนะ"
พูดคุยกันสักเล็กน้อย รูมเมทของฉันก็ออกจากห้องไป ฉันบิดขี้เกียจ หยิบมือถือนั่งท่องโลกโซเชียล การแจ้งเตือนมากมายเด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ แน่ละ ฉันปิดสัญญาณเน็ตไว้


18.32
mint: มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกู กูคิดถึงมึง ขอให้สงบสุขนะมึง
jane: กูรักมึงนะเพื่อน มันจะต้องชดใช้
Ohn: หลับให้สบายนะเพื่อน
เป็นงง! อะไรของพวกมัน 

มีเพื่อนหลายคนส่งข้อความมาหาฉันไปในทางเดียวกันคืออาลัยอาวรณ์ เหมือนกับว่าฉันได้ตายไปแล้ว เดี๋ยวก่อน ฉันยังไม่ตาย
ฉัน: เป็นไรกันพวกบ้า ทำอย่างกับว่าฉันตายไปแล้ว อย่ามาอำ
jane: เป็นใคร เอามือถือเพื่อนกูไปเล่น มึงขโมยของคนตายหรอ
ฉัน: กูเอง กูยังไม่ตาย
mint: ไม่ตลกนะ มึงเป็นใคร
ฉัน: กูเองจ้า เพื่อนของมึงไง เลิกอำแบบนี้กูกลัว กูยังไม่ตาย
Ohn: มึงจะไม่ตายได้ยังไงในเมื่อพวกกูไปดูศพมึง มึงถูกอีเอ๋ เมทมึงฆ่าตาย มันคลุมศพมึงไว้กับผ้าห่มเน่าๆ ทิ้งให้มึงตายอยู่ในห้องสามวันจนกลิ่นเน่าไปห้องข้างๆ กว่าจะเจอศพมึง มึงยังจะเถียงอีกหรอ
      ภาพต่างๆก็เข้ามาในหัว ฉันไม่ได้เหนื่อยจากการทำกิจกรรมจนหลับ แต่ถูกตีจนสลบล้มลงไปบนเตียง หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เหมือนกับตอนนี้ ฉันชื่ออะไรนะ?
SHARE
Writer
Weble
Student
โลกจะสวยงามได้อย่างไร หากใจข้าพเจ้าไม่มีความสุข

Comments