เรื่องที่ 1: ข้างนอกหน้าต่าง
ห้องนอน. ชั้นสอง. บนกำแพงมีช่องสีเหลี่ยมผืนผ้าช่องหนึ่งที่มีลวดกั้นไว้.
มองออกไป สิ่งแรกที่เห็นคือระยะความแคบของบ้านข้างๆกับห้องนี้. 
เมื่อมองลงมาข้างล่างจะเห็นเด็กชายร่างท้วมกับเพื่อนๆของเขาอีก 2 คน เล่นปล่อยพลังตามการ์ตูนที่พวกเขาดู.
สมัยที่ผมยังเด็กนั้น ผมไม่ได้ออกไปเล่นข้างนอกมากนัก มักจะเล่นเครื่อง ps2 ในห้องคนเดียวเสียมากกว่า. 
บางครั้ง ก็เล่นเป็นตัวการ์ตูนที่ผมชอบ ในห้องคนเดียว เล่นตามบทที่คิดไว้ในหัวของผม และแน่นอนตัวละครทุกตัวในเรื่อง แสดงโดยผมคนเดียว.
จนกระทั่งวันหนึ่ง เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้น.

ผมนิยามมันว่า 
ขาดการเชื่อมทางสังคมผมอิจฉาคนอายุเท่าผมทุกคน ในขณะที่พวกเขาก็อิจฉาที่ผมมีเครื่องเล่น ps2 เหมือนกัน.ความรู้สึกนี่มันติดอยู่กับผมมาจนถึงตอนนี้.

ผมเฝ้ามองผู้คนมีปฏิกิริยาต่อกัน ผมอิจฉาพวกเขา.
มันเหมือนว่าสิ่งเหล่านี้อยู่ในธรรมชาติของพวกเขา.
ทั้งๆที่ผมต้องพยายามอย่างมากที่จะเริ่มทักทายกับผู้อื่น.
เมื่อใดที่ผมได้พูดคุยกับใครไม่ถึง 30 วิ ก็มีความเงียบที่น่าอึดอัดเข้ามากั้น.
เหมือนกับว่าผมกับอีกคนกำลังสนทนาผ่านหน้าต่างที่ห่างกันแคบๆ ที่มีลวดกั้นเอาไว้.

ในระหว่างที่พวกเขาพูดคุยอยู่ในห้องเดียวกัน

ผมก็คงทำได้แค่เพียงมองทะลุหน้าต่างบานนี้ ในห้องมืดๆ แค่นั้น.









SHARE
Writer
Chromatics
เด็กเลี้ยงแมว
ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน ชอบอ่านชีวิตคนอื่น เขียนชีวิตตัวเองไม่เก่ง

Comments

Yesterdayoncemore
10 months ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
Chromatics
10 months ago
สู้ไปด้วยกันเนอะ :)