ฉัน หลงรักคนแปลกหน้า *7 (บทสรุปสุดท้าย)
.,25 พฤศจิกายน 2561

วันนี้
เป็นวันหนึ่งที่เราร้องไห้
ออกมาหนักเหมือนกัน

มันเหมือนตัวลอยๆ ใจลอยๆ
คุมตัวเองไม่ได้สักเท่าไหร่
ยิ่งบอกตัวเองให้หยุดร้อง 
ก็เหมือนบอกให้ตัวเองร้องออกมา


มันเป็นวันหนึ่งที่ใจพังแบบบอกไม่ถูก
ความรู้สึกมันเจ็บข้างใน ปวดข้างใน


วันนี้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว
จากก่อนหน้านี้ที่เรารู้สึกไม่ชัดเจน

เราคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอด
กับสิ่งที่เค้าทำ กับสิ่งที่เค้าพูด

ทุกๆความห่วงใย และทุกๆ ข้อความ
ที่เค้าพูดออกมา
- ถึงห้องหรือยังครับ
- ขับรถก่อนนะครับ
- ถึงคอนโดแล้วครับ
- กินยาด้วยนะ
- รีบนอนได้แล้ว
- ฝันดีนะครับ
- ถึงที่ทำงานหรือยังครับ
- เลิกงานหรือยังครับ
- กลับบ้านได้แล้วครับ
- อย่าคิดมากนะครับ
- ชอบที่คุณเป็นแบบนี้
ฯลฯ

ทุกอย่างเหล่านั้นมันทำให้เรา
คิดไปเองทั้งนั้นเลย



ใช่แล้วค่ะ
ทุกอย่างคือเราคิดไปเอง
และคิดไปเองทั้งหมด

มีความหวัง 
และให้ความหวังตัวเอง
อยู่คนเดียว



เหตุเกิดจากเค้าหายไป 2 วัน
และวันนี้เค้ากลับมา
แล้วเราไปบอกเค้าว่า
อย่าหายไปไหนนานๆอีกได้ไหม
“เราคิดถึง”



เค้าถามเรากลับมาว่า
“ชอบเราเหรอ?”



เราตอบเค้าไปว่า
“เราคิดถึงมาก เวลาที่คุณหายไป”



*แล้วเค้าก็เลยเริ่มพูดความรู้สึกของเค้าออกมา 
“ เค้ารับรู้ได้สักพักแล้ว ว่าเรารู้สึกกับเค้าอย่างไร
และพักหลังๆ มันเพิ่มมากขึ้น เราคาดหวังมากขึ้น
เค้าไม่อยากให้เราผิดหวัง ไม่อยากให้เราเสียใจเลย

เค้าขอโทษกับสิ่งที่เค้าทำ และการคุยกันทุกวัน
ถ้ามันดูเหมือนเป็นการให้ความหวังเรา
เค้าขอโทษ..

เค้าแสดงออกชัดเจน
ว่าเค้าคิดกับเราแค่เพื่อนคนหนึ่ง
(เค้าให้เราได้แค่นั้นจริงๆ)
และบอกกับเรามาว่าดีใจ
ที่ได้เรามาเป็นเพื่อนกันแบบนี้

และเค้ามีความปรารถนาดีให้เราเสมอ"



เราอ่านข้อความของเค้าทีละบรรทัก
จากที่เค้าค่อยๆพิมพ์มาให้เรา

อ่านไปก็ร้องไห้ไป บอกไม่ถูกจริงๆ
ว่าตอนนั้นรู้สึกอะไรบ้าง
รู้แต่ว่าน้ำตามันไหลไม่หยุด



เราพิมพ์ข้อความตอบกลับเค้าไปว่า
“เราขอโทษ ขอโทษที่ทำให้เค้าอึดอัด
กับสิ่งที่เราแสดงออก
และรู้สึกกับเค้าแบบนั้น
เราเองก็ไม่ชอบตัวเองเลยที่มันเป็นแบบนี้”



เค้าตอบกลับมาว่า

“เค้าไม่อึดอัดเลย และเค้ายังเหมือนเดิม
หากเรามีปัญหาอะไร
คุยกับเค้าได้เหมือนเดิมเลย” 


แล้วคิดว่าเราจะเป็นยังไงดี
หลังจากจบข้อความบรรทัดสุดท้ายของเค้า
“น้ำตาเราไหลไม่หยุด ทรุดตัวลงปล่อยโฮออกมา
เพราะรู้สึกผิดหวังมากจริงๆ กับสิ่งที่ตัวเองหวังไว้
แต่เราจะไปโทษเค้าก็ไม่ได้
เพราะทุกอย่างเราคาดหวังไปเอง
คิดเข้าข้างตัวเองว่าเค้าสนใจเรา เค้าคิดเหมือนที่เราคิด
แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
มันไม่ใช่เลย ไม่ใช่มาตั้งแต่แรกแล้ว”


จากก่อนหน้านี้เราสงสัยเค้า
ที่เค้าทำกับเราแบบนั้นเค้าทำเพราะอะไร

ตอนนี้มันมีคำตอบแล้ว
“เค้าทำเพราะเค้าเห็นเราเป็นเพื่อนคนหนึ่ง”


ตอนนี้เราได้คำตอบ ความชัดเจนแล้ว
จบข้อความบรรทัดสุดท้ายของเค้า
เราทำได้แค่เพียงไอคอล “ยิ้ม” ให้กับเค้า
และออกจากห้องแชทมา
และยังไม่ได้กลับเข้าไปอีก ...


มันไม่ง่ายเลยจริงๆ 
กับการที่จะรับมือกับความรู้สึก
ที่เป็นอยู่ในตอนนี้
เราเลือกจะถอยออกมาก่อน
เพื่อสร้างระยะห่างออกมา

เราคิดว่าคงกลับไปคุยกับเค้าได้อีกครั้ง
แต่...คงยังไม่ใช่ตอนนี้...
ใจเรายังไม่พร้อมเลยจริงๆ


มันทรมานจัง






มันเป็นเรื่องบ้าบอที่สุดเลย ว่าไหม ?
เราบ้าไปเผลอใจให้คนแปลกหน้า
คนที่คุยกันแค่ผ่านข้อความในแชทเท่านั้น

จนสุดท้าย ใจเราพังไม่มีชิ้นดี
เรายังไม่รู้เลยว่าจะใช้เวลาซ่อมใจที่มันพัง
ในตอนนี้ให้กลับไปหายดี
และเป็นปกติได้ตอนไหน




ขอบคุณเค้าที่บอกกันมาตรงๆ
และเลือกที่จะไม่ทำร้ายกัน

ขอบคุณที่ไม่บอกเราว่า ...
รู้สึกดีกับเราเช่นกัน..
ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึก

ขอบคุณมิตรภาพ
และความปรารถณาดี
ที่มีให้กัน




ขอโทษที่เราเลือกที่จะหนีออกมาก่อน
เพราะเราไม่พร้อมจะรับมือ
กับความรู้สึกต่อจากนี้ได้จริงๆ



“ขอเวลาให้เราได้รักษาใจเรา
แล้วเราอาจจะกลับไปเป็นเพื่อนที่ดีของคุณนะ”




SHARE
Written in this book
อยากเขียนเก็บไว้ให้คุณได้อ่าน
*ฉัน หลงรักคนแปลกหน้า ... คนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยรู้ว่าเค้าเป็นคนแบบไหน ทุกๆความรู้สึกของฉัน มันได้รับ และส่งให้กัน ผ่านตัวหนังสือ ใน Messenger

Comments

Jakashi
6 months ago
จบแบบนี้ดีแล้วครับ... 😊😊😊
Reply
ketliwan
6 months ago
😊