ใจฉันไม่ได้แกร่งขนาดนั้น...ฉันแค่เข้าใจ ก็แค่นั้น
เก่งจังเลยนะเธอเนี่ย เลิกกับแฟนทั้งที ร้องไห้แค่แปบเดียวเอง ไม่ถึงวันเออใช่ แล้วยังคบเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันมาจนถึงตอนนี้อีก ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ
เอาตรงๆ เลยนะ 

จะร้องนานไปให้มันได้อะไร 
โดยเฉพาะร้องต่อหน้าคนอื่น 
หรือต่อหน้าเขา
เลิกกันแล้ว ก็แล้วกันไปเถอะ
ตัดสินใจไปแล้ว
เราต่างคนต่างก็คิดมานานแล้ว
ไม่มีใครผิดใครถูก
และไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบแน่นอน
เราไม่ได้ทำใจได้เร็ว
เพียงแต่เราทำใจมานานแล้ว
เราไม่นิยมการบอกเลิกใคร เพื่อใช้เบิกทางให้กลับมาคบกันอีกรอบหรอกนะ
แล้วทำไมจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้
ก็เราเลิกกันด้วยดี
แล้วการที่เราเลิกกันมันก็ดีกับเราทั้งคู่
ไม่ต้องมาคาดหวังกัน
ระแวงนู่นนี่
มันไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
มันไม่มีความสุข

อาจจะด้วยเราทั้งคู่เริ่มมาด้วยความเป็นเพื่อน
พอจบด้วยความเป็นเพื่อน
มันก็เลยไม่ได้เลวร้ายอะไร
อันที่จริงมันตลกซะอีก
ตอนคบกันเป็นเพื่อนดีกว่าตอนเป็นแฟนมากโข
มารู้ก็ตอนหลวมตัวไปคบกันแล้วนั่นแหละ
ก็ไม่เห็นต้องยื้อต้องฝืน
ก็แค่กลับไปเป็นแบบที่เราต่างก็รู้ว่ามันโอเค
ถ้าข้างหน้าเป็นหน้าผา
มันก็ไม่ผิดที่จะถอยหลังกลับมานี่ จริงมั้ย
ก็แบบนี้มันดีกับเราทั้งคู่น่ะนะ
ที่บอกกันว่าเสียแฟนคือเสียเพื่อน
งั้นกรณีของเราคงเป็นกรณีหายากรึเปล่านะ
เพราะนอกจากจะกลับมาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันได้แล้ว (แถมเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทเสียด้วย)
ยังแชทคุยกันได้
ยังโทรอวยพรวันเกิดกันต่อเนื่องมาทุกๆ ปี
เรายังเป็นเพื่อนกับแฟนใหม่ทุกคนของเขาได้อีกนี่สิ
ก็นะ คิดเหมือนกันว่าถ้าเรามีแฟนใหม่ เขาเองคงเป็นเพื่อนกับแฟนใหม่เราได้เหมือนกัน
หืม อันนี้แปลกรึเปล่า
แต่เราว่าไม่แปลกอะไรนะ
เราคิดว่ามันก็คงเป็นไปของมันแบบนั้น
เธอไม่จริงจังกับรักครั้งนั้นน่ะสิ เลยไม่เจ็บมาก
โห
ถามหน่อย
เอาอะไรมาวัด

ยังไงคือเจ็บ
ยังไงคือไม่เจ็บ
ยังไงคือจริงจัง
ยังไงคือไม่จริงจัง

เจ็บคือต้องทำไง
ต้องแสดงออกมากๆ ใช่มั้ย
ไม่กิน ไม่นอน ไม่พูด ลบแชท ร้องไห้หนักๆ ทำร้ายตัวเอง ทำร้ายเขา ทำร้ายคนใหม่ของเขา
งี้เหรอ
โอเค ที่ว่ามามันก็ดูหนักจริงๆ น่ะแหละ
ยิ่งถ้าไม่ได้เลิกกันด้วยดี
ก็คงยิ่งแสดงออกมากขึ้นอยู่แล้ว

แต่ไม่ใช่ว่าคนที่ไม่ได้แสดงออกมากมาย
จะไม่รู้สึกเจ็บเลยนะ
มันก็เจ็บแหละ ตอนนั้นน่ะนะ
เราเจ็บ เขาเองก็เจ็บ
แต่เรารู้
พวกเราไม่ได้อยากจะเจ็บนาน
เชื่อว่าพวกเราเข้าใจ
ถึงสาเหตุที่มันไปต่อไม่ได้
ต่างคนต่างรักษาตัวเอง
พอเข้มแข็งพอ
ก็รักษากันและกัน
ไม่ได้เมินกัน
ยังคุยกันแบบเดิม
ถึงจะเปลี่ยนสถานะไปก็เถอะ

อันที่จริงจะว่ากลับไปเป็นแบบเดิมมันก็ไม่ค่อยถูก
เอาเป็นว่าพวกเราโตขึ้นก็แล้วกัน
มากพอที่จะไม่ขุดคุ้ย
ถึงไม่ได้ฝังกลบความรู้สึกเก่าๆ ทั้งหมดไป
แต่ก็แค่ปล่อยมันไว้ตรงนั้น
ให้มันเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง
ที่เกิดขึ้นแล้ว
จบไปแล้ว
จนมันพอที่จะมองไปข้างหน้าด้วยกันได้ต่อไป

ใจฉันไม่ได้แกร่งหรอก
เขาเองก็ไม่ได้ใจร้าย
แค่เราต่างก็เข้าใจ
ถึงสิ่งที่มันเกิดขึ้น
แล้วยอมรับมัน
เพื่อรักษาอีกฝ่ายไว้
ไม่ให้หักกันไปข้างนึง

ฉันเองดีใจนะที่มันเป็นแบบนี้
บางทีเมื่อเราพยายามแล้วไม่ดีขึ้น
การปล่อยไปไม่ใช่เรื่องที่ผิดนะ
มันไม่ใช่การยอมแพ้
ตรงกันข้าม
มันคือการชนะใจตัวเอง
พาเราก้าวข้ามความรักที่อยากครอบครอง
เป็นความรักที่ปล่อยวางได้
ปล่อยให้ต่างคนมีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่
เอาใจช่วยกันและกัน
ดีกว่าทำร้ายกันด้วยคำว่ารัก

สำหรับฉันความรักที่ดีอาจไม่ใช่การคบกันยืนยาว
การคบกันได้นานแต่ทรมาน
แบบนั้นคงเป็นแค่การ 'รั้ง'
ไม่ใช่ความ 'รัก'
ฉันล่ะไม่เข้าใจเธอเลย จริงๆ นะ
เธอไม่ต้องเข้าใจฉันหรือเรื่องของฉันหรอก เข้าใจความรักของเธอก็พอ จริงๆ นะ
SHARE
Writer
Namimii
Dream maker
Feel. Write. Read​.

Comments